STORY 557: IK DEED HET VOOR MIJN MEISJE - DEEL 6

🟫 Ingezonden door: Seyi Maru

          ⚜️IK DEED HET VOOR MIJN MEISJE⚜️ DEEL 6
———————————

Ik stond stil en keek wat er nu zou gebeuren. Mahinder begon wat uit te spreken, in mijn oren klonk het als een soort van gebrabbel of onbekende taal die ik niet kon verstaan. Ik wist wel wat hij aan het doen was, hij was zijn demonische hulp aan het oproepen om hem te versterken in het gevecht. Hij wist nu dat hij zonder zijn zwarte magie niks voorstelde, dus hij wilde vies gaan spelen.

Toen hij klaar was met zijn ritueel … of wat het ook was, kwam hij weer langzaam naar me toe. Alsof hij ready was voor de volgende ronde van het gevecht. Hij lachte weer even gemeen als voorheen, hij leek super zelfverzekerd.

Het moment dat Mahinder te dicht van mij kwam, voelde ik een soort verschrikkelijke pijnlijke sensatie over mijn gezicht die voelde alsof iemand heet water op mij gesmeten had. Ik schrok en sprong achteruit en gilde “meester Yang, ik sta in brand …. Ik sta in brand, help me toch?!!!”, Terwijl ik over mijn gezicht wreef en probeerde de pijn weg te vegen. Wat natuurlijk niet lukte want dit was gewoon zware wisie waarmee die vent werkte.

“Doe nu wat ik je gezegd heb….. DOE HET NU!!!!” Zei hij.

Ik begon meteen aan meester Lai te denken, ik gilde in mijn gedachten voor zijn hulp want ik stond letterlijk in brand in mijn lichaam en ziel. Ik kon zo niet functioneren en was eigenlijk uitgeschakeld als dit gevoel zo bleef doorgaan. Niemand kan vechten met een lichaam dat in brand staat. ‘Wat een gemene lage manier van vechten gebruikt deze stront vent” dacht ik.

Mahinder kwam nu keihard op me af, letterlijk als een wild beest met al zijn kracht; wild stotend en trappend, echt als een bezetene ging hij tekeer. Ik probeerde zoveel mogelijk te ontwijken, want veel meer kon ik niet doen want die pijn was zo verschrikkelijk. Maar ik merkte wel dat het geleidelijk minder werd naarmate ik bleef roepen om hulp van meester Lai. Na een poos was het brandend gevoel ineens weg, ik voelde me weer energiek, dus kon ik me weer storten op het gevecht.

Op een gegeven moment zag ik Mahinder hijgend naar me zwaaien, ik weet niet wat er met hem was, maar hij keek opeens heel verward en angstig naar me. Hij stopte wel niet met vechten, integendeel ging steeds harder stoten, slaan en trappen. Helemaal losgeslagen was hij, ik raakte er lichtelijk in paniek van hoe hij steeds op mij af kwam. Die blik in zijn ogen was leeg, alsof hij helemaal doorgedraaid was. Ik weet niet als hij bezeten was of niet maar hij zag er heel vreemd uit.

“Waarom werkt dat kaolo ding?!!!” niet riep hij gefrustreerd terwijl hij nog steeds als een beest op me afkwam. Ik gaf hem een achterwaartse trap, recht in zijn maag … toen hij naar me wilde stoten. Hij vloog achteruit en rolde luid kreunend over de grond. Hij kroop moeizaam naar z’n vrienden en bleef maar schreeuwen “a sang no wroko!!! A neh wroko jongu!!!”.

Ik had door wat hij bedoelde, zijn zwarte magie had niet gewerkt zoals hij wilde. “geef je op? Is dit gevecht klaar?” Vroeg ik. “hou je Mars, wat voor kaolo …. Niemand is hier klaar vriendje, ik ga je bek bossen!!!” Gilde hij woedend naar me toe. Hij stond vlug op, maar ik kon zien dat dit vanwege de pijn niet zo makkelijk ging als hij wilde doen geloven. Vrijwel meteen probeerde nog een keer naar me uit te halen met een zwaai. Ik ontweek en greep zijn arm vast en brak het, ik vouwde z’n arm dubbel, zoals wij dat noemen.

Hij schreeuwde het uit van de pijn en ik hoorde het knakken van zijn botten, het geluid gaf mij zelf kippenvel. De pijn die hij voelde zal ongelofelijk geweest zijn. Ik zou niet in zijn plek willen zijn met zo een serieus gebroken arm.

Hij schreeuwde luid en liep mank naar zijn vrienden. “Yep mi, yep mi …. A san’ neh wroko” zei hij paniekerig. En volgens mij hoorde ik hem zelf snikken en huilen. Zijn stem klonk beverig, ik wist dat hij nu bang was en even niet wist wat hij moest doen. Ik zag één van Mahinder zijn vrienden, een hele donkere kerel, hem ondersteunen en iets fluisteren in zijn oor. Hij maakte ook vreemde gebaren rondom Mahinder. Ik wist dat dit niet zomaar een vriend was, dit was een Haitiaan en hij was niet zomaar meegekomen. Hij was daar om Mahinder te helpen met zijn demonische krachten.

Nu maakte het perfect sense waarom Mahinder steeds riep in de richting van zijn vrienden dat die Zwarte magie niet werkte. Hij had het eigenlijk tegen die Haïtiaanse vent, want die was daar om hem te helpen met die ‘duivelse dingen’! Nadat die Haitiaan enkele pogingen deed om weer iets op te roepen en dit schijnbaar niet lukte, keek hij ook paniekerig.

Hij liet er geen gras over groeien en liep weg van zijn gezelschap. Ik hoorde hem schreeuwen tegen de rest van zijn vrienden en Mahinder “neks neh wroko, mi no mang doe neks moro!!”. Hij draaide zich vervolgens om en ging weg.

Meester Yang begon te lachen, en zei “Mahinder, dit krijg je als je met al die dibri sanies bezig bent, de duivel heeft je verraden!”. Mahinder keek met grote ogen, eigenlijk met zijn groot oog ….. want zijn ander oog was helemaal opgezwollen en blauw van de trap die ik hem verkocht had. Zijn gezicht was bebloed, zijn lip was gescheurd. Hij bloedde van alle kanten. Hij leek op een geboste tomaat, en ergens had ik wel medelijden met hem. Zijn mond was zodanig opgezet dat hij kwijlde.

Hij schreeuwde naar zijn overgebleven vrienden “oe jep’ mi noh, doen jullie iets?!!”, maar geen van ze deed iets en ze waren het duidelijk ook niet van plan. Ineens waren ze niet meer zo stoer als voorheen.

Ik was het nu echt zat, ik riep “okay nu is het klaar motherfucker!!! Je kan gewoon niks meer, je gilt als een mietje dus doe niet stoer, ga naar het ziekenhuis want je arm is fucked up. Je hebt medische hulp nodig, en snel ook anders heb je misschien nooit meer een normale arm als je niet snel iets eraan laat doen!!”. Mahinder keek me woedend aan, hij wilde spugen in mijn richting maar dat ging niet met zijn opgezwollen gezicht. “Wat heb je gebruikt sakka sakka?!!! Wat heb je gebruikt om je te helpen vechten?!!!!” Schreeuwde hij hysterisch naar me toe.

“Hoef je niet te weten, in ieder geval niet met demonische shit zoals jij! Ik werk met god aan mijn zij en meester Lai niet te vergeten” zei ik kalmpjes. “Hoe kan dat? Hoeeeeee?!!!!!” Gilde hij angstig. “Dat kan toch helemaal niet, dit bestaat niet, je liegttt” brieste hij.

“Jongen, maak je niet zo druk daarmee, ga naar het ziekenhuis en ga je zelf weer bij mekaar rapen! Je hebt nu belangrijkere dingen te doen, dit gevecht is klaar, geef nu op en ga door met je leven. Laat me ook met rust vanaf vandaag!” Zei ik. Ik draaide me om en wilde weg lopen maar hoorde snelle stappen achter me, hij kwam weer op me af. Ik draaide me snel om en gaf hem met al mijn kracht een vuist midden in zijn gezicht. Ik hoorde een soort van gekraak en wist niet wat ik stuk gemaakt had deze keer.

Al gauw bleek, hij had 2 kapotte voortanden. Hij was nu alleen meer opgefokt!

“Is goed … is goed, we zijn nu klaar!!!” Gilde hij paniekerig, bang dat ik hem nog meer slagen toe zou brengen. Maar ik was dit niet van plan, ik was klaar om de plek te verlaten. Ik zag zijn vrienden hem ondersteunen naar de auto. Daarna reden ze weg. Ik heb na dit gebeuren niks meer vernomen van Mahinder, geen dagje last van hem gehad.

Ik ging met meester Yang naar huis.

Hij was super trots op mij. “goed gedaan mi boi, ik ben trots op je. Ergens was ik wel teleurgesteld want had een beter gevecht verwacht, want met die grote bek van Mahinder denk je dan echt dat er meer zou gaan gebeuren. Maar dit is het bewijs dat blaffende honden niet bijten. Jij daarentegen, hebt je rustig en kalm gehouden, dat is altijd een voordeel in een gevecht, houde zo mi boi.. houde zo!!! Blijf trainen, en zorg ervoor je agressie altijd onder controle te houden. Want moment dat jij je kalmte verliest, ga je fouten beginnen te maken tijdens een gevecht, dat wil je natuurlijk nooit hebben” zei hij.

We zijn intussen 40 jaren verder.

Ik doe nog steeds in mijn vrije tijd aan Kung Fu, heb door de jaren heen wel aan wedstrijden meegedaan en heb deze ook mogen winnen. Maar dat was echt heel lang geleden, ik doe het nu wat rustiger aan en hou rekening met mijn leeftijd en mijn lichaam die niet meer zo jong is.

Mijn relatie met June liep helaas op de klippen, maar we gingen gelukkig wel als vrienden uit elkaar. Zij is nu getrouwd en gelukkig in haar huidige situatie. Zelfde bij mij, ik heb ook een lieve vrouw en een prachtig gezin. Ik geloof nog steeds in god, ben christen zoals jullie weten, dus ik bid erg veel en praat tot god. Af en toe voel ik wel alsof demonische krachten mijn leven binnen willen dringen, maar ik weet zeker dat mijn god dit niet toe zal laten. Hij is machtiger dan elke duivelse macht.

Tot slot wil ik zeggen:
Doe goed in deze wereld, reken niet op duistere machten om aardse goederen en welvaart te vergaren, want de duivel is een leugenaar, hij doet nooit zomaar iets. Hij wil altijd iets ervoor terug en het is nooit een goede deal, want jij zal altijd de verliezer zijn. Dat bewijst het geval met Mahinder ook duidelijk. Gebruik je verstand en zet god ten alle tijde op de eerste plek in je leven.

Een gezegende dag lieve mensen, bedankt voor het lezen en tot de volgende keer.

⭐️⭐️= Het verhaal is 90% herschreven door de OST beheerder Yvanna hilton. 

⚠️Ps: hieronder weer 1 van mijn eigen foto’s uit 1 van mijn competities.