STORY 624: IK ZAG HEM OVERAL

🟫 Ingezonden door: Naina

                      ⚜️IK ZAG HEM OVERAL⚜️
—————————

Hallo OST lezers, hier weer een kort verhaal van mij.

Toen wij pas in onze eigen huis kwamen wonen ontdekte ik dat 1 van mijn buurmannen erg ziek was. Door zijn ziekte was hij erg schuw. Hij wilde geen contact met niemand en zijn vrouw en kinderen mochten dat ook niet. Behalve zijn kinderen kwam er nooit iemand bij hun. Ze hebben een hele hoge schutting om hun heel erf. Niemand kan vanuit de straat naar binnen kijken, en omgekeerd ook niet. Dit vond hij prima zo.

Ons huis is wel hoog. Dus voor zijn pech keek ik vanuit mijn balkon rechtstreeks in zijn hangmat, waar hij de hele dag en een groot deel van de avond in lag. Natuurlijk keek ik niet de hele tijd, want ik had al gauw door dat hij geen contact wilde. Af en toe gebeurde het wel dat wij oogcontact maakten, dan keek hij gauw weg.

Zijn vrouw groette en sprak wel even kort wanneer ze mij zag. Alhoewel de buurman geen contact wilde, hield hij ons wel in de gaten. Een keer toen zijn vrouw mij op het balkon zag, vroeg zij mij iets wat zij niet konden zien vanuit hun erf, dus “meneertje” zal het wel gehoord hebben toen wij het erover hadden. Buurvrouw zei dat buurman ernaar vroeg… dus hij hield wel alles in de gaten. Verder hoorden wij hem wel elke dag, de hele dag en avond hoesten. Dus alhoewel hij niet sprak hoorden wij hem wel de hele tijd.

Op een dag was ik even uitgereden, en toen ik terug kwam zag ik vanuit de hoek een politie wagen in mijn inrit geparkeerd.

Mijn hart stopte bijna met kloppen. Ik zag allerlei taferelen in een flits langsgaan. Ik was binnen een paar seconden al thuis en uitgestapt. Ik zag mijn andere buren in hun inrit staan en ik gilde tegen hun wat er aan de hand was. Waarom stond er een politie auto in mijn inrit. Ze zeiden dat de oude buurman niet lang geleden overleden was en de politie was daarvoor gekomen.

Oh dat was een opluchting voor mij, niet dat de buurman overleden was, maar dat er niks ernstigs bij mij thuis aan de hand was. Ik besloot wel meteen maar langs te gaan bij de buurvrouw om mijn medeleven te betuigen. Ik had niet verwacht dat zijn lijk nog thuis was. Ik dacht dat hij al meegenomen was omdat ik geen lijkenwagen voor het huis geparkeerd zag, maar er was besloten dat het lijk gewoon thuis bleef en de volgende dag begraven zou worden.

Toen ik de kamer inliep vanwaar uit ik de stem van de buurvrouw hoorde, zag ik “hem” als eerst. Ik kreeg echt een shock. Hij zag er niet eng uit ofzo hoor. Ik had gewoon dit niet verwacht, daarom schrok ik. Ik deed gauw mijn zegje en nam meteen afscheid in stilte. Ik zou niet gaan voor de begrafenis. Ik condoleerde de buurvrouw en de overige familieleden. Dit was de eerste keer dat ik hun zag of sprak. Ik bleef nog even zitten met de rest van de buren.

Niemand wist nog hoe laat de begrafenis zou zijn, ze waren dat nog aan het bespreken en in stilte wenste ik dat het in de ochtenduren zou plaatsvinden wanneer ik niet thuis was. Helaas was dat niet het geval. Toen ik na het werk naar huis kwam zag ik een drukte van jewelste. Er was zelfs in mijn inrit geparkeerd waardoor ik niet naar binnen kon, maar ik heb gewoon ergens anders geparkeerd. Ik was niemand gaan lastigvallen.

Het duurde nog erg lang voordat de stoet vertrok. Ik vermeed om naar daar te kijken, uit mijn keuken had ik ook een goed zicht. Ik was net klaar met eten en ik ging mijn handen wassen en mijn blik werd getrokken naar de buren. Ik keek rechtstreeks in de tuin van de buren, in de kist naar het gezicht van de overleden buurman. Er ging een rilling door mij heen. Ik vond het niet prettig. Maar ik dacht ook, eenmaal is dit gebeurd, laat mij dan nogmaals afscheid gaan nemen. Ik deed weer mijn zegje en liep trillend weg.

In de middag uren vertrok de stoet. Eindelijk was ik opgelucht. Ik dacht dat hij eindelijk weg was. De stilte was echt te merken. Wij hoorden het gehoest niet meer. In de vooravond liep ik naar voren en het leek alsof ik wat bij de keukenraam zag. Ik liep terug om te kijken, maar zag niks. Later op de avond zat ik voor de televisie en ik stond op om wat te drinken te gaan pakken en weer leek het alsof ik iets wits bij het raam van de voorkamer zag. Weer stopte ik en keek om, maar zag niks meer.

Ik vroeg mij af of ik 2 keer mis gezien had, ik vroeg mijn man of er soms witte uilen langs vlogen en hij zei van niet. Hij zei als er uilen in de buurt zijn maken ze veel kabaal, dus dan zouden wij het wel weten. Toen ik terug kwam zitten keek ik nu niet meer naar de t.v. maar naar het raam. Ik wilde zien of ik mij vergist had of niet. Voor die avond zag ik niets meer, en ik ging met een gerust hart slapen, ik dacht echt dat het gewoon niks was.

De volgende dag merkte ik niets raars op en ik vergat het hele gebeuren van de vorige avond. Toen het donker begon te worden, begon ik weer steeds iets wits te zien bij mijn ramen. Eerst bij de voorkamer, dan in de keuken, en zelfs uit de voordeur zag ik het voorin op straat. Het leek niet dichterbij te kunnen komen, en elke keer wanneer ik het merkte leek het weg te gaan, maar gewoon om weer vanuit ergens anders weer naar binnen te gluren.

Wat was ik boos. Het leek echt een spelletje. Ik had een beetje een vermoeden “wie” het was, maar wilde bijna niet geloven dat hij het echt was. Ik dacht, zo een oud persoon zal toch geen tijd hiervoor hebben. Toen ik het niet meer aankon besloot ik te gaan kijken wie het was en waarvoor er een spelletje gespeeld werd met mij.

Het bleek toch echt de buurman te zijn. Hij deed het gewoon uit nieuwsgierigheid. Hij was nooit bij ons geweest, en wilde gewoon zien hoe het huis was geworden. Hij kende het als een leegstaand huis en toen was hij ziek, dus heeft hij de bouw en alles gemist, ook vanwege de grote schutting. Ook was hij erg benieuwd naar mijn zoontje. Hij zei dat hij mijn zoontje alleen hoorde wanneer hij huilde dus hij was ook naar hem komen kijken.

Ik zei dat hij zo benieuwd was naar ons, waarom heeft hij geen contact gemaakt toen hij nog in leven was. Hij zei dat hij het niet leuk vond als mensen hem zo ziek zagen. Hij wilde geen medelijden hebben. En toen wij daar kwamen wonen was hij al heel erg ziek. Dus hij heeft daarom nooit contact willen maken.

Ik zei dat ik blij was met dit gesprek maar dat ik liever niet had dat hij door het raam bleef gluren. Hij moest thuis bij hem blijven en als hij ons dan buiten zag kon hij naar ons kijken. Hij zei dat hij dat zou doen, en hij heeft tot nu toe woord gehouden. Ik heb hem sinds toen nooit meer naar binnen zien gluren. Een keer toen ik op het balkon zat heeft hij kenbaar gemaakt waar hij zit. Hij heeft een zodanige plek uitgekozen dat hij zijn huis en erf helemaal goed in de gaten kan houden (plus het mijne).

We zijn inmiddels al enkele jaren voorbij en hij zit nog steeds daar. Af en toe merk ik zijn aanwezigheid, maar ik schenk er weinig aandacht aan. Ik denk dat hij gewoon zit te wachten tot zijn vrouw heen gaat, of tot het tijd voor hem is om verder te gaan.

🌺Bedankt voor het willen lezen.

⭐️= Het verhaal is geplaatst zoals die ontvangen is.