STORY 570: ZANDERIJ: WAT MIJ OVERKWAM IN 2018

🟦 Ingezonden door: C.M

          ⚜️ZANDERIJ: WAT MIJ OVERKWAM IN 2018⚜️
—————————

Hi OST leden, ik wil ook een ervaring delen met jullie.

In het jaar 2018 werkte ik als interieurverzorgster op de Johan Adolf Pengel luchthaven. Tijdens een dienst moest ik een keertje binnen van de aankomst ruimte/ hal werken. Het zou mijn eerste keer worden dat ik binnen moest werken. Ik zou samen met een andere mannelijke collega de nachtdienst moeten draaien. Voor dit verhaal zal ik mijn collega Earl noemen.

Ik vond het natuurlijk erg spannend, want het was weer wat anders. Gebruikelijk werkte ik juist altijd buiten van de aankomsthal in de ochtenden.

Destijds kwam de KLM altijd laat in Suriname aan, zo rond de tijd van 8:00PM. En pas wanneer de hal weer leeg en rustig was, moesten wij aan het werk om opnieuw alles schoon te gaan maken. In de tijd dat we nog niet konden beginnen met schoonmaken, zaten wij binnen in ons kantoortje de tijd af te wachten om aan ons werk te beginnen.

Ik merkte dat ik binnen elke keer hevige kippenvel kreeg als ik richting het toilet liep. In het aankomst gedeelte heb je toiletten op drie verschillende plekken. Maar de ene waar ik steeds kippenvel kreeg was die ene vlak onder de trap. Ik probeerde me er niet te druk over te maken, want zocht er niks achter. Toen het weer rustig was op de luchthaven, begon ik met schoonmaken.

Ik moest de toiletten schoonmaken en mijn mannelijke collega zou de hal onder handen nemen. Opnieuw gebeurde het, dat ik tijdens het schoonmaken van het toilet bij de trap hevige kippenvel kreeg over mijn geheel lichaam. Ik dacht “oh god, wat gaat nu hier gebeuren, moest dit mij echt overkomen?!”, want de sfeer voelde enorm vreemd aan en was mij duidelijk dat iets niet klopte daar. Ik kon wel niks verdacht daar zien, maar het gevoel wat ik daar kreeg was gewoon niet goed.

Ik was behoorlijk bang, maar ik hield me sterk en ging eerst naar het dames toilet om daar schoon te maken. Toen ik dat af had ging ik naar het heren toilet.

Daar was meer dan duidelijk te voelen dat ik niet alleen in die ruimte was. De spanning en de aanwezigheid was te voelen, blijkbaar wilde iets gewoon dat ik wist dat ‘hij’ ook daar was. Ik gaf me niet gewonnen en ging gewoon door met schoonmaken, maar mijn hart ging echt tekeer in mijn keel. Ik bukte om een andere van de wc’s schoon te maken toen ik een sterk gevoel kreeg dat er iemand vlak achter mij stond.

Ik keerde me met een ruk om, maar er was daar helemaal niemand. Ik was nu echt wel zenuwachtig, met bevende handjes continueerde ik met datgene waarmee ik bezig was. Blijkbaar was het ‘ding’ dat daar aanwezig was niet zo blij met me, dat ik door werkte ondanks hij mij signalen probeerde te geven dat hij daar was. Ineens sloeg één van de WC deuren keihard met een klap dicht, alsof iemand hem met veel woede en kracht dicht geslagen had.

Wel mensen, mi no sab onting maar mi bonk ala san trowe … sam’ no long yere!!! Earl zag het geval hoe ik de wc uit rende in pure paniek. Aan mijn gezicht zal hij gezien hebben hoe bang ik was, het huilen stond me nader dan het lachen. Hij kwam meteen naar toe om te vragen wat er aan de hand was. Ik vertelde hem over mijn vervelende gevoel elke keer als ik in de buurt van het Toilet kwam. Hij liet me weten ook hetzelfde opgemerkt te hebben, hij was ook daar naar binnen geweest en hij voelde zich ook bekeken en niet alleen.

Niet alleen ik was degene die wreed bang was, maar ook hij was behoorlijk bang. We besloten samen het toilet verder schoon te maken, dan hadden we elkaar ter bescherming en zo hoefden we niet zo bang meer te zijn. Je moest ons eens zien, als twee bange bibberende poesjes hebben we daar ons werk gauw afgemaakt. If ie sjie frede no … hmmm, hahaha ;)

Danielle, een andere collega van mij had eens de ochtenddienst. Zij had een abnormale grote bruine poes gezien in één van de toiletten (het eerste toilet die je ziet als je vanuit het veld naar binnen komt). Toen ze even weg ging om een bezem te halen bij de ingang van de wc, zodat ze het dier weg kon jagen, was er helemaal nergens een poes te bekennen. Zeer vreemd, want er was nergens waar die poes gevlucht zou kunnen zijn. Alles was dicht, ook geen gaten of kiertjes waar hij in zou kunnen schuilen. En toch was die poes verdwenen, hij was spoorloos!

Om de toiletten schoon te maken ging je altijd met een speciaal karretje. Deze kar had hierop alle benodigdheden/ werkspullen om het schoonmaak werk te kunnen doen. Het karretje stond vlakbij de wc ingang. Danielle pakte dus daar bij die kar die bezem, en vervolgens ging ze meteen weer in de Wc. Maar poes was spoorloos zoals ik al zei. Als die poes naar buiten gerend zou zijn, had Danielle hem zeker gezien want klein was dat beest echt niet.

Een andere keer moest ik weer nachtdienst draaien met enkele collega’s. Ook Earl, die zelfde mannelijke collega waarmee ik eerder gewerkt had was één van ze. Ik was ziek, ik had koorts maar moest tog normaal verschijnen aan het werk, dat liet mijn werkgever me weten. Er werd geen rekening met mijn toestand van dat moment gehouden.

Ik moest 12u beginnen, éénmaal daar aangekomen was het best rustig. Mijn andere collega’s waren buiten bij aankomsthal gestationeerd. En ik moest weer binnen bij de aankomsthal werken samen met Earl. Het vliegtuig was reeds vertrokken toen wij aan onze dienst begonnen. De collega’s van de middag dienst hadden alles netjes voor ons achtergelaten. Het zag er piekfijn uit, moet ik eerlijk zeggen.

Enige wat wij nog dienden te doen was inchecken en binnen in ons kantoortje gaan zitten niksen, afwachten tot de volgende vlucht tegen 3:00AM zou arriveren.

Ik weet niet meer precies welke vlucht het was, maar herinner me dat het een vlucht vol dominicanen was. Maar goed, toen ik in ons kantoortje kwam, ben ik meteen gaan liggen op die lange bank want voelde behoorlijk beroerd. Ik had het verschrikkelijk koud, ik rilde er letterlijk van. Earl zat op één van de andere stoelen met zijn earphones in zijn oor naar muziek te luisteren. Hij had de lichten uitgemaakt zodat het binnen wat schemerig/ donker was.

Ook buiten hadden de andere collega’s de lichten van de hal uitgemaakt omdat er toch niemand daar was voorlopig. Het was toen echt pikdonker buiten.

Na een halfuur viel ik in een soort slaap, of tenminste daarop leek het, want ik was deels gewoon bij bewustzijn. Maar ik zag een kleine jongen het kantoortje binnen lopen. Hij deed de deur open en liep mijn richting op waar ik lag. Ik zag zijn gezicht niet, ik weet niet eens als het wel echt een jongen was. Ik kreeg meteen een akelig gevoel dat dit geen normaal jongetje was. Wat het ook wezen mocht, het ding had de vorm aangenomen van een kleine jongen.

Ik lag nog op de bank te bibberen en hij liep naar mij toe. Ik wist nu dat ik klaarwakker was en echt niet aan het dromen was. Want die jongen kwam precies naast mij staan, ik was zo verschrikkelijk bang ….. hij stond me maar aan te kijken.

Ik kon ineens niet meer bewegen, alsof iets onzichtbaar mij vast hield. Het ‘jongetje’ begon mij te wurgen, ik wilde schreeuwen maar ik kreeg geen geluid uit mijn keel en kon hem ook niet weg van me duwen. Hoe zou ik dat doen als ik niet eens kon bewegen?! Ik kon niks anders dan de naam van Jezus Christus aanroepen in me zelf, dit deed ik herhaaldelijk want het voelde alsof mijn laatste uurtje geslagen was hoe dat ding mij aan het wurgen was.

De naam van Jezus Christus aanroepen heeft mij op den duur geholpen want het ‘jongetje’ liet mij los. Hij ging ineens heel snel het kantoortje uit alsof hij ergens van geschrokken was of bang was. Ik weet niet als het vanwege het gebed was, maar daar leek het wel op. Ik kon meteen weer bewegen en sprong op, ging rechtop zitten op die bank. Ik was helemaal nat van het zweet, die hele situatie had mij benauwd gemaakt. Ik had letterlijk gevochten voor mijn leven.

Earl had mij op zien springen, plus hoorde hij mij ineens luid bidden, want toen het ‘jongetje’ de ruimte uit was, kon ik weer normaal praten en bewegen. Mijn gebed was nu dus luidop te horen, het geluid kwam nu wel normaal uit mijn keel en dat liet Earl behoorlijk schrikken. Hij had geen idee wat er kort ervoor met mij gebeurd was. Dus ineens luidop iemand horen bidden in het donker, was echt iets om van te schrikken. Earl kwam naast me en vroeg me als alles goed met me was. Hij zag er zenuwachtig en tegelijkertijd bezorgd uit.

Van de angst, besloot ik nog even door te bidden voor extra bescherming want ik was zo bang dat het ding weer terug zou komen om mij lastig te vallen. Hierna zat ik wel na te denken over wat mij overkomen was. Ik twijfelde nu echt niet meer dat dit soort dingen bestaan. Het waren geen verhalen of verzinsels, dat er op aarde paranormale entiteiten en demonen bestaan. Ik heb het aan den lijve ondervonden, maar het was echt moeilijk te verwerken dat het juist mij overkomen was.

Ik heb daarna geen last meer gehad van het jongetje, omdat ik kort daarna ook gestopt ben met mijn baan op de luchthaven. Rond die tijd vertrok ik naar Nederland om er vakantie te houden.

Mochten jullie interesse hebben, dan zal ik een andere keer vertellen wat mij daar overkomen is.

🌺 Bedankt voor het willen lezen!

⭐️⭐️= het verhaal is 90% herschreven door de OST beheerder Yvanna hilton.