STORY 638: GEEN GOEDE BEDOELINGEN

🟪 Ingezonden door: T.C

                   ⚜️GEEN GOEDE BEDOELINGEN⚜️
—————————

Goedemiddag OST leden en beheerders, ik heb jaren geleden iets engs meegemaakt.

Ik had een kalebas boom op mijn erf. Hij was niet groot maar bloeide wel vaak. De kalebassen waren niet groot en ook niet klein. Helaas is deze boom door een harde rukwind om gevallen. Mijn jongere broer heeft met alle macht geprobeerd deze boom weer in de grond te zetten, heeft ook stenen rond de stam geplaatst, maar helaas het heeft niet mogen baten.

Na een jaar zagen wij een spruit en nu groeit er een kleine kalebas boom ernaast. Die oude boom hebben we laten staan. Hij staat er wel kaal bij. Het verhaal die ik ga vertellen gaat over die oude boom.

Ik werkte jaren geleden met een paar dames. Eén van die dames, Rosita, vroeg mij op een dag als ik een kalebas boom thuis had. Ik zei “ja, die heb ik”. Ze vroeg mij als ik de volgende dag een kalebas voor haar mee wilde nemen naar het werk. Ze had er eentje nodig en ik vroeg niet waarvoor. Ik wilde niet bemoeizuchtig overkomen.

De volgende ochtend deed ik mijn zegje bij de boom (zoals ik van de ouderen geleerd heb om bij alle kruiden/ planten voor het plukken een zegje of smeekbede te doen). Zo gezegd, zo gedaan. Ik kwam met de kalebas op mijn werk aan, maar Rosita was die dag afwezig. Ik liet de kalebas in een ruimte achter waar ik wist dat ik die terug kon vinden. Ik wilde die kalebas niet opnieuw naar huis brengen, bang dat ik hem zou vergeten de volgende dag.

Later in de nacht kreeg ik een zeer opmerkelijke droom. In de droom zag ik een lange man staan. Hij was zeer vreemd gebouwd, hij had een langwerpig gezicht, die ik op één of ander manier niet duidelijk kon zien. Het was alsof hij zijn gezicht met opzet voor me aan het verbergen was. Verder waren al zijn lichaamsdelen langer dan een normaal mens. Dit wees dat dit geen normaal mens was. Hij stond naast een tafel. Ik herkende die tafel meteen, deze zelfde tafel had ik staan in één van mijn slaapkamers.

En die kalebas die ik voor Rosita meegenomen had, zag ik nu liggen op die tafel. Demonstratief had die lange man zijn enge handen gezet op die kalebas en hij keek me uitdagend aan. Ik probeerde nog steeds zijn gezicht goed te bekijken, maar het lukte me gewoon niet. Ik wist wel dat hij me rechtstreeks aankeek, want zijn hoofd was naar mij gericht en hij had een afwachtende houding om te zien wat ik zou doen nu ik hem zag. Ik wilde schreeuwen want ik was zo bang van zijn uiterlijk, maar er kwamen geen woorden over mijn lippen.

Mijn heel lichaam was verlamd, ik kon geen enkel deel van mijn lijf bewegen. Ik wilde mijn ogen open doen, hetgeen mij niet wilde lukken. Ik wist nu dat ik niet aan het dromen was, iets hield mij in zijn greep, ik wilde gewoon loskomen … dus ik was aan het vechten om tenminste mijn ogen open te krijgen. Het was een hopeloos gevecht, want ik kon nog steeds geen enkel deel van mijn lijf bewegen. Het leek juist alsof ik zwaarder werd en aan het opzwellen was.

Het gevoel van zwaarder worden, opblazen en de verlamdheid begonnen bij mijn voeten en liep door mijn hele lijf tot mijn hoofd. Het duurde enkele minuten.... en toen, was het plotseling voorbij. Alsof die lange ‘man’ mij ineens losgelaten had. Ik kon toen weer normaal bewegen. Ik werd schreeuwend en huilend ‘wakker’. Ik weet niet eens als ik het wakker moet noemen, want naar mijn inzien sliep ik niet. Het was alsof ik een heldere boodschap gekregen had, via een soort van visioen en iets duister was me komen bezoeken. Het was heel eng en ik beefde helemaal. De slaapkamer was ook abnormaal koud, terwijl ik geen airco heb. Iets was dus echt daar, schoot door mij heen.

Ik wist niet wat ik hiervan moest denken en ging voor advies bij mijn bigi sma’s. Die adviseerden mij om die kalebas weer mee te nemen van mijn werk en hem moest gaan gooien op een ‘dode hoek’ (een vier kruisingsweg of een tingi oekoe zetten). Toen ik de volgende dag aan het werk was en zette die kelebas in mijn tas. Toen Rosita niet lang daarna aan het werk kwam, vroeg ze me naar die kalebas. Ik loog dat ik die niet gevonden had.

Ik heb die kalebas uiteindelijk onderweg naar huis in een riolering putje gegooid op een dode hoek. Na een dag begaf ik mij weer naar die plek, waar ik die kalebas had gesmeten. En mensen, die kalebas was SPOORLOOS....

Later had ik van een oom van mij begrepen dat die Rosita hoogstwaarschijnlijk kwade bedoelingen had met die kalebas, ze zou iemand bewerken met slechte dingen. En misschien waren die ‘beschermers’ van degene, wie ze kwaad aan wilde doen, naar mij gekomen om te waarschuwen de kalebas niet te geven aan haar.

Het blijft gewoon een zeer vreemd geval.

Ps. Ik had al eerder een kalebas voor iemand gebracht, maar had nooit zo iets engs meegemaakt. Ik heb nadien nooit meer een kalebas voor iemand gebracht. Omdat ik de bedoelingen erachter nooit ken en het is lastig om een ieder te vragen waarvoor ze het nodig hebben.

Sani no deh, maar teh sani miet joe, sani deh!

🌺Alvast bedankt voor het plaatsen van mijn verhaal

⭐️⭐️= Het verhaal is 80% herschreven door de OST beheerder Yvanna Hilton.