STORY 674: OOST WEST VERBINDING: BIJ DIE GELE BRUG

🟨 Ingezonden door: Anoniem

    ⚜️OOST WEST VERBINDING: BIJ DIE GELE BRUG⚜️
———————————————

Beste OST fans, ik wil een vreemde ervaring vertellen van een goede matie van me. Dit verhaal speelde zich in het jaar 2015 af, te Commewijne oost west verbinding.

Het verhaal is mij verteld door mijn matie, en hij is niet iemand die bekend staat als iemand die zaken uit zijn duim zuigt. Integendeel altijd iemand geweest die erg serieus aangelegd is en niet over dit soort dingen zou gaan liegen. Ik geloof hem dus volledig wat dit verhaal aangaat.

Ik vertel het verhaal hieronder zoals hij dat vertelde in de ‘ik’ vorm zodat het makkelijker te begrijpen is.

Oké, het was een zaterdag (en oe sab tak satra na chille dey) en mijn maties belden me op. Ze zouden 'savonds naar Noord bij club Airport gaan. En ze vroegen me als ik gezellig mee zou komen. Ik wilde deze keer eigenlijk thuis blijven, ik kwam van het werk en was verdomd moe. Ik was door de jaren heen altijd met mijn vrienden uitgegaan na het werk, vooral in de weekenden maar ik was ook ouder aan het worden en merkte dat mijn lichaam het steeds moeilijker aankon. Ik ben inmiddels al voorbij de dertig.

Ik had nu meer rust nodig dan toen ik nog een piepjonge vent was. Altijd maar uitgaan maakt je op den duur ook moe en je hebt het allemaal wel gezien. Je ziet ook altijd de zelfde mensen in het uitgaansleven, op den duur gaat het wel vervelen.

Mijn vrienden bleven maar doordrammen en wilden dat ik mee ging omdat de vriendengroep zonder mij niet compleet zou zijn, gaven ze als reden. Na heel veel hun best gedaan te hebben mij over te halen, gaf ik toch maar toe, ik besloot gewoon de sfeer niet te verpesten voor ze en mee te gaan. Ik probeerde het zonnig te bekijken, ik mocht misschien wat ouder geworden zijn maar ik had een zware werkweek dus verdiende ik ook een beetje ontspanning.

Ik zou alleen daarheen rijden, want ik ben van commewijne en 't is soms best eenzaam alleen die afstand te rijden naar de stad. Al mijn vrienden zijn woonachtig in de stad.

Vroeger zeiden de ouderen en vrijwel iedereen van Commewijne dat als je laat naar huis rijdt (nabij de brug in de buurt van die het donkere gedeelte van de weg in de buurt van peperpot) jij 'savonds een vrouw in het wit gekleed zal ontmoeten. Deze vrouw had altijd een paraplu bij zich en ze zag er vreselijk angstwekkend uit, zo werd ons altijd al sinds kindertijd duidelijk gemaakt. Maar ik heb die weg al zo vaak gereden in mijn eentje in de nachtelijke uren en heb nooit iets vreemd meegemaakt.

Op den duur was ik er verzekerd van dat het een verhaal was die alleen verzonnen was door de ouderen om de jongeren in toom te houden, foe no mek deh tjing gwa strati lati.

Maar goed, ik kwam van mijn werk en ging naar huis. Tegen 10:00PM besloot ik te vertrekken uit huis en richting de stad te rijden. Daar aangekomen deh maties fmie beh high kba. Daarna zijn we richting club Airport gereden zoals wij afgesproken hadden. We dronken gezellig samen en ik zorgde ervoor dat ik niet zoveel dronk als mijn vrienden. Ik moest rekening houden dat ik straks in het verkeer moest en een hele lange weg terug moest rijden.

Ik dronk dus met mate, maar mijn vrienden gingen echt los met de sterke drank. Zij woonden trouwens in de stad dus ze hoefden niet al te ver te rijden. Toen het klokslag 5:00AM was besloot ik richting huis te gaan.

Ik reed naar huis en naderde die brug waar iedereen het altijd over had (dat deze zogenaamd haunted zou zijn) als je laat over straat bent. Ik dacht niet eens aan dit verhaal van de ouderen en was ook nog lichtelijk aangeschoten, dus was niet gefocust op dit soort bang makerij. Er was trouwens nooit iets vreemd met mij gebeurd. Ik geloofde ook niet in dit soort dingen, paranormale gedoe was allemaal onzin, dacht ik.

Okey, ik reed voorbij die brug... en ja hoor mensen, niks gezien. 'Het is vanavond wel abnormaal donker' viel mij op. Ik moest toen wel ineens aan mijn ouders hun waarschuwingen denken dat ik niet zo laat over straat moest zeuren. Maar probeerde me zelf weer gerust te stellen ‘nee mang, soso rommel deh bigi wang ehj verteer sma!’.

Plotseling hoorde ik een enorme slag, ik had een bromfietser van achteren aangereden met mijn voertuig. Het ging allemaal zo snel ....

Die bromfietser dook ineens op uit het niets, ik kon mijn auto onmogelijk tijdig afremmen. Met een flinke knal sloeg ik die bromfietser. Ik had wel meteen de rempedaal ingetrapt en was binnen enkele seconden tot stilstand gekomen. Ik was gelukkig niet over de bromfietser gereden. Ik schrok me dood, waarom moest dit mij nu overkomen? Ik was al zo moe en wilde naar huis, ik had echt slaap nodig. Plus had ik enkele biertjes gedronken, als de politie nu zou komen wist ik niet als ik een blaastest mij als schuldige in de gevangenis zou doen belanden.

Want als ik als dronken gezien zou worden, was ik blijkbaar meteen degene die fout was. Maar hoe moest ik weten dat een bromfietser zo roekeloos zou rijden en nog erbij zonder enig licht aan zijn brom. Er was geen schijn van kans om hem dan tijdig te kunnen zien. Ik had echt heel weinig gedronken, ik lette daar altijd op, maar ja, je wist maar nooit met zo een blaastest. Ik had geen zin in deze extra drama in mijn leven en toch overkwam dit mij nu. ‘God, laat aub niks aan de hand zijn met deze persoon, ik hoop dat alles goed met hem is’ dacht ik.

Ik rukte het portier van mijn auto open, en rende snel naar de plek voor mijn auto om te zien als de bromfietser in orde was en eventueel medische hulp nodig had. Maar toen ik daar kwam was er niemand te zien. Geen enkele brommer en ook niemand te zien. Ik keek zelf onder mijn auto, was degene misschien onder mijn auto terecht gekomen? Ik begon te twijfelen aan alles, ondanks ik zeker wist dat ik iemand aangereden had. De slag was zo luid en was niet te missen. Had ik misschien een wild dier geslagen en die is inmiddels weggerend? Dat kon ook niet, want ik had een bromfietser gezien, heel duidelijk ook. Ik wist zeker dat ik niet over de bromfietser gereden had, en toch keek ik uitgebreid onder mijn auto want voor de auto was echt niemand te zien.

Wel mensen, mi sking gro gelijk mi her ‘high’ kotie voor geval die er nog was tenminste. Ik deed mijn flash van mijn mobieltje aan om rondom mijn voertuig te zoeken. Want de plek was echt pikdonker, behalve de lichten van mijn komlampen die vooruit schenen en de achterlichten kon ik vrijwel niks waarnemen. Maar na mijn best enkele minuutjes gedaan te hebben met zoeken zonder iets of iemand te vinden, stapte ik weer gauw in mijn voertuig.

Ik begon aan me zelf te twijfelen, ben ik dan toch veel meer aangeschoten als ik aanvankelijk gedacht heb? Was ik toch dronken of high? Begin ik dingen te zien die er helemaal niet zijn? ‘Ja mang, ik ben high, ik heb niemand aangereden! Ik heb blijkbaar veel meer gedronken dan ik dacht en begin dingen te zien die er niet zijn’ Zei ik tegen me zelf. Ik probeerde alles te rationaliseren, want niks maakte nu sense voor mij.

Ik begon verder te rijden en zat nog te trillen van hoe echt het voorval van die aanrijding geweest was. Die slag waarmee ik die bromfietser sloeg ging door merg en been. Maar gelukkig was het allemaal niet echt gebeurd en was dit slechts een waanidee van mij, troostte ik me zelf.

Ik was nog maar enkele minuutjes begonnen met rijden toen ik in mijn achteruitkijkspiegel een bromfietser zag aankomen. Ik wist dat het geen auto was omdat ik maar 1 koplamp zag en het geluid van een bromfiets hoorde. En uit het geluid kon ik halen alsof deze brom echt heel hard aan het racen was. Ik dacht eerst dat die brom voorbij mij zou rijden, maar al gauw viel het mij op alsof hij mij aan het achtervolgen was. Ik kwam toen wel in een gedeelte van de weg waar er wel verlichting was, maar zo geweldig helder was die verlichting ook alweer niet. Toch kon ik niet uitmaken hoe die bromfietser eruit zag.

Ik dacht bij me zelf ‘boiiii dies ano wang bung San!’.

Ik hoorde hoe die brom dichterbij mij kwam ... Well mensen mi race mi wagie van zo heb je me niet.. 170km per uur, ik trapte de gaspedaal helemaal in. En toch was die brommer vlak achter mij aan het racen. Zeer vreemd dus, want een normale brommer zou dit niet kunnen. Een motorfiets was het niet, het was een Yamaha bromfiets voor zover ik had kunnen zien en te beoordelen aan het geluid. Zoals ik al zei die bromfiets kwam redelijk dichtbij van mijn auto, dus heb kunnen zien dat deze brommer onmogelijk zo een snelheid zou kunnen behalen en toch was die brommer steeds vlak achter mijn auto aan het racen. Hoe kon dit? Dit was echt niet mogelijk, dies na takroe sanie.

Ik begon te zweten. Mi bruja compleet, wat moest ik doen? Ik was niet ver van een service station verwijderd, dus ik wilde gauw daar aankomen. Gebruikelijk is daar altijd een wachter in de nacht die daar voorin zit. Eenmaal daar aangekomen zag ik niemand zitten, nergens een wachter. Shit jongu …. Wat nu? Ik had mijn vaart verminderd bij de service station om even beter te kunnen kijken als ik die wachter ergens zag. Maar toen dit niet zo was, wilde ik weer vaart opvoeren toen ik ineens precies naast mijn voertuig de brommer hoorde. Vlak naast mijn raampje, gelukkig had ik mijn ruiten omhoog gedaan de hele rit. Ik durfde niet die richting op te kijken … ik wilde niet zien wat naast mij stond. Mi no wan’ sjie no wan’ takru sani!!!

Ik hield mijn hoofd stijf naar voren, gericht op de weg … ik trapte de gaspedaal in en reed zo hard ik kon weg. Ik keek niet naar links en ook niet naar rechts. Die brommer bleef vanaf de service station precies naast mij rijden, mijn snelheid kon hij met alle gemak bijhouden …. Wonderbaarlijk genoeg. Ik kreeg kippenvel over mijn geheel lijf, zo wist ik dat iets echt niet goed was. Ik begon te bidden, herhaalde alle gebeden die ik kende in me zelf. Onbewust keek ik even naast mij, om in de zijspiegel te kijken als ik nergens een auto zag die toevallig achter mij reed. Want het was zo stil op de weg, ik hoopte dat er ergens een andere auto of iemand anders zou zijn. Ik voelde me als een kleine jongen zo bang. Kon er aub ergens iemand zijn, maar de weg was leeg …. Super leeg.

En terwijl ik naast mij keek, met de bedoeling in de zijspiegel te kijken, zag ik die brommer naast mij. Niet zijn gezicht, want ik keek niet omhoog ….. ik zag zijn handen, of wat ervan over was. Want er was niet veel over van die handen, het leken op stukjes vlees die verrot waren en los hingen aan de botten. Ik wist nu zeker dat dit geen mens was. Mijn hart stond bijna stil van de angst.

Het ding bleef rijden naast mij, ik voelde dat wat het ook wezen mocht, mij aan het aankijken was. Ik voelde mij bekeken maar durfde nog steeds niet in die richting te kijken hoe het hele wezen eruit zag. Ik begon zachtjes te bidden met trillende lippen. Mijn handen aan het stuur waren ook nat van het zweet. Ik kreeg het koud en warm tegelijkertijd, zo bang was ik. Ik ga niet liegen voor jullie, ik kon op dat moment bijna plassen in mijn broek.

Well mi begie tanga mi noh mang moro..
Gelukkig kwam mijn redding door de zon die langzaam opkwam, de vogels begonnen vrolijk te fluiten. Ik had nu ineens de durf om naast mij te kijken. Maar er was daar ineens niemand meer … toen pas drong het tot mij door, dat sinds de eerste zonnestralen te zien waren het geluid van de bromfiets ook verdwenen was. Ik kon mijn geluk niet op toen ik niemand zag naast de auto.

Ik stopte even langs de weg en zocht naar mijn mobieltje in de auto. Belde mijn moeder meteen en vertelde haar haast huilend als een kleine jongen wat mij overkomen was. Gelukkig geloofde ze mij, want ze wist natuurlijk ook dat anderen van de omgeving gelijksoortige ervaringen gehad hebben. Ze adviseerde mij naar mijn grootvader te rijden. “Ik had je gewaarschuwd niet zo laat op straat te gaan, je ziet nu zelf. Maar goed, ga nu niet naar huis, dat is niet raadzaam. Ga naar opa hij heeft verstand van dit soort zaken” zei mijn mams. Mijn grootvader had veel verstand van het culturele dus zou hij mij beter kunnen opvangen/ adviseren na dit gebeuren.

Ik deed wat mijn moeder zei.

Bij mijn grootvader aangekomen, kwam hij naar buiten toen hij mijn auto het terrein op zag rijden. Ik wist dat hij altijd vroeg op was zoals mijn ouders dat ook altijd gewend zijn. Hij keek mij aan toen ik uitstapte en zei meteen “boiiii, ju tjar’ hebie kong djaso … go ligge drapé, ga een beetje uitrusten”. Hij wees mij naar de grote ligbank in zijn woonkamer. Ik liep naar het bankstel en ging daar liggen. Mijn opa vertelde dat mijn moeder hem daarnet gebeld had en alles verteld had. “Maak je geen zorgen, rust uit, het komt allemaal goed” stelde hij mij gerust.

Het duurde niet lang voordat ik in een diepe slaap viel. Door alles wat ik meegemaakt had de ochtend ervoor was ik kapot moe.

Terwijl ik sliep deed mijn grootvader de nodige rituelen zodat ik geen last meer zou ondervinden. Toen ik in de middag uren wakker werd, vertelde mijn grootvader dat hij tijdens zijn culturele activiteiten door die ‘takru sani’ geslagen is aan zijn been. Het ‘ding’ gaf zich niet snel gewonnen en het was een zwaar spiritueel gevecht geweest. Mijn grootvader had werkelijk een abnormaal gezwollen been nu. Ik had echt met hem te doen en voelde me schuldig want ik had nu dit probleem hierheen gebracht.

Mijn grootvader verzekerde mij dat alles in orde zou komen en dat ik me echt geen zorgen hoefde te maken.

Ik kreeg toen meer informatie te horen van mijn grootvader “de geest die jou achtervolgde was van een man, die middels een ongeluk om het leven gekomen is. Hij had destijds een splinternieuwe bromfiets gekocht en deze reed hij gebruikelijk naar zijn werk. Kort na aanschaf van de brom, reed hij van het werk naar huis toen hij aangereden werd. Na dit tragisch ongeluk is hij overleden precies op de plek waar hij jou begon te achtervolgen. Dit is wat de geest zelf vertelde”.

Mijn grootvader heeft geen antwoorden kunnen krijgen waarom de geest mij lastig viel, omdat ik eigenlijk niks verkeerd gedaan heb. Maar als we even logisch nadenken, nam de geest mij kwalijk dat ik gedronken had en mijn auto bestuurde. Die ‘geest’ is ook gedood door iemand die dronken was en een voertuig bestuurde.

Alleen het verschil met mij was dat ik niet dronken was en slechts enkele biertjes gedronken had. Ik was tipsy, ik noemde met mijn vrienden altijd een gezellige ‘high’, maar in werkelijkheid was ik zeker niet dronken. Dus zoals ik het zie, wilde de geest een soort van ‘wraak’ op mij nemen terwijl ik niks met zijn dood te maken had. Als er een andere reden was waarom ‘hij’ mij lastig viel, ben ik er niet van op de hoogte, het is wel een zeer onsmakelijke ervaring geweest voor mij.

Ik heb die vrouw in het wit waarover men het altijd heeft welliswaar nooit gezien, maar wel dit van die rottende bromfietser meegemaakt.

🌺 Dit was mijn ervaring,
     Fijne ochtend verder.

⭐️⭐️= Het verhaal is 90% herschreven door de OST beheerder Yvanna hilton.