🟩 Ingezonden door: M.Y
⚜️DIE HOSSELAAR IN DE STAD⚜️
—————————
Goedemorgen OST familie, ik heb een vreemde ervaring te delen die ik persoonlijk meegemaakt heb. Kunt u aub mijn naam niet bij het verhaal doen? Mijn initialen mogen wel.
Ongeveer 32 jr geleden, ik was toen 10 jr oud, maakte ik iets heel vreemds mee in de binnenstad van Paramaribo. Het was de tijd van de hosselaars, die je altijd kwamen benaderen/ lastigvallen met hun geroep "mami, mami wisselen wisselen" en waarbij ze vrijwel altijd neppe gouden sieraden verkochten in de drukke binnenstad.
Deze gasten waren niet altijd even eerlijk, eigenlijk gewoon nooit eerlijk, je kreeg bij het wisselen (deels) valse biljetten in je handen gedrukt. Zo jong als ik was, had ik reeds meegekregen dat je voorzichtig moest zijn, en niet bij een ieder moest wisselen, zilveren of gouden sieraden moest kopen. Als het maar even kon gewoon dit soort hosselaars vermijden omdat ze altijd iets uitvoerden in hun schild.
In die periode was er een tante van mij op vakantie uit Curacao. Ze nam me wel eens mee op sleeptouw naar de stad. Zo ook deze bewuste dag, waarop ik iets heel vreemds meemaakte. Eénmaal in de stad aangekomen, werden we al gauw van alle kanten benaderd door de ‘hosselaars’ met hun mooie sieraden en andere koopwaar. Een van deze hosselaars had de aandacht van mijn tante getrokken.
Mijn tante zag bij deze betreffende hosselaar een mooie gouden armband tussen alle sieraden die hij vasthield en haar bijna in de neus duwde. Ik zag dat ze aanstalten maakte om deze armband te kopen. Ze begon af te dingen en te onderhandelen met de verkoper.
Zo jong als ik was, durfde ik tegen haar te zeggen dat ze liever niks kon kopen bij deze gasten op straat, omdat ze gewoon nep goud verkochten. Het was alom bekend in Suriname dat je daar liever niks kon kopen als je echt goud zocht en wisselen diende je echt niet daar te doen. Té bigisma be gi tori, heb ik deze waarschuwing maar al te vaak voorbij horen komen.....maarrrr mijn tante luisterde met een half oor, ze was helemaal verliefd op die mooie armband en voor haar was zo een gouden armband een koopje met haar valuta, dus waarom niet?!
Ik bleef maar op dringende toon herhalen:
"Tante koop het niet, misschien is het geen echt goud".
Plotseling riep de ‘verkoper’ dat we niet langer op straat moesten staan, ik heb geen idee waarom hij dat ineens zo nodig vond, dus liepen we samen een nabijgelegen chinese winkel binnen. Ondertussen bleef ik mijn tante waarschuwen, ook toen we eenmaal in de winkel stonden.
Vrijwel meteen toen wij de winkel binnen liepen, rook ik in de winkel een vreemde, zeer zeer scherpe en vooral indringende geur. Mijn neus begon vreselijk te branden en hevig te prikkelen. Ik kon op een gegeven moment niet goed ademhalen, de geur was zodanig scherp... ik voelde alsof ik op een soort vreemde manier aangevallen werd.
Ik keek paniekerig om me heen, maar niemand scheen iets te ruiken of ergens last van te hebben. ‘Hoe dan? Wat is hier aan het gebeuren?’ dacht ik bij mezelf, want zo een vreselijke en prikkelende, bedwelmende geur is niet te missen! Mijn tante moest het toch ruiken? Ik stond immers pal naast haar, maar ze leek nergens last van te hebben en bleef verliefd naar de sieraden kijken.
Ik kon niet goed ademhalen en had frisse lucht nodig, dus rende ik gauw naar buiten, waar ik meteen weer prima kon ademhalen alsof ik uit een onzichtbare greep geglipt was. Want zo voelde het echt aan, alsof een onzichtbare kracht mij het ademen moeilijk maakte. Het was gewoon verstikkend en als het langer duurde zou ik het bewustzijn verliezen. Daarna ging ik meteen weer terug naar mijn tante (bij elkaar had het in en uit de winkel gaan nog geen 1 minuutje geduurd).
Toen ik de winkel weer binnen liep was de deal gesloten, mijn tante had de armband gekocht, ze had reeds betaald...er was niks meer tegenin te brengen. Ik voelde me verslagen, maar er was niks meer aan te doen. Ik moest me er maar bij neerleggen en hopen dat het deze keer geen nep goud was waar men altijd uitdrukkelijk voor waarschuwde niet te kopen
Eénmaal thuis aangekomen wees mijn tante triomfantelijk haar aankoop aan mijn moeder. Mijn moeder hield de armband vast en zei meteen "dit is nep goud, echt goud weegt niet zo licht". Mijn tante kon haar oren niet geloven. Precies waarvoor ik had staan vrezen en had gewaarschuwd was toch gebeurd. Mijn tante had gewoon niet willen luisteren en ze was compleet ‘verblind’ door het koopwaar van de hosselaar.
De volgende dag bracht zij de armband naar een juwelier en daar hoorde ze opnieuw dat het inderdaad geen echte gouden armband betrof..
Ik dacht in mezelf “zie je wel!!! Waarom luisterde je niet gewoon naar mij, wij wonen toch hier in Suriname en we wisten veel beter maar je wilde niet luisteren naar ons. Kijk waar jouw koppigheid je nu gebracht heeft!!!”.
Na alles op een rij te hebben gezet voor mezelf, over hoe dingen eraan toe zijn gegaan die dag, en dit besproken te hebben met mijn bigi sma’s, werd mij duidelijk gemaakt dat bepaalde sortu fu deng mang disi be waka nanga takru sani.(*bepaalde van deze straatverkopers, lopen met demonen op zich).
Het was geen geheim onder de Surinaamse bevolking dat deze straat hosselaars de straat op gingen met hun takru sani’s en bakroes om de eventuele klanten geld afhandig te maken. Als je met zo een hosselaar gaat praten, raak je zodanig in de ban van wat ze te vertellen hebben en wat ze aanbieden dat je op dat moment niet meer helder na kunt denken. Enige wat je wil is gewoon kopen wat ze jou maar aanpraten.
Ik stond op die bewuste dag gewoon in de weg en moest ‘uitgeschakeld’ worden. Geloof mij, ik heb dit aan den lijve ondervonden, hoe deze takru sani’s gewerkt hebben. Ik voelde letterlijk hoe mijn zuurstof toevoer met kracht uit mij gedrukt werd. Tenminste zo voelde het, alsof ik zou stikken … als ik daar langer gebleven was zou het niet zo mooi voor me aflopen. Dood zou ik hoogstwaarschijnlijk niet gaan, maar ik zou mijn bewustzijn vrijwel zeker verliezen.
Ik was toen nog jong en had geen weet van dit soort zaken, maar van sommige oudere mensen hoor ik, dat juist omdat ik zo jong was, het fataal af had kunnen lopen met mij. Omdat deze hosselaars met hele zware ‘takru sani’s’ (black magic) werken, een kind is daar niet tegen opgewassen. Gelukkig heb ik in mijn geval geen last meer ondervonden van deze man zijn 'black magic'.
⭐️⭐️= Het verhaal is 90% herschreven door de OST beheerder Yvanna hilton.
Reactie plaatsen
Reacties