STORY 580: HET VERHAAL VAN MEESTER YANG - DEEL 3

⬛️ Ingezonden door: Seyi Maru

        ⚜️HET VERHAAL VAN MEESTER YANG⚜️ DEEL 3
———————————

Yang besloot een altaar gereed te maken, met enkele spullen die hij meegenomen had vanuit Singapore om voorouder verering te doen zoals hem dat aangeleerd was. Dit was nodig om van alle negatieve energieën en boze machten af te komen.

Toen het altaar in elkaar gezet was, deed Yang enkele rituelen en bracht offers aan zijn voorouders. Hij vroeg ze in ruil daarvoor hun bescherming voor zijn gezin en eigendommen.

De eerste nacht na het ritueel leek het alsof er heel wat gaande was rondom het huis. Er ging iets zodanig tekeer dat het huis aanvoelde alsof het trilde van alle kanten. Een geschreeuw, gegrom en allerlei vreemde geluiden waren er te horen. Het klonken als dieren geluiden, maar dit waren duidelijk niet de dieren van Yang. Deze geluiden waren echt totaal vreemd, klonken niet menselijk …. Gewoon echt om angstig van te worden en dit was ook zo bij Yang en zijn vrouw. De kinderen werden er zelf wakker van, dus zaten ze met zijn allen bij elkaar in de slaapkamer van hun ouders. Iedereen klampte zich vast aan elkaar.

Samen begonnen zij te bidden en riepen de hulp in van hun voorouders. Dit leek in het begin niet erg veel te doen, want die ‘dingen’ gingen rondom de woning nog aardig tekeer. Maar naarmate Yang en Anne door bleven gaan met aanroepen van hun voorouders, kwam er langzaam maar zeker wel een eind aan het gegil, geschreeuw en de vreemde geluiden. Ook hoorden ze geen dingen meer rennen en tekeer gaan op hun terrein.

Op den duur was het ineens muisstil, alsof die ‘dingen’ van het ene op het andere moment verdwenen waren. Zeer vreemd, maar het gezin bleef nog enkele uurtjes trillend op het bed zitten. Iedereen wakker, bang om in slaap te vallen. Pas in de ochtend uren toen de zon opkwam, vielen Anne en de kinderen in slaap want ze waren uitgeput. Yang kon niet in slaap vallen want hij was erg alert en wilde zijn gezin koste wat kost beschermen als er weer iets vreemd mocht gebeuren. Terwijl hun sliepen, liepen hij rond in het huis en zat na te denken over dit wat hun allemaal overkwam.

Het viel hem op dat de kippen deze ochtend erg stil waren, geen vrolijk gekakel. Ook de hanen hadden niet gekraaid zoals ze gebruikelijk elke ochtend deden. Yang maakte de deur voorzichtig open en gluurde naar buiten, alles leek normaal bij zijn inrit. Maar toen hij zijn terrein opliep, kreeg hij de schrik van zijn leven.

Al zijn gewassen waren vernield, alle planten waren platgetrapt en gerukt uit grond. Zelf de grotere bomen en struiken waren compleet vernietigd. Het was alsof enkele bulldozers àlles platgereden hadden en de bomen uit de grond getrokken had. Het was een ware chaos zoals Yang nog nooit eerder gezien had. Op het heel terrein waren de gewassen verspreid, overal fruit die platgetrapt was.

Alsof dat niet erg genoeg was, rook Yang een enorme stank en hij kwam er gauw achter waar die vandaan kwam. Zijn vee en alle dieren die ze bezaten waren op brute wijze gedood. Alsof een tijger gekomen was en allemaal verslonden had. Overal lagen dieren uiteen gereten, stukjes lagen her en der verspreid. Er waren zoveel vliegen hierop afgekomen en het was echt een vreselijk gebeuren om te aanschouwen. Yang kon zijn ogen niet geloven, wat hij allemaal zag. De geur die hij rook was niet uit te houden, de dode dieren roken alsof ze al enkele dagen dood waren.

Verdrietig en compleet verslagen liep Yang maar doelloos rond tussen de geruïneerde gewassen en stukjes van dode dieren. Hij was helemaal in shock, niet wetende wat hij met deze situatie aanmoest.

Hij wist dat hij nu sterk moest zijn en zich niet gewonnen moest geven. Hij mocht dan wel een goede vechter zijn en getraind zijn in gevechtskunsten, maar hoe zou hij in hemelsnaam opkunnen tegen deze spirituele wezens? Dit was onbegonnen werk en dat wist hij ook. Menselijke kracht kan echt niet op tegen het spirituele, dat wist hij heel goed en dat maakte hem radeloos. Wat als dit nog eens gebeurd en dat deze ‘dingen’ volgende keer mijn gezin en ik aan komen vallen? Yang was zeer bezorgd.

De volgende dag kwam Marinus doodleuk het terrein opwandelen. Breed lachend alsof hij van de kat geen kwaad wist. Niet eens een beetje medelijden was op zijn gezicht af te lezen. “zo zo, kleine chinees, het lijkt niet echt goed te gaan aan deze kant he?” zei hij spottend.

Yang werd zo woedend, niet begrijpend hoe iemand zo een opmerking kon maken terwijl het duidelijk te zien was wat voor een ravage er aangericht was aan zijn vee en gewassen. Hij wilde Marinus op de keel vliegen, hij voelde de haat en agressie in zich oplaaien.

“Jo vieze vuile hond, jo klootzak, jij bent zeker degene die hiervoor gezorgd heeft!!! Je hebt een smerige streek met mij uitgehaald, hoe durf je?!! Deze plek is vervloekt en dat wist je heel goed, je hebt dit met opzet verzwegen, waarom?!!! Zo gevoelloos en laag dat je dit gedaan hebt met mij en mijn gezin. Ik heb kleine kinderen, ze verdienen dit allemaal niet. Waarom moest je ook mijn vrouw hierin betrekken, ze zit aldoor te bloeden als een stuk vlees. Ze gaat hieraan kapot dankzij jou, een onschuldig goed mens die jou niks aangedaan heeft. Zelf ik, die geen dag vervelend geweest is tegen je of je onheus behandeld heb, waarom voelde je dat je zoiets laag moest doen met mij? Mijn gezin is alles voor me en kijk eens wat je ons aandoet. Waarom?!! Antwoord mij fucker, waarom?!!!” Gilde Yang in een stortvloed van woorden, hij was zo geëmotioneerd en hij trilde helemaal van woede.

“Hmmmmm …… wat een agressie allemaal, zulke taal had ik niet van zo een klein chinees ventje verwacht hoor. Hoe bedoel je dat je mij niks aangedaan had? En waarom denk je dat je dit niet verdiende? Ik denk daar heel anders over hoor, .. je verdient dit echt wel. Je hebt mij die ene dag in Singapore tijdens het spel heel erg vernederd, door steeds te winnen. Een ieder zag mij als een zwakkeling en men lachte mij uit. Ik kan daar echt niet tegen, dat mijn goede naam waar ik zo hard voor gewerkt heb aan duigen zag gaan. Door jou!!!!!! Een kleine chinees, die niks voorstelde, geen geld …. NIKS, je had gewoon NIKS!!!! Je zag eruit als een arme sloeber, en dan kwam jij stoer doen door de ene na de andere game van mij te winnen. Totaal respectloos ben jij, je diende respect te hebben voor mij en weg te gaan nadat je het eerste spel van mij gewonnen had! Maar neeeeeejjjj …. Dat deed je niet, je ging door tot je al mijn geld gewonnen had. Dacht je er zo makkelijk mee weg te komen? Ik ben geen man die vergeeft hoor” zei Marinus.

Yang kon zijn oren niet geloven, dat een mens zoveel moeite deed om een stom spel. Dat degene over lijken ging om zijn wraak te nemen, terwijl het allemaal niet eens zover hoefde te komen. Yang zou in de eerste instantie ook de deal niet aangenomen hebben als Yang niet zo overtuigend gesproken had die dag in die bar/ restaurant in Singapore. Marinus had hem verzekerd dat dit de kans van zijn leven was. Waarom moest hij nu aanhoren hoe verbitterd deze man was alleen omdat hij tijdens een mahjong spel geld verloren had?!!

“wat vindt je van mijn vriendjes die je elke avond komen bezoeken? Ze lusten mensen vlees, vooral dat van kinderen en vrouwen” zei Marinus met een smerig lachje op zijn gezicht. Hij was nauwelijks uitgesproken of hij kreeg een trap van Yang in zijn gezicht. Dit kwam zo onverwacht, dat hij ervan tuimelde en in het zand viel. Met een geschrokken gezicht keek hij naar de jonge agressieve man voor zich.

Bloed droop van Marinus zijn gezicht, hij zag het bloed en raakte in paniek. Hij voelde overal van zijn gezicht en mond om te ontdekken waar het bloed vandaan kwam. Het zag eruit alsof hij enkele tanden kwijt was door de keiharde trap. Marinus keek Yang aan, niet begrijpend hoe zo een klein kort ventje zoveel kracht had om een grote man als hem te doen vallen. Het ging allemaal zo snel, en dit had hij niet voor mogelijk gehouden. Hij wist dat hij Yang onderschat had en hij probeerde snel op te staan om te laten zien dat hij geen bangerik was.

Yang gaf hem die kans niet eens op te staan, hij sprong woest boven op hem, met alle opgekropte emoties en emoties, ging hij tekeer met vuisten en trappen op Marinus. De anders zo stoere Marinus, groot van bouw met een brutale smoel, lag maar hulpeloos op de grond de slagen te incasseren, hij kon helemaal niks terug doen. Hij was duidelijk een goed voorbeeld van blaffende honden die niet bijten.

De slagen vlogen achter mekaar in Marinus zijn gezicht. Hij lag erbij alsof jij bewusteloos was, maar Yang zag dit door de woede niet eens en bleef maar doorgaan met vuistslagen uitdelen.

Als niet toevallig die ochtend de Chinese vrienden/ arbeiders (die regelmatig kwamen helpen met de dieren en de landbouw) van Yang aankwamen om de twee kemphanen uit elkaar te halen, zou Yang vrijwel zeker een eind aan Marinus zijn leven gemaakt hebben. De heren renden het terrein op en hielden Yang tegen en probeerden hem tot bedaren te brengen. Er waren drie heren nodig om hem tegen te houden, want Yang wilde gewoon niet stoppen met slaan. Deze man had hem zoveel ellende bezorgd en hij wilde hem elke traan, alle pijn die zijn gezin gevoeld had en ook elke slapeloze nacht van zijn vrouw en kids laten voelen. Maar de heren wisten hem weg te houden van het slappe lijf van Marinus, die er meer dood dan levens uitzag.

Yang ging tekeer, hij huilde, leek alsof hij wintie kreeg, hij schreeuwde in het chinees tegen de heren die daar allemaal verbluft stonden te kijken. Alle emoties kwamen eruit, hij was nog nooit zo agressief geweest en de heren kenden hem niet zo. Yang stond bekend als een zeer rustig mens, respectvol en hij sprak niet veel. Hij was ook altijd eerlijk naar anderen toe en hielp altijd als dat maar even kon. Geen gierig mens, hij had het zelf enorm moeilijk op financieel gebied, maar als zijn Chinese arbeiders kwamen werken, gaf hij ze altijd voldoende groenten en fruit mee voor hun gezin naast het dagelijkse loon dat hij met moeite uitbetaalde.

En nu zagen de arbeiders Yang ineens in zo een staat die ze niet kenden van hem. Maar ze begrepen het wel, want Yang had tijdens het razen en tieren huilend uit de doeken gedaan wat Marinus hem aangedaan had. Alleen voor een verdomd stom spel, terwijl dit helemaal niet gehoeven had. Ondertussen kwam Marinus bij zinnen, hij begon te kreunen van de pijn en kroop overeind. Zijn kleren en gezicht waren helemaal bebloed. Het was niet eens meer te zien wat allemaal kapot was of niet, zoveel bloed was er. Zijn hoofd zag eruit als een rijpe tomaat, helemaal opgezwollen.

Één van de heren liep naar Marinus toe en hielp hem op te staan, wat moeizaam ging want bij elke beweging kreunde hij luidop hoeveel pijn hij had. De arbeider hielp Marinus richting de poort te lopen zodat hij snel weg kon gaan. Want een ieder wilde voorkomen dat Yang Marinus weer aan zou vallen, het zou zijn gezin trouwens niet helpen als hij iemand dood zou maken en jarenlang de bak in moest. Het beste was dus Marinus gauw uit Yang’s zicht te halen, hij diende snel weg te gaan van het terrein.

De arbeider hielp Marinus in zijn auto te stappen, wat ook niet echt van een leien dakje leek te gaan. Want onderweg naar de auto viel Marinus enkele keren languit in het zand. Dit ging gepaard met heel veel drama en sensatie want hij kreunde huizen-ver van de pijn. Bleek dat Yang een aantal vingers van hem gebroken had, dus toen hij eindelijk in zijn auto was en weg moest rijden was het ook te merken. Hij reed als een dronken man zigzag op de weg tot hij de straat uit gereden was en niet meer te zien was.

Voordat hij wegreed gilde hij nog met alle kracht tegen Yang “fucking smerige chinees, je bent nog niet van mij af. Ik zal je hiervoor betaald zetten!!!! Reken daar maar op!”.

Toen Marinus de straat uit gereden was, kalmeerde Yang en bedankte zijn vrienden. Hij schaamde zich een beetje toen hij tot bedaren gekomen was, dat men zo een zijde van hem had moeten zien. Dit was niet de persoon die hij normaliter was en dat men hem in zo een staat mee had moeten maken was echt zeer schandalig. Ondanks Yang een goede reden had uit zijn vel te springen, voelde hij zich toch beschaamd tegenover zijn vrienden. Natuurlijk begrepen de vrienden/ arbeiders de woede en ze oordeelden niet over Yang. Ze stelden hem gerust en lieten hem te weten er altijd te zijn voor hem als hij ze nodig had.

Terwijl Yang op een paar stenen zat, nadenkend over het hele gebeuren. Hielpen zijn vrienden hem het perceel op te ruimen en alle dode dieren en gewassen bijeen te rapen. De kapotte bomen en gewassen werden op een brandstapel gezet, zodat alle vuil gebrand kon worden. En de dode dieren werden begraven ergens achter op het terrein. De vrienden waren echt de hele dag bezig om het terrein weer een beetje op orde te krijgen.

Yang was de rest van de dag van slag, hij kon compleet niet functioneren. Zijn teleurstelling in Marinus was zo groot. Hij hield nooit van die man, maar hij had hem ook nooit onheus behandeld. Dit was dus echt een gemene streek.

Yang was diep in gedachten verzonken, niet wetend wat zijn volgende stap zou zijn. Terug gaan naar Singapore was echt geen optie, het zou een grote schande zijn als ze terug zouden gaan en dat wilde hij zijn schoonouders niet aandoen. Een ieder zou over die oude mensen praten en hun de schuld geven dat hun dochter met zo een nietsnut getrouwd was. Hij wilde dit echt niet voor zijn schoonouders, dus enige optie was gewoon in Suriname blijven wonen.

Vertrekken zou trouwens ook niet kunnen, alle geld wat gespaard was door de jaren heen was gestoken in de bouw van de woning. Dit konden ze niet gewoon achterlaten en vertrekken alsof het niks was. Zijn vrouw wilde trouwens ook niet opgeven, zij had geloof in hem en ook geloof erin dat alles goed zou komen. Maar sinds die aanvaring met Marinus, werd het alleen maar erger met die ‘dingen’ die in de nacht tekeer gingen op het terrein. Die demonen die Marinus gestuurd had, leken verdubbeld te zijn, het was gewoon angstwekkend om mee te maken als je in de woning zat en dit allemaal moest horen. Maar helaas hadden ze geen andere optie en moesten ze maar daar blijven wonen.

Achteraf gezien, was meester Yang teleurgesteld in zichzelf dat hij de moed niet gehad heeft om alles in Suriname op te geven en terug te gaan naar Singapore. Als hij wist hoe dit zich verder zou ontwikkelen, had hij zijn gezin bijeen gepakt en was hij zo snel mogelijk gevlucht uit Suriname, ver weg van Marinus en zijn demonische bezigheden.

Maar Yang was gewoon te zwak, voor zijn mooie vrouw en hij kon haar niks weigeren. Hij had zichzelf en haar beloofd, alles te zullen doen om haar gelukkig te maken. En omdat zij geloof had dat Suriname de beste plek was om hun gezinnetje te laten floreren, had hij ook geloof erin gehad dat dit wel goed zou komen op een dag.

Maar het ging helemaal niet beter, het ging alleen maar bergafwaarts. Ineens ging Yang’s zoon dood, hij werd behoorlijk ziek en voordat je dacht was hij er niet meer. Natuurlijk was Anne kapot van verdriet, ze at bijna niet meer en werd graatmager. En Yang was in alle staten, hij huilde als een kleine jongen. Zijn ogen waren zo opgezwollen en rood van het huilen dat hij vele jaren ouder leek. Hij sliep nauwelijks meer, want hij zat aldoor te peinzen.

De zelfde dag toen Yang’s zoon overleden was, reed Marinus een aantal keren voorbij hun woning. Hij deed dat tot hij Yang buiten op het terras zag zitten, om hem vervolgens een spottende blik toe te werpen. Toen Marinus zeker wist dat Yang hem gezien had, spuugde hij theatraal uit het raampje van de auto in Yang’s richting. Hierna drukte hij ‘t gaspedaal in en met luid brommende motor racete hij weg. Zijn doel was duidelijk om Yang op stang te jagen en hem ‘indirect’ te laten weten dat het zijn demonisch ‘werk’ was, dat Yang’s zoon nu overleden was.

🌺 VOOR VERVOLG:
(LEES DEEL 4)

⭐️⭐️= het verhaal is 90% herschreven door de OST beheerder Yvanna hilton.