STORY 634: HIJ KWAM AFSCHEID NEMEN

🟨 Ingezonden door: Suzan Rowana

                 ⚜️HIJ KWAM AFSCHEID NEMEN⚜️
———————

Hallo Yvanna en collega-lezers, laat mij maar alvast erbij vermelden, dat dit verhaal niet één van die verhalen zal zijn, die je rillingen zal bezorgen over jou ruggengraat. Dit is een verhaal die een ieder die een geliefde verloren heeft zal begrijpen. Maar is toch wel een uiterst vreemde ervaring.

Mijn naam is Suzan, ik ben de jongste van drie kinderen, mijn zus is 11 jaar ouder dan mij en mijn broer 10 jaar ouder. Toen ik klein was had ik een heel hechte band met mijn broer. Maar toen hij ging trouwen, verhuisde hij en werd ik alleen maar hechter met hem, hij was mijn maatje.

Hij riep me liefkozend “mama" en ik noemde hem "budo". Als ik bang was voor de boeboelaas (boogy man) dan kwam hij bij mij slapen, zodat ik niet meer bang hoefde te zijn. Hij was mijn grote beschermer, als hij in de buurt was hoefde ik nergens bang voor te zijn. Hij zong haast elke nacht liedjes van Elvis Presley voor me. Het lied “I can’t stop loving you” van Elvis was ons vast slaap lied, en die zong hij ook het liefst.

Hij was ... zonder twijfel mijn favoriete persoon in de hele wereld. Mijn Big Brother, Brian. Iedereen die hem ontmoette, hield van hem, hij was lang, licht van kleur, donkerbruin haar, licht goudbruine ogen. Hij was echt handsome, maar had ook een goed innerlijk. Hij had echt gevoel voor humor, hij was een grote grappenmaker en elke keer als ik verdrietig was, trok hij de meest gekke gezichten om me aan het lachen te krijgen.

In de jaren '90 hadden onze ouders een videotheek, hij en ik bekeken dan alle komedies en tekenfilms samen. Nadat mijn zus getrouwd was en met haar man ging wonen, was de zaak van mijn broer en ik.

Maandagavond Raw (worstel wedstrijden) hebben we nooit gemist. Door de jaren heen veranderden onze favoriete worstelaars, maar mijn broer zijn all time favoriet was “CM punk” en de mijne was “The Rock” en we zaten tijdens elke wedstrijd mekaars favoriete speler af te kraken. Ik ergerde me altijd kapot wanneer hij aldoor zat te doen alsof zijn favoriete speler de beste was. Maar we hadden het wel gezellig hoor, dat kan ik u verzekeren.

Toen we volwassen werden, verwaterde ons contact een beetje. Niet omdat wij minder van elkaar hielden of ruzie hadden hoor, nee dat was het niet. Hij had zijn eigen gezin en hij had het daar druk mee en zo ook hetzelfde bij mij. Een gezin eist soms verdomd veel tijd en je gaat je focussen daarop. Wij woonden niet ver van elkaar, dat was wel weer een voordeel, maar wij zagen mekaar vanwege drukte nauwelijks.

We belden elkaar af en toe, voor gekke dingetjes, voorbeeld toen een nieuwe film uitkwam .. of een nieuw lied dat pas uitgekomen was, of "heb je de wedstrijd vannacht bekeken?"

Mijn broer werkte jarenlang als visser, dus zijn familie en ik zijn er intussen wel aan gewend dat hij dagen weg zou blijven als hij ging vissen. Hij was soms gewoon weken weg van huis. Dat is nu éénmaal het leven als je opgegroeid bent in Guyana, heel veel mensen leven van de visserij.

Het was 25 februari 2015, drie dagen voor de 4e verjaardag van mijn zoon. Mijn broer belde me, hij klonk niet zo goed, hij had griep. Hij vertelde me dat hij nog een laatste reis naar zee zou maken en dat hij in orde was. Ik moest me volgens hem geen zorgen maken, omdat hij sterk was en heel gauw weer de oude zou worden, dat verzekerde hij me. Hij kon het zich niet veroorloven thuis te blijven en niet te gaan vissen, omdat hij een gezin te voeden had. Hij had vier kinderen en een vrouw te verzorgen, elke cent was dus van essentieel belang.

Ik smeekte hem om niet te gaan, want ik merkte aan zijn manier van praten en stem dat hij er slecht aantoe was. Maar hij wilde er niks van weten, en hij probeerde de sfeer minder gespannen te maken door een grapje te maken. Hij zei “hou maar een koud biertje voor me ready als ik terug kom van de zee, want ik kan helaas niet op de jaardag zijn van mijn neefje, dus ik kom het nog goed maken zodra ik terug ben. De tijd zal voorbij vliegen en dan kom ik langs met heel veel leuke verjaardagscadeautjes”.

Als ik had geweten dat die 45 seconden gesprekstijd de laatste keer zou zijn, dat ik zijn stem zou horen, had ik de telefoon nooit neergelegd. Jammer dat ik niet in de toekomst kon kijken en de tijd niet terug kan draaien, anders had ik dat zeker gedaan.

De nacht erna, op de 26e, werd ik gebeld, de boot waarop hij zich bevond, kwam terug naar de kust .. en mijn broer zat er niet op. Mijn broer en een ander bemanningslid (die ook een goede vriend van ons was) waren overboord gevallen. Blijkbaar was de boot in heel slecht weer terecht gekomen & zo vielen de heren eruit. En vanwege het slecht weer konden de andere collega vissers ze niet terug vinden in het onstuimige water met hoge golven. De collega’s hebben wel hun uiterste best gedaan om steeds rond te draaien en te zoeken naar ze, maar ze waren spoorloos. Het weer werd maar slechter en slechter dus uiteindelijk moesten ze vertrekken, terug naar huis.

Drie dagen achter mekaar zocht de kustwacht en de politie naar de lichamen, maar ze konden die niet vinden. Ik kan jullie vertellen met zekerheid dat de politie in Suriname compleet niet deugt, ze zijn behoorlijk laks en onverschillig. Ik was getuigen ervan dat ze nauwelijks hun best deden. Ze hebben geen idee hoeveel pijn en verdriet ze de familie gedaan hebben met hun manier van handelen. Misschien als het hun familie geweest was, die ze kwijt waren in de zee dan zouden ze anders reageren en de pijn snappen van nabestaanden. De politie weigerde gewoon mee te werken, ze gaven op zonder iets gedaan te hebben. Misschien waren de jongens nog in leven als er tijdig ingegrepen was.

Met heel veel gedoe, besloot de politie uiteindelijk even te gaan zoeken/ kijken. Maar ze hebben volgens mij niet eens hun best gedaan en na kort zoeken keerden ze weer huiswaarts.

Mijn eigen familie moest zelf hun uiterste best doen om te gaan zoeken op zee naar de lichamen en op de vijfde dag is het gelukt ze te vinden. Mijn eigen neven en ooms hebben dat voor mekaar moeten krijgen. En toch kwamen er leugens in de media dat de politie beweerde dat hun de lijken gevonden hadden en dat is helemaal niet waar. Het is de grootste leugen ooit, want als ze echt goed gezocht hadden, waren ze de lichamen al 50 keren gepasseerd als je kijkt waar de lijken toen teruggevonden zijn. Dankzij inspanning van de familie is zijn lichaam terug gevonden.

Toen mijn broer terug was gevonden was hij zo erg eraantoe dat hij nauwelijks te herkennen was. Het lijk zag er zo vreselijk slecht uit, dat je niet eens kon zien dat hij het was.

De enige manier om hem te identificeren was door zijn tatoeages met de namen van onze ouders en ook van zijn kinderen. Het was erg pijnlijk voor mij om dit te horen, ik ben met onze familie geweest naar het mortuarium, maar ik ging niet mee naar binnen om hem te zien. Omdat ik mijn broer niet zo wilde zien. Het laatste beeld wat ik van hem had, wilde ik niet verpesten door hem op zo een verschrikkelijke manier te zien. Die mooie, lieve, goedhartige en vooral lieve broer wilde ik (zoals ik hem gewend was te zien) als een goede herinnering in mijn hoofd hebben.

De laatste herinnering aan hem moest niet zijn van een opgezwollen verrot lichaam.

De dag van de begrafenis ging alles zoals gepland, en ookal was ik verdrietig, het was niet aan me te zien. Ik was verward en wist niet hoe ik me moest uiten en hoe ik ermee om moest gaan. Een enorm moeilijke, zware en emotionele tijd voor mij. Dit was ook de eerste keer dat ik een familielid zo dichtbij verloren had, dus was dit allemaal nieuw voor me en ik wist er geen raad mee. Ik kon het niet zo goed verwerken en het zonk heel langzaam in dat hij er niet meer was. Ik ben niet naar de begrafenis geweest en ben natuurlijk ook geen afscheid gaan nemen.

Dagen gingen voorbij ...
weken gingen voorbij ...
maanden gingen voorbij ...
iedereen ging verder met zijn leven.

Op de ochtend van mijn 27ste verjaardag, 28 Augustus 2015. Ik stond tegen 5:00Am op om te koken. Gebruikelijk sta ik ook altijd vroeg op en zo ook deze keer vanwege gewenning. Maar toen ik al eenmaal in de keuken stond, schoot het mij weer te binnen ‘oohjaaa, ik ben jarig vandaag dus hoef ik niet te koken. Ik zal maar iets op mijn werk kopen om te eten. Vandaag hoef ik me zelf niet in te gaan spannen’. Ik ging dus lekkertjes weer naar bed.

Ik sluimerde langzaam een beetje weg....maar ik sliep niet, noch was ik wakker, het was alsof ik tussen de twee werelden in zat. Ik weet heel zeker dat ik niet droomde. Ik weet niet hoe ik dit precies uit moet leggen, maar slapen deed ik niet. Het was ook geen droom, maar was eerder alsof ik in een andere demensie beland was. Plotseling was ik in mijn ouderlijke woning waar ik opgroeide. Ik lag in een hangmat met een groot fotoalbum, kijkend naar onze foto’s.

De foto’s haalden oude herinneringen bij mij naar boven, van mijn broer en ik. Dit bracht mij aan het huilen, ik voelde de warme tranen op mijn wangen glijden. Dit voelde zo echt, ik hoorde de vogels fluiten en kon zelf de geur van de verschillende bloemen uit mijn moeders tuin ruiken. Plotseling voelde ik dat iemand speels aan mijn haar trok, ik schrok en draaide meteen om. Het was Brian, mijn budo. Hoe kon dit toch? Ik wist geen woord uit te brengen van de shock.

Mijn broer zag er anders uit, hij zag er helder uit, alsof hij licht uitstraalde, schoner, alsof hij gloeide …. Soort van, ik kan het niet uitleggen, maar hij leek wel een engel die verscheen voor me. Maar zijn verschijning was warm en geruststellend, zijn haar was goudbruin en hij had een vrolijke glimlach op zijn gezicht.

“Je huilt weer als een grote baby, huil niet mama, oke, ik begrijp het niet,… zelf als je huilt zie je er weer beter uit dan ik. Je wint het ook altijd van mij he? Ik kom ook nooit als winnaar uit de bus" zei hij grappend en hij hield mijn hand vast.

Ik vroeg hem “ben je daar veilig bud? Is het daar goed met je?”
Hij zei “ ja, ik ben daar helemaal veilig”
Ik vroeg: “Hoe is het? Waar je nu bent?“
Hij : “Het leven gaat gewoon verder hoor, het leven eindigt niet na het leven op de aarde, hier is meer wat je ooit eens ook zult ervaren. Alles is kalm, veilig, er bestaan hier geen ziektes en het is vreugdevol, maak je aub geen zorgen over mij. Geloof me echt, alles is goed met me.

Ik vroeg hem”mag ik dan met je mee?"
Hij zei lachend “nee mama, jouw tijd is nog lang niet aangebroken, jij hebt nog een heel leven voor je. Je bent sterker dan je denkt. Ik kwam gewoon om vaarwel te zeggen, je hebt me niet eens gedag gezegd, dus ik ben hierheen gekomen ….. speciaal voor jou"

Ik vroeg hem verdrietig: “zal ik je terugzien?"
Hij knikte en zei “natuurijk, in jouw herinneringen en soms in jouw dromen, zo neem ik afscheid van iedereen. Ik kwam jou als laatst bezoeken, i save the best for last. Jij bent mijn favoriete persoon, dus kon ik het niet maken je niet te komen groeten”.

Ik vroeg hem: “blijf alstublieft een beetje ...."
Hij zei: “Ik kan helaas niet, dit is niet mijn wereld, ik heb het hier niet voor het zeggen, ik moest je gewoon op jouw verjaardag zien. Ik zou eigenlijk mijn neef kunnen bezoeken, maar ik verkoos liever jou te bezoeken, bedankt dat je mijn bier koud klaargezet hebt. Ik weet dat jij je aan je woord gehouden hebt, had niet anders van je verwacht".

En met deze laatste woorden van hem, was het alsof ik met een hevige ruk uit deze trans staat (waarin ik me verkeerde, tussen 2 werelden) getrokken werd.

Mensen, ik kan je de emoties niet beschrijven die ik voelde in het diepste van mijn ziel. Nu begon ik pas alles te beseffen, dat ik mijn broer gewoon kwijt was. Ik huilde als een klein kind, het was eindelijk goed bezonken in mijn hersenen, ik was mijn broer voorgoed kwijt, hij kwam niet terug. Ik snikte, wilde gillen en schreeuwen en huilde zonder dat onder controle te hebben. Ik liet gewoon alles eruit komen, alle weggestopte pijn, ontkenning en verdriet die ik had omtrent zijn dood. Ik was tegelijkertijd blij en verdrietig, want ik wilde hem niet verliezen en aan de ene kant deed het mij goed dat hij beweerde op een goede plek te zijn.

Het is inmiddels vele jaren verder...

Ik heb nooit meer bij het moment stilgestaan sinds hij vertrok, alleen maar om de pijn niet te voelen... en ik luister niet naar ons slaapliedje meer. Want dat zou teveel pijn losmaken bij mij. Ik vergeet soms nog steeds dat hij weg is ... zoals wanneer er een grappige film opduikt. Films waarvan ik wist dat hij die leuk zou vinden. Ik neem soms de telefoon automatisch op om hem te bellen ... en besef dan weer dat hij er niet is. Ik was zo gewend om hem altijd te bellen, als er nieuwe films uitkwamen want we waren beiden film fanaten.

De boot waarop hij was, ... ze gebruiken het niet meer, het brengt nooit vis binnen, en elke arbeider weigert erop te gaan want het brengt toch geen voordelen.

Ik ben ervan overtuigd dat Brian ze achtervolgt met zijn grappen. Hij was echt een ‘joker’ en dit kan echt niet anders dan dat hij de grootste grap met ze uithaalt. Of hij heeft wraak genomen op deze manier. Want tot de dag van vandaag weten wij niet precies wat er is gebeurd en hoe hij zoek geraakt is op zee. Vreemd genoeg, iedereen die daar was op dat moment, weigerde te praten of verliet het land.

Misschien hebben zijn eigen collega’s hem wel vermoord of overboord gegooid, want dit soort dingen gebeuren vaker dan men denkt. Jaloerse collega’s onderling en gewoon mensen die je soms niks gunnen zonder dat je ze iets aangedaan hebt. Er kan echt van alles gebeurd zijn, en ik denk dat er iets niet klopt aan dit heel gebeuren. Waarom zou je anders het land verlaten en niks willen zeggen als je collega’s overleden zijn?

Alles was veel te geheimzinnig maar mijn mening. Maar ik wil er gewoon niet aan denken, belangerijk voor mij is dat mijn broer nu in vrede is aan de andere kant.

Ik heb een gedicht voor hem geschreven, die ik heel vaak voor me zelf herhaal en lees, want het is een verlies waar je als mens nooit overheen komt. Verlies van een dierbare laat een groot gapend gat in jouw hart achter. Ieder die een geliefde verloren heeft, zal ook begrijpen wat ik meemaak.

“Vaak denk ik aan jou.
Of het nu een lied is dat aan het afspelen is,
Of een film waarmee wij samen opgegroeid zijn, die wij samen bekeken terwijl wij aan het lachen waren.
Of één van die momenten waarbij ik wilde dat je in de buurt was om mij op te vangen, als ik verdrietig was ...
soms vallen er tranen ...
soms praat ik tegen me zelf,
soms lach ik tegen me zelf ...
soms hoor ik jouw warme stem,
hopend dat jij er weer bent en mij bezoekt.
Vaak denk ik, wat als ..?
Wat als jij gewoon weer hier was?!
... al de waarom vragen...
al de redenen die in mij opkwamen,
had ik misschien een betere zus voor je kunnen zijn?...
al het afvragen, wat als …?
Wat als je die dag niet op de boot gestapt was?
Zou je dan nog leven? Was dan alles goed?
Ik ben die dag naar het werk gegaan, niet wetende dat ik je daarna voor altijd kwijt zou zijn. Wat als je me die dag niet had gebeld? Dan had ik jouw stem niet gehoord voor de laatste keer. Ik herinner mij de keren dat we gevochten hadden om zulke domme redenen. Ik dacht dat je me haatte na de grote ruzies, maar dat deed je nooit. Je was echt de beste broer, ik had mij er geen betere kunnen wensen. Ik denk vaak aan ons laatste gesprek, je had mij nog zo beloofd dat je er zou zijn voor Luke’s verjaardag. Maar helaas…. Het heeft nooit zo mogen zijn, want jij was er niet.

Ik ben helemaal gebroken, wie zal mij nu beschermen?
Wie zal nu de rare grapjes met mij uithalen?
Ik zal ook de serieuze gesprekken van ons missen. Wij kunnen nu ook geen gekke ruzie’s meer maken over wie de lieveling van mama was. Geen willekeurige telefoontjes meer om de meest gekke onderwerpen te bespreken. .... niet meer 'ik ben de beste van de wereld! ... geen dance-offs meer ... niet meer ... 'wie heeft je hart gebroken, ik sla zijn gezicht in' ... niet meer 'geef me 20 dollar, ik heb bier nodig' '..... niet meer' ik hou van je mama '.... niet meer, gewoon niks meer ... niet meer.... niet meer ...."

🌺 Beste lezers, bedankt voor het willen lezen en ook bedankt dat ik mijn pijn heb mogen delen met jullie. Het is misschien niet een gebruikelijke spuku tori zoals jullie gewend zijn, maar het is toch een vreemde ervaring dat mijn overleden broer mij speciaal op mijn jaardag kwam bezoeken, omdat ik geen afscheid van hem genomen had. En dat was een zeer speciaal moment voor mij, die ik nooit meer vergeten zal. Dank u!

⭐️⭐️= Het verhaal is 80% herschreven door de OST Beheerder Yvanna hilton.