STORY 658: TOEN WIST IK HET GEWOON ZEKER

🟨 Ingezonden door: promise wisdom

            ⚜️TOEN WIST IK HET GEWOON ZEKER⚜️
———————

Lieve OST leden, als klein meisje van 8-9 jaar maakte ik altijd hele vreemde dingen mee, ik ben namelijk opgevoed door mijn oma’s van zowel mijn vaders als moeders zijde.

Ik was bij mijn vaders moeder, zij had een groot huis dus had ik een lekker leven, werd ook altijd op tijd verwend. Ik kwam namelijk niks tekort, ik hoefde alleen maar te doen alsof ik huilde en ik kreeg altijd mijn zin en dat had ik ook al gauw door. S’avonds sliep ik in mijn oma’s kamer ondanks er meerdere slaapkamers in de woning aanwezig waren. Ik moest dan standaard een matras halen uit 1 van de andere slaapkamers en die dan leggen op de vloer bij mijn grootmoeder in de kamer.

Negen uur moest ik al in bed zijn en dat was gewoon ieder dag zo. Ik mocht niet met die andere kinderen van de plantage spelen, waarom wist ik ook niet. Ik moest overdag altijd alleen spelen met mijn vele barbie poppen, huilende poppen en allerlei soort van andere poppen. Deze poppen had mijn oma ook in haar woonkamer, poppen op kinderen stoelen, anderen in baby wiegje …. noem maar op, oma had er ze in alle geuren en kleuren. Het leek wel een poppen feest. De hele grote woonkamer was gevuld met poppen.

Mijn oma had haar eigen poppen en ik mocht nooit aan die poppen van mijn oma komen, dat werd mij al vroeg duidelijk gemaakt en uitdrukkelijk ook.

Ik weet dat één van mijn oma’s poppen s’nachts tot leven kwam en door het huis liep. Als ik s’nachts ging plassen, heb ik heel vaak die pop betrapt als ze steeds elders in het huis aanwezig was. Ik zag haar een keer helemaal achter in één van de kamers en na het plassen was ze ineens op een andere plek. Zo gebeurde dat vaker dat ik die pop zichzelf zag verplaatsen. Ik was destijds niet bang en smeet die pop dan elke keer op de kast als ik haar weer s’nachts op vreemde plekken zag. Ik had geen besef dat ik eigenlijk bang behoorde te zijn want het was geen normaal iets.

Een keer was die pop dan weer op de vloer, op een vreemde plek, ik nam ik het dan weer en sloot het in een kast op want baalde dat die pop zichzelf steeds verplaatste. Zoals ik zei, ik had geen besef dat ik met iets paranormaals dealde. Ik was nog jong en behoorlijk naïef, dus niet bang voor die vreemde pop die uit zichzelf rond liep.

Ik speelde overdag altijd Djompo futu in mijn eentje naast de woning op het erf, onder een grote appelboom, dan voelde ik me wel altijd bekeken door iets onzichtbaar. Ik kon duidelijk een aanwezigheid voelen, die me echt kenbaar wilde maken dat ie daar was. Vreemd genoeg voelde ik mij nooit bang, als dat ‘ding’ naar mij stond te kijken want ik was destijds zo eenzaam en afgesloten van de buitenwereld, waardoor ik zocht naar vriendjes om mee samen te spelen.

Maaaaarrrr…… terug naar me oma’s kamer, voor het slapen gaan moest ik altijd netjes gaan bidden. Mijn opa gaf altijd een reminder dat ik diende te bidden. Op den duur was hij blind geworden vanwege ouderdom, maar hij vergat nooit mij te herinneren te bidden.

Wij hadden een bim bam klok, precies klokslag half drie of soms drie uur in de nacht sloeg die klok, dan was ik altijd klaarwakker. Dan lag ik rustig onder mijn dekentje, wachtende op het spannende dat iedere nacht gebeurde. Ik hoorde dan buiten op het erf dat ‘iets’ mij na zat te doen. In feite heel eng, dat er elke nacht iets naast het huis zat te spelen en het precies deed zoals ik dat deed. Dat ‘ding’ speelde dus s’nachts en ik speelde overdag altijd, ik kon het gewoon duidelijk horen. Het deed mij in alles precies na … en ik vond het op 1 of ander manier erg fascinerend om dit te horen.

Precies klokslag vier uur hield het ‘spelletje’ buiten weer op alsof niks aan de hand was, en ik viel ik weer in slaap.

Later in de ochtend werd ik weer vrolijk wakker en ik deed vrijwel altijd hetzelfde, omdat er niks te beleven viel daar thuis. Ik deed wat ik ieder dag deed, gewoon spelen en s’nachts weer luisteren hoe het ‘ding’ buiten aan het spelen was en mij weer na zat te doen. Nu daar ik dit voor jullie aan het schrijven ben, zit ik me zelf af te vragen waarom ik nooit voor het raam ben gaan staan om te piepen wie dat ‘ding’ was die mij altijd zo na zat te doen. Ik heb er gewoon nooit aan gedacht eigenlijk. Maar achteraf wenste ik wel dat ik dat gedaan had.

Ieder geval, op een dag was ik het zat en ik wilde zeker zeker zijn of dat ‘ding’ mij echt nadeed, dus ik ging een ochtend weer alleen in mijn eentje Djompo futu spelen. En aan het einde van het spelen, bedacht ik de slimme truuc, ik maakte 8 keren een heel luid klikkend geluid met mijn tong. Zo duidelijk dat het ‘ding’ mij moest horen omdat ik wist dat het daar aanwezig was en mij aan het bespioneren was.

Later op de avond ben ik heel vroeg gaan liggen, ik was echt echt in de spanning. Bam bam, daar sloeg de grote bim bam klok, drie uur en ik lag vol spanning te luisteren vol enthousiasme. En ja hoor ….. ik hoorde letterlijk alles wat ik door de dag heen naast het huis gedaan had. Net een film speelde het af buiten, aan het eind zelfs de acht luide slagen gemaakt door m’n tong. Ik hoorde ook en alsof het ding met met duidelijk hoorbare stappen dat het ‘ding’ naar achter van het erf liep.

Dit was voor mij het bewijs dat er werkelijk iets daar was die mij na aan het doen was en dat voelde voor mij niet goed aan. Toen besloot ik niet meer daar te spelen op het erf, ik speelde sindsdien of boven op het balkon, zoniet aan de voorzijde van het erf. Maar daar naast het huis waar niemand mij kon zien ging ik niet meer, het voelde plotseling eng en zeer onprettig aan. Ondanks ik in het begin compleet niet bang was, bekroop mij naderhand toch nog een vervelend gevoel. 

Ik heb ook nooit iemand verteld want als iets meemaakte en ik dit voorzichtig vertelde, vond men altijd dat ik lieg. Ik heb deze vreemde gebeurtenissen dus altijd voor me zelf gehouden omdat ik niet als vreemd of gek gezien wilde worden.

Dit is één van de verhalen van mij wat ik zelf mee heb ik gemaakt.

⭐️⭐️= het verhaal is 50% herschreven door de OST beheerder Yvanna hilton.