🟨 Ingezonden door: L.L
⚜️MIJN GUYANESE SCHOONMOEDER⚜️ DEEL 3
—————————
Shafiek was een heel ander mens geworden sinds zijn pleegmoeder Thelma uit de woning vertrokken was.
Shafiek was attent, zorgzaam, liefdevol, bediende mij op al mijn wenken en ik kon niet geloven wat mij overkwam. Hij gedroeg zich als mijn droom man, het was een compleet nieuw mens. Een vrouw kon zich geen betere man wensen, ik was dolgelukkig. Eindelijk werden mijn gebeden verhoord om geluk te krijgen in mijn leven. Ik had niet gedacht dat dit eens zou gebeuren, al helemaal niet met Shafiek in mijn leven.
Het gaf me voldoening dat ik niet opgegeven had en gevochten heb, waardoor alles nu stukken beter was.
Zoals ik al vertelde in het vorig deel, zijn Shafiek en ik verhuisd naar zijn ouderlijke woning. Ik was echt blij om de negatieve memories/ gevoelens achter me te laten, die ik als een bittere smaak op mijn tong ervoer, zodra ik terug dacht aan de pijnlijke momenten die ik in die woning heb moeten doorstaan. Daarom wilde ik verhuizen. Wij (Shafiek, mijn zoon en ik) trokken dus in in deze woning.
Wij woonden daar nauwelijks twee jaren, toen ik heel erg lastig gevallen werd door geesten in die woning. Sommige van die geesten waren goeie en sommige waren slecht.
Wat ik soms mee maakte, was dat ik mijn zoon mijn naam hoorde roepen. Dit was onmogelijk ... want mijn zoon was tegen die tijden op school. Er waren ook dagen dat ik in de woonkamer zat, maar ik hoorde dat “iets” mij riep met de stem van mijn zoon. Ik wist dat dit mijn zoon niet was, maar de stem was precies hetzelfde. Dit gebeurde gewoon op klaarlichte dag, rond 12:00PM.
Het is vaker gebeurd hoor, niet maar 1 keer..... dat die stemmen mij riepen of andersom dat die ‘dingen’ mijn stem na deden, en dan mijn zoon riepen. Het gebeurde altijd overdag, heb het nooit in de nachtelijke uren meegemaakt.
Mijn zoon en ik zaten een keer in de woonkamer, wij hoorden beiden dat iemand hem aan het roepen was. Ik zei toen tegen mijn zoon “zit stil schat, reageer niet! Geef gewoon geen antwoord, doe alsof je het niet gehoord hebt”. Die stem bleef zeurderig zijn naam herhalen, het was duidelijk dat 'het' aandacht wilde hebben. Wederom was het in mijn stem dat het mijn zoon aan het roepen was. Mijn zoon volgde mijn advies op en zei niks terug.
Weer een andere dag waren mijn nichten bij me op bezoek. Het was klaarlichte dag en we speelden met de kinderen.
Op een gegeven moment maakten we plagende opmerkingen tegen één van mijn nichtjes...... plotseling hoorden we dat “iets” al die plagende woordjes na elkaar begon te herhalen met een hele enge stem. Die stem sprak heel snel, wat het ontzettend eng maakte. Heel duidelijk hoorde je hoe dit ‘ding’ die klagende woorden herhaalde. Maar wij konden niet ontdekken vanwaar die stem kwam. We kregen allemaal kippenvel toen we dit hoorden.
Mijn nichten gingen allemaal weg met een angst voor mijn woning.
Een dag was ik ziek, het was 2:00AM.
Ik had koorts, gaf steeds over, had diarree en had veel pijn. Ik ben toen maar in de woonkamer gaan liggen en huilde van de pijn. Tijdens het huilen, riep ik steeds de naam van Shafiek zodat hij me even kon helpen om op te staan, maar hij hoorde me niet want hij was aan het slapen. Hij was ontzettend moe en moest rusten omdat hij vroeg op moest om naar het werk te gaan. Terwijl ik daar lag, hoorde ik ineens dat “iets” op ons balkon was, die mijn stem precies na deed ....
Het ‘ding’ zei alles tot in de puntjes na, wat ik gezegd had en deed me treiterend na hoe ik aan het huilen was. Ik huilde van de schrik/ angst nog veel luider, omdat ik zo zwak was dat ik niet weg kon rennen. En dat ding ging ook luider huilen. Alsof ‘het’ er echt van genoot hoe ik zo bang was ....
Op een bepaald moment stond ik op en schoof het gordijn opzij om te kijken wie daar op het balkon was. Maar ik zag helemaal niemand. Terwijl ik het geluid heel duidelijk vanuit het balkon had horen komen. Shafiek kwam ineens aanrennen en vroeg “wat is er aan de hand? Waarom schreeuwde je zo luid?!!”. Ik keek hem verbaasd aan en vroeg hem “wat bedoel je? Dat plagende geschreeuw?!! Ik was het niet die dat deed, je hebt het dus ook gehoord? Mijn god, ik wist wel dat ik niet gek was. Er is iets op het balkon ….. het zit aldoor alles te herhalen wat ik doe. Het was een takroe sanie!!”.
Shafiek zei “nee, dat hoorde ik niet, ik hoorde iets anders”. Hij vertelde me dat hij heel luid mijn stem gehoord had die stond te gillen, schreeuwen en huilen bij zijn slaapkamer raam. Vandaar dat hij zo overstuur vanuit de slaapkamer naar de woonkamer rende. Hij dacht dat mij iets overkomen was.
Shafiek zijn pleegmoeder Thelma kwam intussen elke Vrijdag in de stad. Ze kwam om Shafiek te bezoeken en ook om haar wasie’s (kruidenbad) te nemen, daarna ging ze op de zaterdag weer terug naar buiten de stad waar ze inmiddels woonde. Waarom ze haar wasie’s speciaal in de stad kwam doen is mij nog steeds een raadsel, want wasie’s doe je eerder buiten de stad. Maar goed, ik merkte op dat zodra Thelma in de stad geweest was om haar wasie’s te nemen, ik de volgende dag altijd voelde alsof “iets” achter me stond tijdens het vaat wassen.
Ik wist het zeker dat er ‘iets’ met mij in de ruimte aanwezig was op dat moment. Het ‘ding’ maakte zichzelf kenbaar, door te ademen in mijn nek als ik mijn werk in de keuken aan het doen was. Ik voelde die ijskoude adem, een soort van duivels gegrom, maar als ik me omkeerde zag ik niemand. Ook tijdens het douchen, voelde ik mij bekeken door iets onzichtbaar. De aanwezigheid was meer dan duidelijk voelbaar. Deze vreemde dingen waren altijd het meest heftig als Thelma weer eens langs geweest was. Het was alsof ze haar hebie’s daar kwam deponeren voor ons.
Zoals jullie al eerder in mijn verhaal hebben kunnen lezen, woonde mijn zoon ook met shafiek en ik, sinds we in het ouderlijk huis ingetrokken waren.
Vaak als ik mijn huishoudelijk werk gedaan had, nam ik even een middag slaapje om tot rust te komen. Zo was het weer eens een zaterdag ..... het was rond 12:00 PM en ik probeerde mijn dutje te doen, maar het wilde maar niet lukken.
Ik lag op mijn rug en voelde ineens dat ik mijn lichaam niet meer kon bewegen. Enige wat ik kon doen was knipperen met mijn ogen en rondom mij heen kijken. Maar mijn lijf die was in een greep van iets onzichtbaar. Mijn lijf was bevroren.... ik hoorde dat iets met zware stappen de slaapkamer binnen kwam. Ik deed mijn best te kijken wie/ wat dit was maar kon niemand waarnemen, ondanks ik de stappen in de slaapkamer hoorde rondlopen. Ik hoorde duidelijk zwaar gehijg van iets dat enorm groot moest zijn in afmeting. Dit was ook te horen aan de kracht waarmee de voetstappen de vloer deden kraken. Ik was ontzettend angstig, maar gelukkig deed het ding mij niks.
Dit zelfde gebeurde veel vaker, vooral als ik alleen thuis was op doordeweekse dagen.
Ik herinner mij een dag, dat shafiek aan het werk was en mijn zoon zat op school. Ik was zoals gebruikelijk alleen thuis, ....na mijn huishoudelijke werkjes gedaan te hebben wilde ik weer gaan dutten, toen ik wederom niet kon bewegen. Terwijl ik zo hulpeloos lag en niet kon bewegen, zag ik Shafiek voor het raam van onze slaapkamer staan. Hij had een geel uniform hemd aan.
“wat vreemd is dat zeg? Hoe kan hij zijn uniform hemd van gisteren aan hebben?” Dacht ik. Ik wist dat hij die ochtend met een blauw uniform hemd naar zijn werk geweest was, dus dat ik hem nu ineens voor het raam zag staan in een geel hemd van gisteren, dat kon niet. Ik had toen meteen door dat dit niet mijn Shafiek was. Iets duister had zijn uiterlijk aangenomen. Ik begon meteen tot Jezus Christus te bidden, dat doe ik altijd want het helpt me uit dit soort situaties te komen.
En ja hoor... ineens was die gedaante verdwenen.
Dit soort dingen maakte ik zo vaak mee, dat ik aldoor op mijn hoede was. Ik durfde overdag niet meer te dutten. Ik sliep sindsdien alleen s’avonds als Shafiek ook thuis was.
Weer een andere dag, was ik alleen thuis. Het was tussen 12:30 - 1:30PM in de middag en ik zat een beetje televisie te kijken. Ineens hoorde ik naast mij een luid schietend geluid. Ik keek naast me.... wat bleek, 1 van de glazen vazen in onze woonkamer die dichtbij van me was, is ineens uit zichzelf uit mekaar geschoten. Het glas lag overal verspreid in de woonkamer, alsof een bom ontploft was.
Niks kan die vaas geslagen hebben, die vaas is ook niet omgevallen, het is gewoon geëxplodeerd uit zichzelf. Ik ben zo geschrokken dat ik het huis uit rende en de buurvrouw erbij haalde om te komen kijken. Ook de buurvrouw schrok toen ze zag wat er met de vaas gebeurd was, want niks kon het omgeslagen hebben.
Sinds deze ervaring was ik behoorlijk bang in huis, als ik alleen thuis was. Als ik wilde slapen deed ik dat precies op de scheiding van het balkon en de woonkamer, half binnen half buiten. Want voor geval er weer iets zou gebeuren, dan kon ik makkelijk wegrennen. Toen mijn zoon en shafiek thuis kwamen, vertelde ik ze wat er gebeurd was ... en Shafiek nam mij niet serieus. Ik voelde me zo machteloos, want ik was echt angstig.
Ik bleef maar klagen erover, want ik wilde een oplossing voor die dingen die er gebeurden in ons huis. Shafiek zei dat het misschien in mijn hoofd zat, omdat hij die gave niet bezat om dit soort dingen waar te nemen. Ik kon hem ergens ook niet kwalijk nemen, want mensen die de gave niet hebben denken ook altijd dat anderen in een fantasie wereld leven. Gelukkig zei Shafiek dat niet over mij, want hij had wel het één en ander meegemaakt zoals iemand die gilde met mijn stem bij het slaapkamerraam. Maar hij vond het allemaal onschuldig, omdat hij sporadisch iets mee maakte.
Ik sprak er vervolgens met mijn moeder over. Maar zij beweerde dat ze ook geen ‘takroe sanies’ voelde als ze in het huis bij ons kwam. Ik voelde me niet serieus genomen!
Intussen zag ik vaker in ons huis een soort van gedaante die uit water leek te bestaan. Tenminste zo vertoonde hij zich aan mij, hij was doorzichtig en golvend, echt als water dat bewoog. Dit 'ding' had een menselijke silhouet ..... maar het was duidelijk geen mens. Het maakte er een gewoonte van om zich aan mij te tonen. Weer andere dagen als ik alleen in de woning was, hoorde ik iemand kloppen op onze voordeur.
Ik hoorde dan de stem van Shafiek die zei “ie neh jere tak’ me kaar’ joe noh?” (*hoor je niet dat ik je aan het roepen ben?). Ik raakte ervan in de war, want zo wist ik nooit als het werkelijk Shafiek was of niet.
Een dag lag ik op mijn rug in bed, want zo slaap ik gebruikelijk. Ik was wakker en sliep niet. Ik voelde mijn lichaam ineens stijf worden, zoals altijd gebeurd als takroe sanie’s in de omgeving zijn. Ik lag daar hulpeloos en hoorde de voordeur van onze woning opengaan. De voordeur maakt altijd een bepaald herkenbaar geluid. Zo wist ik dat de deur open ging. Ik hoorde “iets” mijn naam noemen en daarna zei het “Mi doro!” (* ik ben er).
Die stem kwam mij helemaal niet bekend voor en ik wist dat het een ‘takroe sanie’ was, ik voelde de ‘greep’ van het onzichtbaar ding steeds sterker worden. Ik kon steeds minder bewegen. Opnieuw hoorde ik hele zware voetstappen lopen door ons huis. Het geluid was zo zwaar dat het wel paardenhoeven leken, zo klonk het ook een beetje, ik werd angstiger en paniekerig. Ik kon mijn mond niet eens bewegen. In me zelf riep ik wel de naam van Jezus Christus aan en bad tegen hem.
Vanuit de woonkamer hoorde ik die zware voetstappen richting de badkamer lopen. Ik hoorde de douche opengaan.... ik weet niet wat er daar allemaal gebeurde, maar ik nam aan dat ‘het ding’ een bad genomen had of dat wilde hij dat ik moest denken. Daarna kwam dat ding naar mijn slaapkamer, ik kon niet goed zien wat dat “ding” precies was... want ik kon nauwelijks mijn ogen open krijgen. Met alle kracht in mijn lijf probeerde ik mijn ogen open te krijgen omdat ik wilde zien welk wezen in mijn slaapkamer was.
Hetgeen nauwelijks lukte, het enige wat ik door de spleetjes van mijn oogleden kon zien, was dat het één of andere zwarte gedaante was. Het had enorm grote poten met heel veel zwarte haren eraan. Het gedrocht, ik weet eigenlijk niet wat het was, had een witte handdoek om zich heen geslagen.
Het ding zei "Brrrrr.... mi abing kowroe" (*Brrr.... ik heb het koud ) en met die woorden liep hij naar mijn bed toe. Het kwam naast mij liggen in het bed, het bed kraakte van alle kanten vanwege zijn gewicht. Ik voelde hoe ijskoud dat duivelse schepsel aanvoelde. Het lijf van dat ding voelde ik tegen me aan schuren, echt letterlijk koud als een lijk. Het fluisterde iets in mijn oor in een soort onbekende taal, het klonk zeer eng en de eerste gedachte die in me opkwam was "Hij spreekt Satanische spreuken/ vloeken tegen mij uit". Het klonk precies zoals demonisch bezeten mensen praten in films. Ik rilde en beefde over me geheel lijf.
Ik wilde niet dat er vloeken over me uitgesproken zouden worden dus bleef in me zelf aldoor de naam van Jezus Christus roepen.
Het duivelse ding begon mijn borsten aan te raken en masseerde ze. Hij speelde met mijn tepels en zoog tussendoor speels eraan. Ondertussen bleef hij die duivelse taal fluisteren in mijn oor, ik probeerde me er niet op te focussen en in me hoofd bleef ik Jezus Christus zijn naam noemen na elkaar. Ik voelde die klauwen van dat ding zakken naar beneden, richting mijn onderbuik...... toen ik ineens de kracht kreeg om te schreeuwen. Het was alsof god mij de kracht gaf op dat moment.
Ik heb met me volle kracht geschreeuwd “GA WEG IN DE NAAM VAN MIJN MACHTIGE GOD JEZUS CHRISTUS, ZIJN BLOED BESCHERMT MIJ!!!! GA WEG, JE BENT HIER NIET WELKOM. DOE JE NIET VOOR ALSOF JE MIJN MAN BENT, JE MISLEIDT MIJ NIET. MIJN MAN HEEFT GEEN WITTE HANDDOEK, DONDER OP EN LAAT MIJ MET RUST!!!”.
Toen ik dit gezegd had, voelde ‘hij’ zich blijkbaar betrapt ... hij gromde/ schreeuwde op een soort demonische wijze met een verdomd zware enge stem. Het was zo luid, net alsof ik hete olie op hem gesmeten had.
Ik zag ineens boven mij een kleine ronde spiegel zweven, die ik meteen herkende. Want deze kleine spiegel had ik eens aan mijn jongere zus gegeven. En die gedaante verdween in die kleine spiegel precies voor mijn gezicht. Het was alsof die spiegel hem opzoog …. Ik weet zelf niet hoe dit kon en waarom ‘hij’ verdwenen is in die spiegel. Meteen daarna verdween deze kleine spiegel ook, het lostte gewoon op in de lucht. Ik begreep er niks van, want had dit ook voor het eerst zo zien gebeuren.
Toen die demoon ineens weg was, kon ik weer vrij bewegen. Ik sprong gelijk op van mijn bed en heb behoorlijk zitten huilen. Daarna rende ik als het ware het huis uit, pakte een bus en ging richting mijn moeder. Ik vertelde haar alles wat me overkomen was. Ze was echt geschrokken. Ik durfde pas weer naar huis toen mijn zoon al thuis gekomen was. Ik ging hulp zoeken bij een kerkleider/ pastor en vertelde hem alles.
Hij heeft mij enkele adviezen gegeven hoe demonen te bestrijden. Hij zei dat deze demonische wezens geen macht over ons mochten hebben, we hebben een uitgebreid gesprek gevoerd ten aanzien van de problemen die gaande waren in ons huis. Maar verder heeft deze meneer mij niet kunnen helpen of moeite gedaan thuis iets te komen doen, misschien de woning inzegenen of iets in die richting.
Ik heb wel gedaan wat die pastor me gezegd had, hij zei dat ik niet bang moest zijn in mijn eigen huis en gewoon duidelijk moest maken wie de baas was in huis. Het was mijn huis en ik diende al die demonische wezens zeggen dat ze niet welkom waren. Dit deed ik ook, het leek een klein beetje te helpen. Natuurlijk voelde ik die ‘dingen’ soms nog in de buurt, maar ik was niet meer zo bang.
Ik dacht in me zelf “wacht, ik ga dit ding loeren”. Wat ik deed, ik bleef doorgaan met het bidden en praten tot God, want dat Sterkte mij altijd in mijn geloof. Ik zong met opzet heel luid kerkelijke liederen en zat luid te bidden. Ik had op zulke momenten geen last, het leek alsof die entiteiten bang waren om mij te naderen.
Een dag was ik alleen thuis. Ik ben op mijn bed gaan liggen en wachtte tot er iets gebeuren zou.
En ja hoor..... die demoon kwam net als de vorige keer mijn woning binnen. Ik was aldoor god zijn naam aan het noemen, dus die duivelse gedaante kon geen macht over mijn lichaam krijgen. Ik werd deze keer niet stijf, ik voelde me niet bang en bleef Jezus Christus zijn naam herhalen. En ook zelfverzekerd bidden terwijl dit gaande was.
Plotseling zag ik die gedaante in de deuropening.....
deze keer had het geen lichaam,
of het was een andere entiteit,
want deze zag er heel anders uit.
Deze gedaante was die ene die op water lijkt, doorzichtig met een menselijke vorm. Ik weet niet waar ik die durf en kracht vandaan haalde, maar ik rende op dat ding af en duwde het met al me kracht mijn achterdeur uit.... “Dit is mijn huis, ik ben hier de baas, ga weg in de naam van Jezus Christus!!! Jij moet hier weg, je bent hier niet welkom!!!“ zei ik met luide krachtige stem. Geloof het of niet, dat ding was zo snel weg dat ik het zelf niet geloven kon. Ik kon niet bevatten hoe sterk en machtig ik me ineens voelde na dit voor mekaar gekregen te hebben. Met god aan mijn zij was ik machtig en bang voor niemand.
Lieve mensen, Ik heb daarna geen last meer gehad...
Soms voel ik nog steeds een aanwezigheid, maar ik stoor me er helemaal niet aan. Mijn zoon en ik hebben dat klein ‘huisje’ op ons erf (waar Shafiek zijn pleegmoeder haar wasie’s kwam doen) in brand gestoken.
Natuurlijk was ze was woedend en ze ging tekeer als een viswijf, want mevrouwtje wil alles komen bepalen en dat gaat mooi niet gebeuren. Het was mijn zoon zijn idee om dat huisje in brand te steken, want hij denkt dat Thelma daar haar hebie’s weg kwam wassen en deze met opzet voor ons achterliet. Uiteraard met alle gevolgen van dien. En dat leek mij een logische verklaring, want sinds Thelma haar wasie's op ons erf wasie’s kwam doen, leek het van kwaad tot erger te worden in ons huis. Meer vreemde paranormale activiteiten barstte los.
Nu is alles rustiger geworden, ik blijf bidden en god zal mij en mijn gezin beschermen. Dit alles is meer dan 13 jaar (of veel langer) geleden gebeurd, ik probeer zo min mogelijk aan het verleden te denken. Want heb geen mooie herinneringen aan mijn verleden.
🌺 VOOR VERVOLG:
( LEES DEEL 4 )
⚠️ Ik heb nog enkele paranormale ervaringen meegemaakt, als u die graag zou willen lezen, lees ik het wel van jullie in de commentjes....
⭐️⭐️= Het verhaal is 90% herschreven door de OST Beheerder Yvanna hilton.
Reactie plaatsen
Reacties