STORY 650: REPUBLIEK: VOOR ALTIJD EEN TRAUMA

🟨 Ingezonden door: Sara Grace

         ⚜️REPUBLIEK: VOOR ALTIJD EEN TRAUMA⚜️
———————

Beste OST fans, ik las daarnet één van de ervaringen in de groep over een watra mama. Ik heb ook zo een soortgelijke ervaring gehad maar dan in het recreatiegebied/ plantage genaamd REPUBLIEK (* in Suriname noemen wij dat Buiten de stad).

Ik ben intussen 10-15 jaren niet meer daarheen geweest. Niet omdat ik dat zelf niet wil maar eerder vanwege mijn angst sinds ik daar een minder prettige ervaring gehad heb. Zeer jammer, want de natuur in Suriname is prachtig en je krijgt er haast kippenvel van hoe schoon het er allemaal uit ziet. Nu dat ik moeder ben had ik graag memories met mijn gezin willen maken buiten de stad. Maar helaas ….. ik durf het echt niet.

Ik zal jullie nu vertellen waarom ik zo angstig ben.

Jaren geleden toen ik nog in mijn tienertijd was, waren mijn vader, zijn broer, hun vrouwen, hun kinderen en hun neven allemaal met hun kids voor een long weekend naar Republiek, je kent het wel met Surinaamse uitjes en gezelligheid ... 6-10 auto’s vol met eten, hangmatten, bbq set, opblaasbare badjes voor de kleinere kids etc. We waren met een extra grote groep, als ik mij correct herinner, was het een bigi jari van één van de familieleden uit NL.

De sfeer zat er goed in en het was drukker dan normaal, maar het was echt hartstikke gezellig. Wij verbleven bij één van de SWM huizen vlak langs de kreek.

Mijn broer (13 jaar), Mark (een neef van ons uit NL, 15 Jaar) & ik (12 jaar) waren vrij close, meer omdat we de enige waren van die leeftijdsklasse dus trokken we meer naar elkaar toe. De rest van het gezelschap waren kleintjes die sowieso niet alleen in het water mochten. En een ander groep waren tieners die tori spraken met elkaar maar ons als ‘kleintjes’ weg stuurden. Dat was voor ons geen probleem, we vermaakten ons wel zonder hun.

Het was de laatste dag van onze long weekend. De planning was dat wij de volgende ochtend tegen 12:00PM zouden vertrekken richting de stad. Gebruikelijk deden onze ouders dit altijd zo om niet te laat te vertrekken als wij buiten de stad waren. De meeste mensen moesten die maandag daarop ook weer naar het werk en wij als kinderen moesten fris en vrolijk, weer naar school. Wij moesten dus tijdig thuis zijn om uit te rusten voor onze eerstvolgende schooldag.

Die laatste dag voor ons vertrek, hadden wij stiekem een Korjaaltje genomen, die langs het water lag vlakbij de vakantiewoning waar wij logeerden.

Wij wilden even een beetje de omgeving gaan verkennen te water. Zoals je weet is republiek een doolhof van zij takken waar de rivier allemaal reikt, dus wilden wij een beetje gaan varen met ons groepje van drie. Als je met je rug staat naar dat SWM huis, mochten wij van onze ouders alleen LINKSAF zover varen als we het maar wilden ..... want die richting liep dood, want er was zoveel bos daar dat je niet verder kon, als ik mij correct herinner. Of het ging in een bocht, ik weet dat niet meer zo precies. Maar weet wel dat wij die richting al te vaak opgevaren waren en het was dus niet meer spannend voor ons.

En als je RECHTSAF zou varen, weet ik zelf niet waar wij zouden belanden. Natuurlijk wilden wij dolgraag gaan verkennen en juist die richting op. We zeiden aan de familie dat we maanvisjes zouden gaan vangen, verder aan de linkerkant waar wij wel heen mochten. De maanvisjes hielden juist ervan in het moeras gedeelte tussen de planten te schuilen, dus na een hele tijd geprobeerd te hebben en maar enkele kleine gevangen te hebben, besloten we toch maar RECHTSAF te gaan varen.

En we zijn ook verder gaan gegaan dan we eigenlijk mochten... ik weet als je voorbij SWM vaart krijg je een stenen brug en dat was het maximale waar we naartoe mochten varen. Ik denk dat de ouderen gewoon bang waren, dat we verdwaald zouden raken en daarom moesten wij gewoon in de buurt blijven. Maar we waren echt koppig vooral als we met elkaar waren, dan wilden we stoer doen en luisterden niet meer naar de gestelde regels.

Wij gingen dus lekker door met varen een hele poos,
.... steeds verder en verder.

Voorbij een stenen brug kreeg je een mooi modern huisje, als ik me niet vergis kreeg je een splitsing waar je links of rechts in kon, wij kozen voor de richting waar je juist dieper het bos in kon. Vraag mij niet wat ons bezielde, we deden het gewoon omdat we elkaar hadden dus durfden wij meer dan wanneer we alleen geweest waren. Na een hele poos varen begon het al wat donker te worden, in de buurt van 6:00PM ...... We hadden zoveel bochten gemaakt, dat we met moeite de weg terug zouden kunnen vinden als het veel te donker zou worden. Dus besloten we richting huis te varen, de hemel was al donker blauw, je hoorde de krekels al .....

IK ZWEER HET toen wij de boot terug keerden, ‘ZWOM’ er iets achter onze boot aan, we zagen duidelijk iets als een grote gestroomlijnde staart, maar we konden niet uitmaken wat het was. Ondanks het precies onder het wateroppervlakt zwom en deels te zien was, konden we toch niet precies zien wat het was ......

De sfeer veranderde ineens, je voelde gewoon alsof er iets verkeerd was, maar we konden het niet verklaren wat er precies mis was. Wij waren al zeker 45 minuten tot een uur terug aan het varen en het ‘ding’ bleef ons achtervolgen. We probeerden steeds te kijken wat het precies was, maar het enige wat wij uit konden maken was een lange staart en gezien de hele gestroomlijnde vorm was dit overduidelijk geen normale vis en had de gelijkenis als van een watra mama. Het ding was slim genoeg om zichtbaar te blijven, door niet te diep te zwemmen maar net diep genoeg om zichzelf niet te onthullen.

Vanuit het wateroppervlak kon je het lichaam van dat ‘ding’ op sommige momenten wel even snel zien. Zo wisten wij dat dit geen normale vis was die achter ons aan zwom. Maar steeds als we beter wilde kijken, leek ‘zij’ dit door te hebben en ging iets dieper waardoor we in het donkere water nog maar net genoeg te zien kregen om te weten dat ze er nog steeds was. Alleen konden we haar niet helder zien, omdat er nog net genoeg verborgen bleef onder water.

Even ter verduidelijking, het was GEEN krokodil, slang of een ander dier. Het leek daar helemaal niet op. We konden tegen die tijd gewoon niet thuis brengen wat het precies was, dat aldoor achter ons aan zwom.. Zelf nu als ik eraan terug denk, krijg ik fucking kippenvel, like WTF!! Geen van ons wilde denken aan een watra mama, maar dat was toch echt wat wij daar zagen onder het water. Die hele vorm, gewoon alles … geen twijfelen aan.

Dus mensen, het ding ‘zwom’ precies onder de oppervlakte van het water, ongeveer met een lengte als die van een grote krokodil.

In het begon toen we achtervolgd werden schreeuwden we paniekerig, omdat we eerst dachten dat het een krokodil was. Maar krokodillen maken ‘belletjes’ als ze onder water zwemmen en hun ogen/ neus deels boven water als ze aan het oppervlak zwemmen en dit was het niet ...... dit wat wij zagen onder water bij dit wezen was heel anders en was geen krokodil. We zouden dan duidelijk gezien hebben dat het een krokodil was en dat was het in dit betreffende geval dus niet.

Stel je eens voor, als je een touw zou binden aan een snelle boot en je zou dan hard varen...... je zou iets als een straal zien onder het water die voorbij schoot. Nou, dat was ongeveer zoals wij ‘iets’ met een grote staart en een soort van menselijke silhouet uit konden maken in het donkere water. En dat ding zwom heel snel en met vluchtige bewegingen achter onze boot aan.

Wij raakten echt in paniek en begonnen keihard met onze pagaai te roeien. Echt als bezetenen roeiden wij om sneller vooruit te komen en sneller thuis aan te komen.

Wij beefden en waren aan het zweten, we wisten gewoon niet wat we met de situatie aanmoesten. We hadden al gauw spijt van onze domme daad om zover van vakantiewoning af te dwalen. Ik zag de angst op de anderen hun gezicht en ik raakte zelf alleen nog meer in paniek. Ik wilde plassen, poepen en huilen tegelijkertijd, zo angstig was ik. Tussendoor keken we allemaal achter ons om te zien als het ding nog achter ons aan kwam en ja hoor, het was er nog steeds.

En door steeds te kijken viel het ons op dat het echt een menselijke vorm had en ook ongeveer de lengte van een volwassen mens.

“Boi, dit is echt geen slang, ik zie nergens kronkelende bewegingen zoals een slang dit zou doen. Ook geen krokodil want die zou belletjes maken en tussendoor wel even boven komen om adem te happen, dus dit is echt iets anders” zei mijn neef met trillende stem. Wij dachten alle drie dat dit een watra mama was gezien de waarnemingen, maar wij durfden het geen van allen uit te spreken. Geen idee waarom, maar we deden het gewoon niet.

En hoe we het ‘bewoonde’ gebied binnen kwamen varen met, precies bij de SWM woningen, waar wij al het strand konden zien, verdween het vreemde ding ineens met een duidelijke ommekeer dieper het water in. Alsof het gelijk herkende dat dit geen afgelegen gebied was en dat ‘zij’ daar niet heen moest komen. Wij waren echt heel opgelucht toen we dat ding ons niet meer zagen achtervolgen. Van de zenuwen konden we bijna in tranen uitbarsten.

We gingen gauw aan de oever en trokken de boot gedeeltelijk op het strand. We hebben onze ouders niks verteld over het gebeuren omdat we wisten dat wij gewoon veel te ver geweest waren ondanks strenge waarschuwingen. Dit moest dus echt ons groot geheim blijven.

Maar dit gebeuren is nog altijd goed in mijn geheugen gegrift, want het was een zeer angstige en vooral traumatische ervaring voor ons allemaal. Ik weet zelf nog precies waar dit gebeurde, welk stukje in de kreek.....dus Als je met je rug voor SWM of SLM huisjes op republiek staat moet je RECHTS varen .....zeker een uur. Vaar door totdat je echt geen huisjes meer zag/ziet .... daar gebeurde het, in het verlaten gedeelte. En daar begon het dus, dat wij achtervolgd werden door dat vreemde ‘ding’.

Wij hebben ons zelf altijd wijs gemaakt, dat dit iets onbekend was en we wilden het geen naam geven. Alhoewel wij alle drie wisten dat dit overduidelijk een menselijke silhouet met een staart gezien hadden, wilden we het toch niet toegeven dat dit een watra mama was. Maar sinds ik verschillende ervaringen gelezen heb over andere mensen die watra mama’s ontmoet hebben, is het mij helemaal duidelijk wat het was wat wij gezien hebben.

Nu daar ik zelf een moeder ben, durf ik het nu pas openlijk te zeggen dat ik er vrijwel zeker van ben dat ik een watra mama gezien heb en daarom ook alles eraan zal doen mijn kinderen weg te houden van het water op republiek. Ook bij andere kreken buiten de stad. Want overal in Suriname waar er water is, zeggen ouderen dat er watra mama’s voorkomen.

🌺 Ik moet jullie eerlijk bekennen, ik kreeg altijd rare vibes daar op republiek bij de omgeving van de SLM en SWM woningen.

⭐️⭐️= Het verhaal is 80% herschreven door de OST Beheerder Yvanna hilton.