🟫 Ingezonden door: C.L
⚜️TAMANSARIE: HET PROJECT⚜️
———————————
Hallo iedereen van OST, ik ben Megan (niet mijn echte naam, maar ik zal mezelf zo noemen in dit verhaal vanwege privacy redenen).
Ik woon al heel wat jaren in een project te Commewijne, Tamansarie. Ik zal mijn ervaring met jullie delen die ik ongeveer 8 jaren geleden (als ik me goed herinner) meegemaakt heb in dit project.
Ik woon samen met mijn ouders en 2 broers. We waren 1 van de eerste bewoners van dit project. Er was zelf nog stroomaansluiting toen we er kwamen wonen. We moesten het doen met kaarsen en als als we s’ochtends of s’avonds wilden douchen, moest dat buiten bij de duro tank. Wij moesten ons zelf gewoon even behelpen en we zagen het als een avontuur, alsof we zogenaamd buiten de stad waren. We wisten ook dat het niet voor altijd zo zou blijven.
Toen ik pas hier kwam wonen, zat ik in de 6e klas van de lagere school. Marcella, een klasgenoot waarmee ik een goede band had, woonde aan de overkant van onze woning. Dus met haar had ik veel contact. Mijn moeder had met die moeder van Marcella ook een leuke band, dus ik was daar altijd welkom aan huis bij hun. Als mijn mams naar de stad moest om haar eigen dingen te doen, kwam ze vaak laat thuis en ik bleef alleen thuis achter. Ik mocht dan bij de buren gaan als ik het wilde of me alleen voelde.
Een jaar ging voorbij en ik woonde hier zonder problemen.
Maar van de buren hoorden wij wel geruchten dat de omgeving verschrikkelijk spookte, en daar trokken wij ons niks van aan want wij hadden het prima naar onze zin. Niet dat we het niet geloofden, het was gewoon dat wij persoonlijk niks raar of verdacht opgemerkt hadden. Ik voelde me ook nooit ongemakkelijk of bang.
Ik merkte wel dat mijn moeder wat strenger begon te worden wat mijn netheid betreft. Ik ruimde niet altijd even vaak mijn slaapkamer op, kleren lagen her en der in mijn kamer. Soms was ik gewoon lui om op te ruimen en mijn moeder ergerde zich aan mijn slordige kamer. Als meisje zijnde diende mijn slaapkamer spik en span eruit te zien zei ze altijd tegen me. Ik begreep haar ook, maar ik was iemand die altijd dingen verschoof …. Dus steeds dacht ik “morgen zal ik het echt opruimen”, en toch kwam het er steeds niet van.
Tot grote ergernis van mijn mama, ze zei opnieuw "meisje, wanneer zal je eindelijk netjes worden? Het is niet goed om je kamer niet te onderhouden. Hier was een oude plantage”. Ik begreep niet wat ze me daarmee wilde zeggen, dus stoorde me niet aan haar geklaag zoals altijd. Als kind denk je het altijd beter te weten, dus ik zou opruimen wanneer ik er zelf voor voelde en dat was bijna nooit … hahaha
Een avond toen ik weer alleen thuis was, iedereen was aan het werk. Ik had al gegeten, mijn moeder kookte altijd netjes gekookt alvorens zij uit huis ging. Ik ging toen baden en daarna moest ik mijn tanden gaan poetsen.
Als je bij de wastafel in de badkamer staat en de deur staat open, zie je automatisch rechtstreeks in onze woonkamer.
Terwijl ik aan het poetsen was, voelde ik vanuit mijn ooghoeken alsof ik bekeken werd. Ik wist dat dit niet zo kon zijn want het huis was potdicht. Met dit in mijn achterhoofd, ging ik door met poetsen en keek ook niet rondom mij wetende dat er niemand naar me kon kijken. Het was gewoon een idee van me. Maar het gevoel kon mij niet los laten, dus keek ik richting de woonkamer.
Je gaat het niet willen geloven, ik zag daar gewoon in onze woonkamer op ons bankstel een man met hele donkere huidskleur zitten. Hij zat met zijn rug naar mij toe, gewoon te zitten alsof het zijn huis was. Ik schrok me kapot en wist van ze zenuwen niet wat ik moest doen. Ik bleef bevroren, durfde geen geluid te maken zodat hij mij op zou merken.
Het was alsof hij mijn gedachten kon lezen, want op hetzelfde moment dat ik eraan dacht om stil te blijven, keerde deze man zijn hoofd om en keek me recht in de ogen aan. Ik zag toen dat het een heer was van boslandcreoolse afkomst was. Hij had een soort cultureel iets aan, leek op een pangie. Hij keek me indringend aan, maar eng zag hij er niet uit. Het was gewoon alsof een vreemde man in ons huis was en mij maar aan zat te kijken.
Ik keek hem aan, hij mij ook …. Maar hoe langer wij mekaar aankeken, hoe enger hij eruit begon te zien. Zijn ogen werden helemaal rood, alsof ze in bloed doordrenkt waren. Hierna verdween hij terwijl ik hem aankeek ….. hij loste gewoon in de lucht op als een soort van rook.
Ik dacht geen seconde na en rende naar mijn slaapkamer, pakte enkel kleren bijeen, nam mijn telefoon en nog met mijn handdoek om me heen, half nat, rende ik naar mijn klasgenoot Marcella aan de overkant.
Ik klopte als een bezetene op hun deur en gelukkig waren ze thuis. Aan mijn natte uiterlijk, gejaagde manier van doen en zenuwachtig trillende handen, kon ze meteen merken dat er iets mis was. En niet te vergeten, dat ik daar gewikkeld in een handdoek stond … er was geen twijfel mogelijk, dat er wat aan de hand was. Marcella trok mij de woning binnen en vroeg mij wat er aan de hand was.
Ik moest even bijkomen en vroeg als ik mijn kleren aan kon doen. Nadat ik dit gedaan had, vertelde ik Marcella wat mij overkomen was. Ze wilde haar moeder meteen erbij halen, want die stond in de keuken te koken. Ik hield haar tegen en zei dat ze dit liever niet moest vertellen, omdat ik haar niet met mijn problemen wilde belasten. Ik wilde ook niet dat die vrouw me raar of vreemd zou vinden, dus koos ik ervoor niks te vertellen aan haar.
Ik bleef die nacht wel bij Marcella slapen, omdat mijn ouders pas de volgende ochtend thuis kwamen.
Toen ik wist dat mijn ouders er al waren, rende ik gauw naar huis om ze het gebeuren in alle details te vertellen. Mijn moeder was wel kwaad dat ik zo lang bij de buren was en niks erover verteld had. “Je had heus wel je mond open kunnen doen, want als er wat gebeurd was met je dan waren ze tenminste op de hoogte, je mag blij zijn dat je niet ziek geworden ben. Ander keer moet je het wel vertellen, want straks was het erger afgelopen en niemand wist wat je overkomen was” zei mijn mams. Ik had het Marcella wel verteld maar ik snapte mijn moeder wel.
Mijn moeder liep met mij mee naar mijn slaapkamer, om me gerust te stellen. Maar bij het betreden van mijn kamer kreeg ze meteen kippenvel.
“Zie je wanneer je niet wil luisteren, je zoekt die problemen gewoon zelf. Je kamer is weer zo een troep, waarom luister je nooit naar me als ik je zeg om je kamer op te ruimen? Je bent een jongedame, je behoort netjes te zijn. Misschien kunnen die dingen van dit perceel er niet tegen als je slordig bent, daarom heeft het zich aan je laten zien. Zodat je eindelijk eens leert om op te ruimen” zei ze op geïrriteerde toon tegen me.
Ze pakte gelijk haar bijbel en begon luidop te bidden voor mijn kamerdeur. Tijdens het bidden kreeg ze meer kippenvel, de kamer voelde ook abnormaal koud aan … maar ze ging door met bidden. Daarna veranderde de energie in mijn kamer weer en de temperatuur voelde weer anders aan. Het was duidelijk te voelen.
“Okay, begin nu meteen je kamer op te ruimen. Je gaat niet zo slapen in deze troep” Zei ze. Gelukkig, kwam ze mij helpen die slaapkamer netjes op te ruimen. Ik moet toegeven, het was echt een hele rommel in mijn kamer en het had dringend een schoonmaakbeurt nodig. Die dag hebben we die kamer echt goed onder handen genomen en als me mams me niet geholpen had, zou die kamer nog steeds zo een troep zijn. Want ik bleef het maar vooruit schuiven elke keer, omdat het zoveel rommel was wat ik gemaakt had.
Ik mag niet liegen, nadat die kamer weer netjes was, heb ik heerlijk geslapen. Mijn moeder had die kamer met citroen, zout, blauwsel en nog enkele benodigdheden gedweild, dus het rook heerlijk in die kamer. Ik heb in geen tijden zo lekker geslapen.
Ik weet niet waarom mijn moeder meteen aangenomen had dat deze verschijning zich liet zien vanwege mijn slordige kamer, maar blijkbaar had ze meer weet van dit soort zaken. Of het ding had zich al vaker aan haar laten zien, zonder dat ik hiervan wist. Ze had het me dan nooit verteld, want dit is echt de enige keer dat ik ‘iets’ gezien heb in mijn leven en daarna nooit meer.
Sinds deze dag, heb ik nooit meer mijn slaapkamer zo slordig achtergelaten. Ik maak het op tijd schoon want ik wil geen rare dingen meer zien.
⭐️⭐️= Het verhaal is 90% herschreven door de OST beheerder Yvanna hilton.
Reactie plaatsen
Reacties