STORY 636: MIJN GELIEFDE JUNIOR - DEEL 3

🟥 Ingezonden door: K.R 

               ⚜️MIJN GELIEFDE JUNIOR⚜️ DEEL 3
————————

Het was bijna de 20ste van de maand Maart, het was in het jaar 2018. Gebruikelijk krijg ik mijn menstruatie tussen 10-15 elke maand. Rond deze tijd is mijn moeder ook altijd ongesteld.

Maar vreemd genoeg kwam er deze betreffende maand geen menstruatie in de gebruikelijke periode. Ik klaagde op den 29ste voor mijn vriend dat ik me wel een beetje zorgen maakte, omdat ik nog steeds mijn menstruatie niet kreeg. Ik dacht dat er misschien een verstopping was of iets anders medisch mis was met mij. Hij vroeg me “heeft je mams die van haar wel normaal gekregen?”. Ik zei dat ik het niet wist en de volgende dag naar haar toe zou gaan om te informeren als zij haar menstruatie wel gehad heeft.

Ik ging de volgende dag naar mijn moeder toe en voordat ik haar kon vragen over die menstruatie, was zij degene die me vroeg “meisje ie siki k’ba? Boeng tak’ ie kong, na yu mi beh wachti" en ik moest erom lachen. “Mama, ik ben hier speciaal naartoe gekomen omdat ik je dit zelfde wilde vragen. Ik ben deze maand helemaal niet ongesteld geworden. Ik maak me een beetje zorgen” zei ik. Mijn broer hoorde ons hierover praten en hij maakte er grapjes over, we begonnen allemaal te lachen en zo was de sfeer een beetje minder gespannen. Maar diep van binnen was ik toch wel bezorgd.

Ik appte mijn vriend daarna en vertelde hem dat mijn mams ook niet ongesteld geworden was. Hij adviseerde mij de volgende dag een zwangerschapstest te kopen voor de zekerheid en even te checken als ik misschien zwanger was.

Ik ging de volgende dag uit huis om die test te halen. Ik heb drie verschillende gekocht van verschillende merken. Ik wilde zekerheid hebben, want drie verschillende testen zouden niet liegen tegen me. Ik deed mijn ding …. Alle kinderen testen waren negatief, ik was dus niet zwanger. Ergens was ik teleurgesteld want ik wilde toch graag een kindje met mijn vriend. Maar ach, er was niks aan te doen.

Na een week gingen mijn moeder en ik naar het laboratorium om even daar beter te gaan onderzoeken. En ja hoor ….. BINGO!!! Wij waren beiden zwanger!

Na enkele weken gingen wij op advies van de huisarts een echo maken. Mijn buikje bleek iets ouder te zijn dan die van mijn moeder. Helaas kreeg zij kort daarna een miskraam. Ik had met haar te doen want ze was wel blij met de zwangerschap. Toen ik 4/5 maanden in de verwachting was kreeg ik een chatbericht van een vreemde naam die ik nooit eerder gezien had. “Gefeliciteerd je bent zwanger, ik dacht dat je zei dat ik degene was die jou je eerste kind zou geven”.

Ik vroeg me af wie me zo een vreemd bericht zou sturen, ik hoopte alleen dat het geen Junior zou zijn, want ik had ook niet zoveel mannen gehad in mijn leven dat ik andere opties in mijn gedachten had. Ik klikte op het profiel van degene, maar ik kreeg niks te zien want degene had me al geblokkeerd zonder dat ik terug kon reageren.

Ik stuurde via een ander backup account van me 'suma?' ( wie ben je precies?). Zonder teveel moeite stuurde degene meteen een foto van zichzelf. Ja!!!!! Niemand anders dan meneer de lastpost Junior, de nagel aan mijn doodskist. Wat wilde deze klootzak weer van mij hebben? Hij wilde me toch niet hebben, hij hield ook nooit van me, zoals hij zelf beweerde. Wat kwam hij nu weer lullen? Ik was zo geïrriteerd dat ik meteen antwoordde “'JONGE IE PA GOLO HOR JERE!' (jongen, je vader zijn kontgaatje!)

Junior werd toen behoorlijk kwaad, hij vond dat ik te ver ben gegaan met mijn beledigingen. Hij had echt de audacity, om mij dit te komen zeggen na alles wat hij me de laatste keer gezegd had. Al die beledigingen die hij naar mij geslingerd had en nu was ik zogenaamd degene die te ver was gegaan. Ik had schijt met hem en zijn mening te maken en zei “LUKU NO, JOE PA GOLO, IE MA GOLO, IE GRAN’ MA GOLO EN YU TINGI GOLO OOKTOE!!!!!! “ (*je vader zijn kontgat, je moeder haar kontgat, je oma haar kontgat en jouw stinkende kontgat erbij!).

Junior was niet erg blij met me en ik kon dat merken. Hij zei dreigend tegen me “je hebt nu een grote smoel jij vuile zwarte hond, je zal zien wat ik met je ga doen!”. Wat Junior te zeggen had boeide me niet, dus ik chatte terug “ie sab tak ieno mang kier mi tog?!” (*je zal me toch niet dood kunnen maken, dat weet je toch?! )

Ik was daarna klaar hiermee, ik had geen zin in deze negativiteit dus heb hem gauw geblokkeerd. Ik ging verder met mijn leven en dacht niet meer aan Junior. Ik had nu andere dingen aan mijn hoofd.

Mijn zwangerschap was één van de leukste ervaringen ooit, ECHT!! Iedereen vertelde me hoe sexy ik eruit zag met mijn buikje en ik was het met ze eens. Het leek alsof mijn zwangerschap mij mooier maakte. Enige wat minder was, is dat mijn neus aan het opzwellen was als een grote paprika. Het was echt niet mooi om te zien. Maar dat mocht de pret niet drukken, desondanks genoot ik echt van de zwangerschap. Ik hoopte alleen dat mijn neus na die zwangerschap weer de oude zou worden.

Verder had ik geen last van opgezette benen, ik moest haast nooit overgeven en was nooit misselijk. De verpleegkundige waar ik heen moest van tijd tot tijd voor controle, gaf me ook vaak complimentjes omdat ik er, anders dan andere dames, juist bruisend uitzag.

Heel leuk was het, tot ik 2 dagen werd opgenomen voor B12 deficiëntie (omdat ik gewoon aan ‘t eind van de zwangerschap niet meer zo flink mijn groente en fruit at), en we waren dan al in December. Ik ging de derde week van December weer voor controle en de verpleegkundige zei “mevrouw van Russel, het is al tijd hoor …. De baby moet binnenkort eruit, het zal niet lang meer gaan duren, heb je nog geen pijn?”. Ik zei “Nee zuster, niets! Geen enkele pijn”.

De verpleegster keek me vreemd aan. “Okay, vreemd! Maar je mag je zondag aanmelden, dan zullen we verder kyken als het nodig is een balon te plaatsen” zei ze. Ik dacht bij mezelf “BALONNNN? Is dat echt nodig?!!”. Maar goed, ik zei niks want die vrouw zal wel weten wat nodig was, het was trouwens haar werk. Ik heb mij dus die zondag netjes aangemeld en mijn vriend kwam met me mee. Ik moest enkele formulieren invullen moest daarna naar boven om een soort van scan te maken. Ik werd vervolgens gebracht naar de zaal en mijn vriend mocht weg.

Elke dag om 7:00AM en tegen 6:00PM moest ik aan één of ander apparaat. De verpleegkundige vroeg me na een dag weer “mevrouw van Russel, heeft u geen pijn want de weeën sa a apparaat eh soor mie dja na wang sma sa moes pers kba .... geloof me, iemand anders zou op de vloer rollen van pijn en ik zie u relaxen hier. Heeft u echt geen pijn?”. Ik verzekerde haar “nee, zie ik eruit als iemand die pijn heeft? Je ziet zelf dat ik compleet niks van pijn voel. Integendeel is mijn lichaam relaxed en ik voel niks”. Ze keek bezorgd en zei dat ze het voor het eerst mee maakte.

Elke keer als de verpleegkundigen weet kwamen checken als ik pijn had, bleek dat ik nog steeds niks voelde van pijn. Uiteindelijk vonden ze dat ze in gaan grijpen. “ nee, nu moeten we echt actie ondernemen, we gaan een balon plaatsen!”. Zo gezegd, zo gedaan. De dokter zei “die balon valt er zelf uit als het tijd voor de juiste ontsluiting en bla bla”. Ik had Geen moer begrepen maar ik werkte mee. Ze wisten het natuurlijk beter wat ze deden.

Die balon ging er de volgonde dag gewoon uit alsof er niets aan de hand was. Dacht “ghmm hoe dan, kan nooit zo snel toch? Dit was niet zoals het moest gaan als ik de uitleg een beetje begrepen had. Wang san ne klop?!!!”. Ik vond dit gedoe maar vermoeiend en zei tegen de dokter ‘u hoeft geen andere balon te plaatsen hoor, als jullie vinden dat het echt tijd is dat de baby geboren moet worden, geef mij maar gewoon een keizersnee want ik verveel me al. Ik wil niet hier blijven liggen en er komt geen verandering. Ik ben nu langer dan een week hier en nog geen pijn”.

De dokter zei “nee dame, zo werkt het niet .... het gaat lukken, je moet geloven!”. Ik bad al elke avond now mi biging begi manting bakana plus neti. In de ochtend kwam mijn vriend op visite en in de middag kwamen zijn familie of de mijne. Toen mijn vriend langs kwam zat ik op het balkon tori te geven met hem. Ik zag mijn moeder aanlopen met mijn tante, ik begon te lachen en dacht in me zelf “zijn ze er vandaag zo vroeg? Ze konden zeker niet wachten om mij te zien”. Mi pier mi bigi tifi go miet ding.

De doro mooi en mijn moeder zei doodserieus tegen mij "je weet dat wij normaliter altijd s'middags op visite komen, maar we zijn eerder gekomen om met je te komen bidden. Want jouw geval is zeer vreemd, dat het kind niet eruit wil komen. Wij voelen gewoon dat er iets aan de hand is. Ik heb het ook besproken met een dame van de kerk over jouw geval en terwijl we aan de telefoon zaten, was ze aan het bidden voor je. Ze kreeg tijdens het bidden visioenen over jou, ze zag jou heel helder voor haar met een rode doek over je buik heen. Dat wil zeggen tak’ wang sma tai Yu bere mi p’kin!”

Ik schrok van deze onthulling, barste toen meteen in tranen uit. Want ik had dit echt niet aan zien komen.

Wij gingen we naar beneden om te bidden. Mi ma tak’ ga bidden meisje! Vergeef een ieder waarmee je onenigheid hebt, maak niet uit wie fout geweest is, als jij wat hebt gedaan of omgekeerd …. vergeef degenen! Vergeef ook jouw vriend, mischien hebben jullie tijdens je zwangerschap dingen aan elkaar gezegt die invloed hebben op deze situatie”.

Aii mi begi, mi begi, mi begi, tak mi beging befi me kreyy. Mijn vriend kwam me omhelsen want hij had echt met me te doen. Daarna kwamen mijn mams en mijn tante, een ieder was heftig in gebed want ze wilden mij echt helpen uit deze nare situatie.

Toen mijn vriend, moeder en tante weg gingen heb ik gehuild want ik maakte mij nu echt zeer ongerust. Ik wilde mijn kindje echt niet kwijt, en ik wilde ook niet doodgaan tijdens mijn bevalling. Want er kon van alles mis gaan als iemand je buik ‘gebonden’ had met zwarte machten. Ik vroeg me echt af wie zo een lage streek met me uitgehaald kon hebben. Waarom? Ik zit de hele dag thuis en heb nauwelijks contact met de buitenwereld en toch wil iemand mij dit aandoen? Hoe kan een mens zo slecht zijn? Wat heeft mijn kindje met hun gedaan? Ik wist ook dat ik geen vijanden had en niemand kwaad aangedaan had. Ik huilde tranen met tuiten, was zo bang en van slag.

Toen schoot het mij ineens te binnen.
Dit is gewoon werk van Junior, hij heeft mij deze streek gelapt. Hij had trouwens gezegd tijdens ons laatste gesprek “yo sjie sa mo doe!!! Blijf uitkijken!!”.

Terwijl mijn vriend reed naar huis, belde hij me op om te vragen als ik enigszins een idee had wie mij dit aangedaan kon hebben. Hij maakte zich ook behoorlijk zorgen. Ik vertelde hem dat ik bijna zeker wist dat Junior dit gedaan had, want hij had me gezegd dat hij me iets aan zou doen. Er was gewoon niemand anders wie ik kon bedenken die zo een zwart innerlijk had dan hij.

“Blijf bidden schat, blijf geloof hebben dat alles goed zal komen. Ik kom later weer even bij je langs” probeerde mijn vriend mij moed in te spreken. Ik kon horen aan zijn stem dat hij erg verslagen en ongerust was, maar hij hield zich sterk voor mij. Later in de middag kreeg ik weer bezoek van mijn familie. We probeerden de sfeer positief te houden en spraken bijna niet meer over het geval van die ochtend. Ik maakte grapjes en zei tegen ze “baby komt heel gauw hoor, dus oe kang’ hoor’ oe ready!!!”.

Voordat ik naar bed ging, ging ik plassen en maakte een foto van mijn buik. Stuurde deze voor mijn vriend met de text "laatste bigi bere foto, morge komt jouw baby echt!!"

Daarna ging ik lekker liggen in bed wachtende tot ik in slaap zou vallen. Maar ineens kreeg ik een velle pijn, mijn buik deed echt pijn dus ik stond met moeite op om naar het toilet te gaan vlak naast het bed. Ik was net in het toilet toen water begon te lekken ….. vruchtwater losing. Ik schrok me kapot, ik waggelde snel naar de hoofdverpleegster en vroeg voor hulp. "Ok schat, ik ruim het op zometeen, ga je maar verschonen" zei ze. Ik heb mooi mijn kraam-verband aangedaan en was ondertussen nog even bezig te chatten met mijn broertje. Ik liet hem weten “de baby komt al aan, hor” als grap, maar het duurde zo lang voordat hij reageerde dus ik viel in slaap.

Ik werd rond 3:30AM wakker met hevige pijnen.
Ik liet de verpleegkundige die haar ronde deed meteen weten dat ik doodging van de pijn. “Ga even douchen, zodat je af kan koelen en dan leg ik je aan de scan” zei ze. Ik deed wat ze zei maar onder de douche kreeg ik alleen nog meer pijn. Ik was echt aan het pinaren met die pijnen, gilde het uit als een beest. Ik heb met moeite kunnen lopen van de badkamer naar de zaal, zelf afdrogen en kleren aandoen waren een ware struggle voor me.

Terwijl ik aan de scan lag, zei die verpleegkundige “van Russel, dit zijn nu wel weeën, daar eerder had je al een vruchtwaterlosing, maarrr deze zijn weeën zijn slechts het begin, ze zijn niet die pers weeën. Hou nog even vol schat”. Ik dacht bij me zelf ‘mens, jij hebt makkelijk praten! Ik ga nu al bijna dood van deze pijnen. Hoe zijn dit niet de juiste weeën dan? Worden ze nog veel erger? Na dede mo dede, want ik verga nu al’. Ik werd daar een poos gelaten aan die scan, maar omdat ik zo rusteloos werd van die pijn, trok ik al die draden of buisjes, weet niet meer wat ik allemaal getrokken heb.

Was intusse 7:30AM, dus er werd gevraagt als ze baby daddy mogen bellen. Ik gaf ze toestemming en tegen 8:00AM was mijn vriend er al. Hij was laaiend enthousiast om vader te worden.

Wel mensen, ik had PIJN PIJN PIJN!!!!!!!!!!!!! a yuru eh gwe lek watra 9u 10u 11u 12u. Ik was echt zwaar aan het lijden, die pijn maakte mij gewoon knettergek. Ik gilde tegen mijn vriend “ik kan echt niet meer, help me dan?!! Help me!!! Mino mang krey, soso bar’ me bari. Eindelijk kwam de verpleegkundige weer “mvr vRussel, het is nu het grote moment, wij gaan u moeten inleiden”. Er werd een infuus geplaatst, alles werd in gereedheid gebracht voor de komst van de baby. Ik was opgelucht wat ik had sinds 3:00AM al pijn. Ik wilde nu echt wel verlost worden van de pijn.

Maar ja, daarna mocht ik (zolang ik een wee voelde) persen maar ik had geen kracht meer, ik was slap. Het was alsof het leven uit mij weg sijpelde. Alsof ik gewoon niet meer kon en bewusteloos zou raken. Mijn vriend zag dit ook en hij zei “ik weet niet welke duivelse krachten je weg willen nemen of ons kindje iets aan willen doen, maat blijf bidden en geef je niet gewonnen!!! Blijf bidden!”. Ik bleef ondanks mijn weinige kracht bidden, het voelde toen ineens alsof ik een abnormale kracht kreeg om te persen. Ik heb echt keihard liggen persen en ondanks alla pijn mi perrssss mi meisjj kwa doro.

Echt een schattig meisje, een pracht van een dochter, ze was nog maar net eruit of ze had een lieve smile op haar gezichtje. Ze was gelukkig kerngezond, goede lengte en goed gewicht. Ze keek meteen wijs uit haar oogjes en keek haar vader de hele tijd aan. 30 december 2018 om 13:34u heeft een pracht van een meisiie mij tot een trotse mama gemaakt.

Mijn prachtige dochter is nu 1 jaar oud, ik ben al vier jaren in een gezonde relatie met de vader van mijn kind. Hij is lief en zorgzaam. Hij behandelt me zoals het hoort. Ik heb gelukkig geen last meer van mijn gestoorde ex Junior. Ik kan natuurlijk niet in de toekomst zien als hij weer ineens op zal duiken zoals hij gewend is te doen. Hier zal hij in ieder geval niks vinden, want ik wil niks van hem weten.

Ik ben naderhand erachter gekomen dat hij degene was die mijn buik ‘gebonden’ had met zijn zwarte magie. Ik had al een vermoeden, maar later kreeg ik de bevestiging dat dit ook werkelijk zo was.

Hij hield zich altijd bezig met duivel aanbidding. Ik was alleen veel te naïef en was verblind door de liefde. Hij was ook sinds het begin van onze relatie erg geheimzinnig over alles en gaf me nergens duidelijke antwoorden op. Hij gebruikte mijn bloed voor rituelen, zonder dat ik dit wist. Geen wonder dat alles fout ging in mijn leven en ik als een slaaf steeds terug naar hem ging.

Ook al hoe hij me beledigde, misbruikte en kleineerde, ik ging altijd weer terug naar Junior en niemand begreep wat mij scheelde. Ik begreep me zelf ook niet. Ik wist dat ik een zielig hoopje mens was, die zich zo liet behandelen door een waardeloze vent. En toch …. Toch, als een verdomde ezel, ging ik altijd terug naar hem.

Maar later begreep ik pas, na cultureel onderzoek gedaan te hebben, dat dit allemaal kwam vanwege de demonische machten waarmee Junior te werk ging. Ik was onder een 'kroi' macht, die mij in het gareel hield en mij alles liet doen voor die vent. Zelf als hij me gezegd zou hebben om poep te eten, zou ik dat ook gedaan hebben. Ik zou het zelf niet snappen, maar ik zou de intense verlangens krijgen het te doen wat hij van mij vroeg. Ik begreep het destijds niet, want iemand die gekrooid is, die weet het zelf niet en ontkent dat ook.

Ik ben god dankbaar dat hij mij gered heeft en dat dit niet erger afgelopen is. Want zoals bleek uit een luku, heeft Junior mij zodanig ‘bewiest’ (demonisch bewerkt) om tijdens mijn bevalling dood te gaan. Samen met mijn baby had ik moeten sterven, alleen maar omdat ik hem niet meer wilde. Dit is ook de reden waarom ik enorm veel problemen gehad heb tijdens mijn bevalling. En werkelijk, ik zag tijdens de momenten van mijn bevalling ook schimmen die snel voorbij vlogen en ik hoopte dat ik verkeerd gezien had. Junior had echt 'werk' ervan gemaakt dat ik dood moest. 

Als mijn moeder en tante niks ontdekt hadden en niet met mij gebeden hadden, zou ik nu niet meer in leven zijn om dit met jullie te delen. Geloof en volharding in de here god, zijn mijn redding geweest. 

Junior en zijn duivelse machten zijn niet sterker dan mijn god, hopelijk heeft hij dit inmiddels ook al door!

Want mijn god Jezus Christus is groot en machtig!
Mijn machtige god heeft alle duivelse machten en banden met het demonische voor mij verbroken, ik ben nu vrij van al het slechte. Amen!!!!! 
Prayer helps and that man up in heaven is REAL,
THANK YOU LORD!!!

⭐️⭐️= Het verhaal is 90% herschreven door de OST beheerder Yvanna hilton.
———