🟩 Ingezonden door: C.A
⚜️COLA KREEK: IK WILDE DAAR WEG⚜️
————————
Hallo iedereen van OST, in de jaren 90 waren Henk en Jimmy (twee neven van mij) samen met hun Nederlands maatje Martijn op vakantie in Su.
Zoals vele vakantiegangers uit Nederland, wilden ze buiten de stad en hadden ze gekozen voor Colakreek. Aangezien Martijn voor het eerst in Suriname was wilden ze hem een fijne tijd bezorgen. Er werd afgesproken om door de week in de vroege ochtend daarheen te gaan. Okay, ik hoefde niet te koken, op Lelydorp werd er eten gehaald. Aangezien ik buiten de stad niet zomaar in kreken of rivieren spring had ik geen zwemspullen meegenomen alleen een rood geruite pangie en een t-shirt.
Daad aangekomen was het bijna helemaal leeg. Iets verder waren slechts enkele andere bezoekers. We hadden een tent genomen in die hoek die een beetje verlaten is ... het grenste aan een bos en weinig mensen kozen voor die plek. Mijn zoon en die heren besloten ‘bommetje’ te spelen. Ze namen een enorme sprint en plonsten letterlijk in het midden van de kreek. Ik zat rustig aan de oever op die stenen rand aangezien ik niet van die plek hou, zodra ik daar ben voel ik rare tintelingen en energieën die niet normaal zijn. Ik heb dat vanaf mijn kinderjaren dat ik op bepaalde momenten dingen kan aanvoelen. Zo voelde ik me niet op mijn gemak op deze plek.
Uiteindelijk kwam er een indiaanse man op leeftijd aangelopen (hoogstwaarschijnlijk was het de beheerder) en hij vroeg ze om te stoppen met in het water te springen en hij liet meteen ook weten dat je in die specifieke hoek waar we waren geen lawaai mag maken. Die blanke vriend van mijn neef vond het allemaal onzin en bijgeloof, hij wilde gewoon verder gaan met bommetjes maken en springen in het water.
Ik heb mij meteen ermee bemoeid en hem gezegd “luister vriend, jij komt uit een ander land en kent dit soort spirituele zaken niet of gelooft er niet in... zoek aub geen problemen want degene die jou hier hebben gebracht gaan het niet kunnen verantwoorden als er wat met jou gebeurd”. Ik zag Martijn me aankijken alsof ik maar iets lulde uit mijn nek, maar hij zei niks.
Ik zei ook tegen mijn neven “jullie zijn surinamers ....al zijn jullie opgegroeid in nederland, jullie navelstreng is nog steeds hier in suriname begraven, dus vergeet niet wat je cultuur is. Breng jullie vriend niet onnodig in gevaar want jullie weten bliksemsgoed dat deze plekken zijn eigen gebruiken en trefu’s heeft. Ik wil niet dat jullie iets overkomt, dus leg hem even goed uit dat wij ons aan de regels moeten houden anders gaat dit echt verkeerd aflopen en dat willen wij echt niet. Ik wil dat jullie even veilig weer weg gaan als we gekomen zijn. Dus houd er aub rekening mee jongens”.
Ze zijn ermee opgehouden en zwommen rustig verder zonder al teveel kabaal te maken. Ze vonden dat ik ook gezellig het water in moest, desnoods aan de kant. Het water was lekker koud, dus na veel gepraat besloot ik toe te geven en het water in te gaan. Het was per slot van rekening erg heet, ik had wat verkoeling nodig.
Ik dacht niet verder na en ik bond die pangie om mijn heupen en trok mijn topje aan. Bij het zakken in het water voelde ik dat er achter die stoeprand een soort diepte was alsof daar een deel was weggeslagen. Ik ging het water in maar voelde mij niet gerust. In plaats van zwemmen stond ik in het water naar mijn zoon en neven te kijken hoe ze genoten. Plotseling voelde ik bellenblaasjes of waterbubbels, zo je het wilt noemen, langzaam tegen mijn benen naar mijn middel onder mijn pangie kruipen ......
Ik kreeg kippenvol en voelde alsof vanonder het water iets mij naderde, die bubbels blies zodat mijn pangie omhoog ging als een parasol en daardoor op het water dreef. Erg vreemd omdat mijn pangie met een knoop aan mijn middelvastgebonden was. Het was een rode pangie met lichtblauwe en witte strepen. Die bubbels werden steeds meer en mijn kippenvel erger. Ik voelde een duidelijke aanwezigheid van iets onbekend.
Ik besloot toen uit het water te gaan. Die anderen hadden niks gemerkt omdat ik op een afstand stond en zij van het water genoten. Ze zagen mij weer aan de kant zitten en vonden mij ongezellig & riepen mij weer het water in. Ik dacht “weet je wat, misschien verbeeld ik mij dingen en is het de stroming van het water aangezien die plek een beetje diep is en aan het bos richting vierkinderen grenst”.
Zo gezegd zo gedaan, ik ging het water weer in en na een paar minuten borrelde het water erger langs mijn benen onder die pangie alsof iets het omhoog blies vanonder het water. Mijn haren gingen letterlijk recht overeind staan en mijn zintuigen gingen meteen op scherp. Plotseling hoorde ik een stem die vanuit de verte iets tegen mij zei, maar het was wel duidelijk te horen “meisje ga uit het water, nu meteen!!”.
Vraag mij niet hoe, maar ik sprintte letterlijk binnen enkele seconden het water uit. Ik heb die anderen geroepen en gevraagd elders te gaan. Ik vertelde ze niet waarom ik zo nodig ergens anders wilde. Ik zei dat ik het maar saai vond daar en dat we ook andere plekjes konden gaan verkennen. Gelukkig stribbelde niemand tegen en hadden ze ook wel zin een andere zwemplek te gaan bezoeken. Als vakantiegangers is het natuurlijk mooi meegenomen om nog zo een plek buiten de stad mee te maken.
Zo kwamen wij uiteindelijk bij derde brug, daar hebben we rustig verder kunnen zwemmen zonder vervelende ervaringen.
⭐️⭐️= Het verhaal is 90% herschreven door de OST beheerder Yvanna hilton.
Reactie plaatsen
Reacties