🟥 Ingezonden door: Suzan Rowana
⚜️ZIEKENHUIS: LIEVE ZUSTER ANGELA⚜️
—————
Hallo Yvanna en lieve leden van OST, dit is een kort verhaal van enkele jaren geleden. Mijn persoonlijke ervaring.
Meer dan dertien jaren geleden, op mijn laatste trimester van mijn zwangerschap, voordat ik moest bevallen van mijn zoon, was het zo dat ik al twee weken voorbij de uitgerekende bevallings datum was. Ik had echt verwacht dat mijn zoon eerder zou arriveren, maar dat was helaas niet het geval. Ik begon me een beetje zorgen te maken, eerlijk gezegd. Plus kwam daarbij kijken dat ik me erg ongemakkelijk voelde. Ik kon niet zo goed meer zitten. Ik kon ook niet behoorlijk staan. Ik had zoveel kwaaltjes ontwikkeld intussen.
Jullie gaan het niet willen geloven, maar ik lieg niet, ik kon mijn zoon letterlijk in mijn borst voelen. Ik had moeite met ademen, alsof het kindje helemaal naar boven gekropen was waardoor mijn longen niet goed konden functioneren.
Aangezien ik voor het eerst moeder werd, wist ik niet veel omtrent dit soort zaken betreffende de zwangerschap. Wat ik wel zeker wist was dat mijn baby twee weken over tijd was. En hij daalde maar niet naar mijn onderbuik. Ik ervoer geen enkele vorm van pijn of ontsluiting. Eigenlijk alle tekenen dat er een baby aan zou komen waren er niet... dus ik begreep er niks van, enige waarvan ik zeker was, was dat hij er nu zo langzamerhand wel uit zou moeten komen.
Ik ging naar het ziekenhuis (AZ), ik was helemaal alleen. Ik was relaxed en had geen zenuwen hoor. In mijn hoofd was ik daar gewoon heengegaan voor een controle om te weten als alles goed was met mijn kindje. Maar na de hele reeks van testen, onderzoekingen en controles van de dokter, zei hij dat ik voor de zekerheid toch een nachtje moest blijven in het ziekenhuis. Hij wilde geen onnodige kansen nemen dus vond ik dat ook logisch dat hij me daar wilde houden.
Als ik 's morgens geen teken van een bevalling ervoer, zou ik een infuus krijgen zodat de weeën opgewekt konden worden en het proces van de bevalling zou worden ingezet. Tegen de ochtend, nog steeds niets, zelfs niet met de infuus. De verpleegster zei, ze zouden een noodsituatie C-sectie operatie (keizersnee) moeten uitvoeren, omdat het een vervelende situatie was. Bovendien was mijn vagina opening veel te nauw, zelf ookal had ik een vaginale bevalling gewild, kon ik het toch niet ...
De keizersnee ging goed, mijn zoon was gelukkig helemaal gezond, ik moest ongeveer een week blijven voor observatie ... en dat is waar het begon.
Elke nacht hoorde ik hele duidelijke voetstappen in het ziekenhuis... de deuren gingen regelmatig uit zichzelf open, het leek alsof er iemand binnen kwam en de deur sloot zichzelf weer, de manier hoe het toeging leek het alsof er iemand levend in de ruimte was. Want je hoorde alsof iemand bezig was met spulletjes te rommelen, gewoon alsof er een aanwezigheid was terwijl er op dat moment niemand te bespeuren was.
Heel erg eng was het, ook mijn kamergenoot die maakte dit allemaal ook mee. Ik wist dus heel goed dat ik niet gek was, want we spraken vrijwel dagelijks over die vreemde gebeurtenissen.
En precies wat ik zag, zag zij ook gebeuren. Wij probeerden de verpleegsters erover te spreken, maar gelooft u mij, die waren niet bepaald vriendelijk. Ze wilden er niks van horen en volgens hun was het allemaal een idee van ons. Ze waren vreselijk onbeschoft en waren nooit in een goede stemming, het was alsof wij ze tot last waren. Ik weet niet als het inmiddels anders is. Maar destijds kwamen ze altijd met een rot humeur aan het werk. Ook al hoe lief en aardig je tegen ze sprak, de manier hoe ze je aankeken was je meteen stil.
Dat mag gezegd worden van het verplegend personeel in de surinaamse ziekenhuizen (*de goede niet na gesproken natuurlijk), ik heb het persoonlijk meegemaakt hoor. Wij waren altijd doodsbang om ze iets te vragen of te zeggen, want de manier hoe ze je alleen maar aankeken, was om weg te kruipen.
De tweede dag na de bevalling was een ware hel, de verpleegsters schreeuwden aldoor tegen mij omdat ze vonden dat ik meer moest gaan lopen. Het was volgens hun nodig na de bevalling om rond te gaan lopen, voor de doorstroming van mijn bloed en mijn algehele gezondheid. Ik begrijp hun doel en bedoeling wel, maar de wijze van aanspreken was gewoon disrespectvol. Wij zijn beiden volwassenen, je kan me niet aanspreken alsof ik een hond ben.
Ik ben altijd correct, aardig en probeer de zijde van de andere persoon altijd te begrijpen. Maar als je elke dag verzuurd, verziekt en geïrriteerd aan je werk komt, dan is er echt iets goed mis met je en is dit misschien niet de baan voor jou. Want mensen hebben je hard nodig en je zit aldoor de patiënten uit te schelden en vervelende dingen te zeggen. Ik was trouwens niet de enige die dit probleem ervoer. Alle patiënten op de kamer hadden eronder te lijden.
Op den duur had ik er genoeg van dat men zo disrespectvol tegen mij sprak. Ik bleef op mijn strepen staan en vroeg om een nieuwe verpleegster, die voor me zou zorgen, want ik kon niet meer overweg met zo iemand onbeschoft.
Gelukkig op de derde dag kwam er een nieuwe verpleegster langs om voor me te zorgen .. ze zag er anders uit dan de vorige onbeschofte. In plaats van een geheel wit uniform, was de hare grijs en wit, ze was ook heel mooi, ze was een mix van creools en javaan. Elke keer als ze bij me was, mijn verband kwam wisselen en mijn wonden verschoonde ... neuriede ze, ze leek haar werk met plezier te doen. Het was zo kalmerend, ze praatte altijd en gaf me een relaxed gevoel. Ze bracht mijn pasgeboren zoon ook geregeld naar me.
Zodra dat maar even kon vroeg ik haar ook weer om mijn zoontje voor me te brengen en dat deed ze ook. En door haar goede zorg hielp het mijn wonden snel genezen. Met zoveel geduld en zorg ging alles de goede richting op met mijn herstel...
Deze lieve verpleegkundige haar naam was zuster Angela, dat vergeet ik nooit meer...
Mijn week van observatie was nu geëindigd en ze zeiden dat ik klaar was om richting huis te vertrekken. Ik was al gepakt en gezakt, klaar om te vertrekken. Ik heb Zuster Angela de hele dag niet gezien, dus besloot ik een kleine brief te schrijven voor haar om te laten weten dat ik een enorme waardering en dankbaarheid had voor haar vriendelijkheid, geduld en respect die ze toonde naar haar patiënten. Als iets goed fout gaat moet het gezegd worden, maar ook als iets uitstekend gaat dan mag het ook gezegd worden. Ik wilde haar met mijn brief dus laten weten hoe speciaal ze voor mij was.
Ik ging naar het bureau van de hoofdverpleegster om mijn ontslagpapieren te krijgen. Ik vroeg de verpleegster als zij Zuster Angela de brief wilde geven voor mij.
“Geen probleem, ik zal het briefje voor je afgeven. Wat is de verpleegkundige haar familienaam?” Vroeg de hoofdverpleegster. Ik stond daar met een mond vol tanden, want had nooit gevraagd aan zuster Angela wat haar familienaam was. Hoeveel verpleegkundigen zouden er op die afdeling werken die zelfde voornaam hadden?! “Uhm, ik ken haar familienaam niet, maar ze is een mooie jonge dame met mooi lang krullend haar. Ze droeg een ovaalvormige bril, grijs uniform, niet wit … ze had een prachtige glimlach met hele mooie witte tanden. Ik denk dat ze een javaanse mix is, met een hele zacht lieve stem”.
Terwijl ik druk aan het beschrijven was hoe ze eruit zag, zag ik de hoofdverpleegster bleek worden, ze keek me geschrokken aan alsof ze zich ineens iets realiseerde. Ik stopte en vroeg als alles in orde was ...
Ze zei “mijn hemel toch …. Ik denk dat … je Angela ontmoet hebt, de enige die hier in jaren gewerkt heeft”. Ik schudde enthousiast mijn hoofd “ja, haar bedoel ik, die lieve zuster Angela, aan haar moet u de brief geven. Maar waarom ziet u er zo geschrokken uit?”. Waarop ze antwoordde “ … zij leeft niet meer, ze is vier jaren geleden overleden. Ze werd zwanger en is tijdens haar bevalling overleden tijdens een keizersnede. Het kan niet anders, jouw hele uitleg wijst erop dat zij het geweest is die je gezien hebt. Er werkt hier niemand anders op deze afdeling die zo heet, en de beschrijving klopt tot in de puntjes. Ze had inderdaad een hele zachte lieve stem en ze hield ontzettend van haar werk. Jeeetje, je hebt echt Angela gezien ….. ze is dus nog hier?!”.
Nou ... jongens ... Ik kan de gevoelens niet beschrijven die ik op dat moment ervoer, ik nam mijn brief en legde die op het kussen waar ik op lag voor de week dat ik in het ziekenhuis lag, en ik zei tegen haar “bedankt Angela, voor alle goede zorgen, jij bent een engel” en ik ging toen weg.
Het is dertien jaar geleden. Ik ben daarna nooit meer in dat ziekenhuis geweest, maar ik denk nog vaak aan haar. Waarom zij ervoor heeft gekozen om voor mij te zorgen in een van de moeilijkste tijden van mijn leven, weet ik tot de dag van vandaag niet. Maar ik zal haar voor altijd dankbaar zijn.
🌺 Dit was mijn persoonlijke ervaring ....
⭐️⭐️= Het verhaal is 90% herschreven door de OST Beheerder Yvanna hilton.
Reactie plaatsen
Reacties