🟫 Ingezonden door: Sharwien Manohar
⚜️NIEUW AMSTERDAM: GEEN TOEVAL TOCH?⚜️
———————————
Beste OST leden, hier een vreemde ervaring die ik met jullie wil delen.
Het was ergens in 2012. De tweede helft van 2012 om exact te zijn. Of was het januari 2013? Hou me ten goede, ik ben vergeten wanneer het was. Maar sowieso was het tussen oktober 2012 en januari 2013. Ik ben zeker dat het in deze periode was omdat ik toen nog bij een bepaald bedrijf werkte. De naam zal ik niet noemen omdat het niet van eminent belang is in dit verhaal.
Zoals elke zondag hadden wij, mijn neefje Karan (fictieve naam) en ik, niets om te doen. We waren vrij van het werk en er was thuis ook niks bijzonders te beleven. Op zulke “saaie” dagen besloten wij zoals gewoonlijk om gewoon een beetje rond te gaan rijden. Meestal reden we dan hele lange afstanden om zodoende de tijd te doden, dit was onze manier van chillen.
Precies zo hadden we op een dag besloten om naar Nieuw Amsterdam te gaan. Gewoon met een Parbo biertje op de brom, 40 km/u te rijden en genietend van de omgeving.
Zoals afgesproken hebben we heel rustig gereden want haast hadden we niet. We waren in totaal 3 winkels gestopt om een biertje te kopen. Dus onderweg van Paramaribo naar Nieuw Amsterdam hebben we in totaal 3 blikken van 500 cl elk gedronken.
Op Nieuw Amsterdam aangekomen, zaten we op een dijk vlak naast een sluis met ons biertje. Als ik mij correct herinner, is er ook maar één dijk met een sluis, bestaande uit bakstenen waarop je makkelijk kunt zitten. Nou bij deze sluis zaten wij dus. Ik ben al jaren niet naar Nieuw Amsterdam geweest, dus kan me alles niet zo helder meer herinneren. Dus hou mij dat ten goede, als er tegenwoordig iets veranderd is, of als er meer sluizen zijn inmiddels, dan is dat buiten mijn kennis om. Maar goed, wij zaten dus op de dijk met ons biertje.
Het waaide lekker fris, de sfeer was ook gezellig, we genoten van de omgeving.
We kochten nog enkele biertjes, genoten van de namiddag en het was gewoon gezellig. Maar toen we richting huis zouden rijden, was de sfeer gewoon het tegengestelde. Degenen die vaak over Oost West verbinding rijden, weten heel goed dat er een gedeelte is waar er helemaal geen huizen zijn en ook geen straatverlichting. Precies op dat gedeelte kreeg mijn neefje Karan ineens bandenpech. Normaal, zou je denken, toch? Banden pech kan een ieder eens overkomen. En dat dacht ik aanvankelijk ook.
Het begon al langzaam donker te worden, dus we moesten nu een oplossing zoeken voor het probleem. Ik bood aan om iets verder te rijden en naar hulp te gaan zoeken. Misschien zou ik iets verder huizen tegenkomen waar ik mensen naar hulp kon vragen. Karan zou even moeten blijven wachten. Zo gezegd, zo gedaan …. Ik reed verder, hopende ergens hulp te vinden in het bewoonde gedeelte.
Niet lang daarna, toen ik wegreed, begon ook mijn bromfiets raar te doen. Er kwam ineens een zeer vreemd geluid uit de motor. Ik heb mijn bromfiets dit nooit eerder horen doen. Het was zo apart luid geluid dat ik gelijk het gevoel kreeg om te stoppen, bang dat ik mijn motor blijvend zou beschadigen als ik gewoon door zou rijden. Het klonk alsof er metalen onderdelen in de motor tegen elkaar sloegen en feest vierden met elkaar. Ik kon zo echt niet verder rijden, noodgedwongen ben ik gestopt langs de weg.
Ik wist zelf niet wat ik met deze situatie aan moest. Twee brommers die nu stuk waren, zomaar ineens in the middle of nowhere en hoe moest ik nu verder?
Kort nadat ik gestopt was, zag ik Karan met zijn brom lopend mijn richting op komen. Ik was geschrokken want ik was een heel eind verder gereden alvorens ik gestopt was langs de weg en had niet verwacht hem daar te zien. Omdat de afstand tussen ons wel groot was. Ik keek hem verbaasd aan en hij keek me vrolijk lachend aan en zei “had je me niet hier verwacht? Ik had geen zin daar te blijven wachten, ik begon meteen te lopen toen jij vertrok”. Ik dacht “oh, ja dat zal wel kloppen dan, geen wonder hij zo snel hier is”.
Ik vertelde mijn neefje meteen in alle frustratie dat ik ook bromfiets pech gekregen had. Maar dat had hij natuurlijk ook al gezien, want ik stond niet voor niks stil langs de weg.
Toevallig was er een winkelpand een eindje verder, we zagen dat het nog in aanbouw was. We liepen erheen en ‘parkeerden’ onze bromfietsen vlak voor de winkel. En beiden begonnen wij te bellen op onze mobieltjes naar vrienden en kennissen waarvan wij dachten dat die ons wel zouden kunnen helpen. We kozen vrienden uit die een pick-up hadden, want had geen zin anderen te bellen die geen vervoer hadden om onze bromfietsen te vervoeren.
Op den duur hadden we een aantal mensen gebeld. Ik had mijn vrienden gebeld. Mijn neefje had zijn vrienden gebeld. En niemand was vrij/ beschikbaar op dat moment om zover in Commewijne te komen. Vanuit de stad waren we een heel eind voorbij Meerzorg, iets voorbij Jachtlust.
Kort nadat we bij de winkel waren gestopt, kwam een auto heel erg langzaam aan rijden. Volgens mij was de chauffeur heel blij om mensen langs de weg te zien, wij konden de blijdschap zien op zijn gezicht. Hij stopte precies voor de winkel waar wij ook geparkeerd stonden. Hij groette ons en vroeg als wij hem konden helpen omdat hij bandenpech had. “Ik heb wel een reserveband maar geen jack” zei hij met een zorgelijke toon in zijn stem. “Zonder een jack kunnen we niks betekenen voor je” zei ik.
Naast de winkel was er een smalle steeg die ons eerst niet opgevallen was. Maar naderhand ontdekten wij de steeg nadat we machteloos om ons heen keken, niet wetend wat onze volgende stap zou zijn. In de steeg waren er een paar huizen. Toevallig zag een jonge heer ons, ik schat hem tussen 20 en 25 jaar oud. Hij kwam naar ons toe, blijkbaar zag hij dat we hulp nodig hadden. Toen hij bij ons aangekomen was stelde hij zichzelf voor als Ricky, hij zag er vriendelijk uit en hij vroeg ons wat er aan de hand was en als hij eventueel ergens mee kon helpen.
We hebben hem uitgelegd wij drieën pech hadden met onze vervoersmiddelen. Ricky zei dat hij een jack heeft en dat wij die even mochten lenen. Maar betreffende onze bromfietsen daar kon hij ons niet mee helpen. Hij had er geen verstand van en kende niemand die ons ermee kon helpen. Karan en ik wilden die meneer wel helpen met zijn autoband, dus liep hij mee met Ricky naar zijn woning om die Jack op te halen. Wij hebben met zijn allen geholpen die band te wisselen, daarna reed die meneer weg na ons uitbundig bedankt te hebben.
Karan bracht de jack weer netjes terug naar Ricky zijn woning. Daarna zaten we weer met zijn tweeën op onze brommers voor die winkel. Weer alleen, zonder oplossing.
Weet je wat ik heel vreemd vond, de auto, wiens band we hadden verwisseld, is terug gaan rijden richting de donkere gedeelte. Die is niet richting Paramaribo gaan rijden, maar is terug gereden in de richting van waar die was gekomen.
Als de persoon een eindbestemming in het oosten had, waarom was die in het westen hulp komen zoeken? Waarom had die niet in de oostelijke richting rustig op een platte band gereden op zoek naar mensen?
Dat viel mij meteen op en ik vond het best vreemd.
Ik had die meneer echt willen vragen, waarom hij terug reed naar de richting waar hij net vandaan kwam? Maar ik had niet zoveel tijd erover na te denken, omdat het maar later begon te worden en wij hadden nog steeds geen hulp/ oplossing gevonden voor ons probleem. ‘Helemaal terug lopen naar huis, dat zou echt verdomd ver zijn en vooral met die zware bromfietsen, die we dan moesten gaan stoten de hele weg, dat zou echt niet te doen zijn’ dacht ik.
Ik zei tegen Karan “wacht even, ik kom zo”. Hij keek me verbaasd aan, niet begrijpend wat ik zou gaan doen want er was daar letterlijk niks te doen.
Naast de winkel was een vergaarbak waarop ik kon zitten.
Ik ging zitten en begon te bidden “God de Almachtige, red ons alstublieft, help ons zodat wij weer veilig naar ons huis kunnen. Wij weten ons geen raad en alleen u kunt ons helpen uit dit probleem”. Ik was nog maar net begonnen met bidden toen Karan naar me toe liep. Hij zei “boyke belde me net terug, hij zei dat hij meteen naar ons toe komt. Hij is al onderweg”.
Mijn hart maakte meteen een sprongetje van blijdschap, want ik was echt ten einde raad. In mijn hoofd had ik me er al bij neergelegd dat wij de lange weg te voet zouden moeten afleggen en die zware bromfietsen zouden we moeten stoten de hele weg. Het zou echt een marteling voor ons zijn. Maar hoefde dit niet meer, er kwam er hulp voor ons. Ik was super blij, en ook Karan was opgetogen. “We hoeven niet van Meerzorg tot Wanica te lopen” zei hij lachend.
Na 45 minuutjes tot een uur, kwam onze redding, een matie van ons en we konden onze bromfietsen in de laadbak van zijn pick-up plaatsen.
Ondanks wij niks vreemd gezien hebben op de donkere weg, voelde deze ervaring toch zeer vreemd voor ons. Want beide bromfietsen kregen problemen, nog erbij kort na elkaar. En het waren bromfietsen die gebruikelijk nooit problemen gaven en altijd smooth gereden hebben. Ik gaf al aan, in het begin van mijn verhaal dat we vaak erop uitgaan en lange afstanden afleggen en onze brommers zijn zeer betrouwbaar. What are the odds, dat beiden minuutjes van elkaar ineens problemen hebben? Is toch vreemd?
Alsof dat niet genoeg was, kwam er niet zo lang daarna een heer met zijn auto wiens band ook lek was. Samen drie mensen met pech? Is het dan nog steeds niet vreemd?
Achteraf denken we, dat dit misschien met ons gebeurd is omdat we zijn gaan chillen (op een voor ons vreemde plek) en geen ‘taki’ gedaan hebben (niet met de plek gesproken hebben). Zou dit misschien de reden geweest zijn waarom dit ons overkomen was? Wilden de ‘dingen’ van die omgeving ons een lesje leren? Wie zegt het mij? Zijn er misschien gebruiksaanwijzingen van deze omgeving die ik in acht moest nemen en er niet van op de hoogte geweest ben?
Dit was mijn verhaal, ik hoop van de mensen met ervaring te horen wat ze hierover denken. Frisse ochtend verder.
⭐️⭐️= het verhaal is 90% herschreven door de OST beheerder Yvanna hilton.
Reactie plaatsen
Reacties