🟩 Ingezonden door: L.L
⚜️IK HAD GEEN EIGEN MENING MEER⚜️ DEEL 3
————————
Nu daar ik tegenover mijn grootvader zat voelde ik mij gevangen in m’n eigen lichaam. Heel vreemd, maar om dit gevoel te beschrijven is echt moeilijk. Het leek alsof ik vast zat in mijn eigen oog en ik vocht om eruit te komen. Zoals ik later begreep, was het die demoon die in mij zat die op dat moment mijn lichaam overnam en mij zo vreemd liet voelen. Hij bracht verwarring en ellende in mijn leven. En omdat ‘hij’ wist dat ik nu geholpen zou worden, raakte ‘hij’ in paniek.
Mijn opa zette een sigaar en een fles palm op tafel. Hij maakte die sigaar aan en vroeg aan mij als ik mee wilde roken?
Ik nam die sigaar en begon te roken. Daarna gaf mijn opa me palm om te drinken en ik accepteerde dat ook. Ik dronk gewoon pure palm alsof het water was. Heel apart want het heeft mijn lippen en mond geen moment gebrand. Mijn opa wist dat niet ik degene was die de sigaar rookte en pure palm dronk. Het was de demoon die in mijn lijf zat, die al deze dingen deed.
Ik was op dat moment in trans en mijn opa vroeg plotseling “wat wil je precies van deze dame?”. Toen ik mijn mond opendeed, kwam een hele zware enge mannen stem eruit die zei “mijn opdracht is om haar te ruïneren, ze moet lijden en uiteindelijk zal ik haar doden!!”.
Nu kreeg “ik” meer palm om te drinken, en mijn opa vroeg opnieuw “wie heeft jou gestuurd om haar te doden?”. Die entiteit in mij zei “dat weet je toch al? je weet het heel goed, wie me gestuurd heeft!!!”. Mijn opa herhaalde opnieuw “wie heeft je gestuurd? Noem de naam?!!!”.
Na herhaaldelijk de zelfde vraag te stellen, zei die demoon “ Het is RITA...... RITA HEEFT ME GESTUURD!!!! RITAAAAAAAAA!!!! RITA WIL HAAR DOOD HEBBEN, JA RITA.....ZIJ IS HET!!!”, daarna schreeuwde dat ding zo luid dat de omliggende buren het zelf konden horen. Ik hoorde dit naderhand van mijn moeder hoe luid dat ding schreeuwde dat in mijn lichaam zat. Volgens haar ging die akelige stem door merg en been. Het was echt een zware mannen stem die ze niet herkende, en iedereen die daar aanwezig was in de woning kreeg kippenvel.
Al onze familieleden die daar aan die eettafel zaten, hadden gouden en zilveren sieraden aan. Toen die demoon zo schreeuwde, vielen alle sieraden los van hun lichaam en bij sommige vlogen de sieraden allerlei richtingen heen. Het was alsof iets ze tegelijkertijd los trok van hun lichaam. Heel eng om te zien, en een ieder schrok. Mijn moeder begon te huilen, ze was zo overstuur dat ze mijn vader vroeg om daarheen te komen.
Hij besloot toen daarheen te komen, ondanks hij niet okay was met dit soort culturele praktijken. Hij kwam daar om ons te steunen, omdat het uiteindelijk was om zijn eigen dochter te helpen. Ik kreeg daarna een wasie, in bijzijn van een grote kikker.... ik weet niet waarom hoor. Maar nadat mijn grootvader mij die wasie gegeven had, kregen de overige familieleden ook een wasie om ze te reinigen en zeker te weten dat niks ze zou achtervolgen naar huis.
Na die wasie voelde ik me meteen een heel stuk lichter
en veel beter! Ik werd op het terras gezet met een stukje stof om mijn lichaam heen.....
Terwijl ik daar zat, helemaal alleen op de stenen vloer, kreeg ik ineens een visioen van enkele seconden. In het visioen zag ik mijn opa zijn cassave veld, er was daar iemand op het veld die een gat aan het graven was. Degene zette een witte kist erin, en die kist had een open deksel. Ik zag daarna iets rennen vanuit het cassaveveld richting mijn opa en ik. Ik begon te gillen en schreeuwde de longen uit mijn lijf. Ik zo paniekerig, dat een ieder van slag raakte ervan.
Mijn moeder die naast me stond, zag ook wat ik zag en ze gilde ook even angstig. Mijn opa maakte snel droge cocos-schil aan met vuur en hier deed hij nog wat andere ingrediënten in..... toen hij dit deed, rende dat enge ding geschrokken terug het cassaveveld in. Het ding wat wij zagen, was een gedaante die er ongeveer uitzag als een mens maar het had een abnormaal groot hoofd, grote ogen, enorme grote mond, hij was kort in lengte. Hij was zwart met grote witte ogen.
Mijn opa vertelde me dat er twee van deze ‘mannetjes’ (bakroes dus) in mijn lijf waren. Hij heeft één weg kunnen halen, maar die andere niet .....die was te sterk zoals hij uitlegde.
Ik moest een andere dag weer naar mijn opa toe gaan, hij zou een ander bakroe een andere dag weghalen. Het was veel te laat geworden om nog op die bewuste dag cultureel werk te doen. Het was inmiddels al ver na 6:00u en gebruikelijk stopt men dan met werken op cultureel gebied. Ik weet niet als dat bij elke culturele werker zo is, maar mijn grootvader stopt altijd tegen 6:00PM. Zijn advies was dus de volgende dag terug te komen en hij zou dan de resterende bakroe voor me weghalen.
Maar ik ben daarna niet meer bij me opa geweest. Gek genoeg, was ik het helemaal vergeten. Ik denk dat die bakroe in mij me hoogstwaarschijnlijk met opzet liet vergeten dat ik naar mijn grootvader heen moest. Ik moet wel eerlijk zeggen, na die wasie van mijn opa heb ik helemaal geen last meer ondervonden. Ik werd vrijwel meteen beter, was niet meer ziek en ook mijn zoontje was binnen een wip en een zucht weer beter. Hij begon flink te eten en was weer super vrolijk.
Roël zat maandenlang in de gevangenis.
Mijn zoon vroeg wel aldoor naar zijn papa. Ik vond dit zielig voor hem en wist steeds niet wat ik tegen hem moest zeggen. Ik beloofde hem dat zijn vader hem gauw zou komen bezoeken. Ik weet niet wat mij bezielde, maar ik stuurde een brief naar de rechter die Roël gevonnist had, en smeekte hem om de vader van mijn zoon in vrijheid te stellen omdat hij een zoon had die hem keihard nodig had. Ik vroeg de rechter, ook een man, in het diepst van zijn hart te kijken en als vader zijnde rekening ermee te houden dat een kleine jongen ook zijn papa nodig had.
Ik deed dit voor me zoon en niet voor mij, omdat ik Roël al vergeven had. Ondanks de harde 6 jaren van onze relatie vol mishandelingen en ellende, heb ik het hem vergeven. Het was moeilijk, heb ik het toch gedaan om dit achter me te laten en hem te vergeven. Ik kon niet met haat in mijn hart blijven, want het hield me juist achter. Soms moet je gewoon laten gaan en mensen overlaten aan de natuur, ze komen zichzelf wel tegen.
Ik wens Roël alle geluk toe in zijn verdere leven, en denk niet meer aan de dingen die hij en zijn moeder me aangedaan hebben. Ik heb geen contact met ze, ik heb er ook geen behoefte aan. Het is een afgesloten hoofdstuk.
Na mijn brief kwam Roël inderdaad gauw op vrije voeten, hij nam een nieuwe vriendin. Maar die bleef niet lang met hem... blijkbaar had ze al snel door wat voor man hij was. Hij is tot de dag van vandaag single. Gezamenlijke vrienden wisten mij te vertellen dat Roël klaagde dat niemand hem wil. Die vrouwen weten al wie hij is, hij staat erom bekend vrouwen te mishandelen en agressief te zijn.
Hij zoekt het dus zelf, hij zal maar alleen moeten blijven met zijn smerige manieren.
⭐️⭐️= Het verhaal is 90% herschreven door de OST Beheerder Paris Simson.
Reactie plaatsen
Reacties