STORY 516: RINGWEG: GELD INNEN DEED HIJ WEL OP TIJD

🟫 Ingezonden door: Aartie D

    ⚜️RINGWEG: GELD INNEN DEED HIJ WEL OP TIJD⚜️
————————

Hallo beste mensen van OST, ik heb even wat vrije tijd om mijn persoonlijke ervaring neer te pennen voor jullie.

Ik zal de namen vervangen van de mensen met andere namen, zodat ieder zijn privacy kan behouden. Dit is een waargebeurde ervaring.

Heel veel jaren geleden, toen ik nog een jonge meid was, huurde ik een appartement aan de Ringweg. Destijds bestonden de lange asfaltwegen nog niet, het was nog bos. Enfin, ik woonde in het appartement en er waren 2 eigenaars, Meneer Gopie en meneer Lalta. Het appartementencomplex waar ik woonde was altijd druk met mensen, er woonden ook Brazilianen op het complex, maar die gingen heel vaak het bos in. Dus soms waren ze er en dan weer een hele maand niet.

Op een zekere avond, werd er steeds geklopt op mijn shutters. Ik ben de eerste keer toen het gebeurde gaan kijken, maar zag niks.

Toen het weer gebeurde ben ik niet meer gaan kijken omdat ik het verdacht vond. Het “ding” bleef ongeveer een 10 minuutjes doorgaan met kloppen, maar ik reageerde niet. Uiteindelijk na dit een aantal keren meegemaakt te hebben, besloot ik gewoon steeds te doen alsof ik het niet gehoord had. Ik durfde eigenlijk ook niet te gaan kijken wie het deed. Maar goed, Meneer Lalta werd op een gegeven moment ziek en kwam niet lang daarna te overlijden .....

De 2 eigenaars hadden hun beiden eigen plek waar ze sliepen daar in het complex, waar ze konden rusten/ relaxen als ze er waren. Ook meneer Lalta had daar zijn eigen kamer.

Dus toen meneer Lalta overleden was, hoorde ik heel vaak alsof iemand bezig was in die kamer van hem, alsof iemand daar aan het werken was. Ik hoorde ook iemand hoesten daar. Precies zoals meneer Lalta altijd deed toen hij nog in leven was. Toen ik meneer Gopie een keer tegen kwam op het terrein, vertelde ik hem dat er iemand in dat huis was. “Ik hoor dat de radio aan gaat, en degene zet de volume zo verdomd hoog dat ik er bijna doof van kan raken” zei ik.

Meneer Gopie gaf aan dat er niemand thuis was en ik bleef volhouden van wel. Ik wist hoe vaak de muziek aan stond en het was om hoofdpijn van te krijgen. Die muziek was echt niet om aan te horen hoe luid het aanstond. Ik legde hem uit hoe vaak het gebeurde en welke dagen het gebeurde. Hij bleef volhouden dat er niemand was. Waar mijn appartement gesitueerd stond, was daar tegenover een koeienstal met enkele koeien erin.

Een dag was ik aan het afwassen en ik hoorde vanuit de koeienstal iemand mijn naam roepen. De eerste keer keek ik om te kijken wie mij riep, denkende dat het misschien iemand was van de andere appartementen die mij riep. Maar ik zag niemand dus ging ik verder met afwassen.

Ik hoorde nog een paar keer iemand mijn naam roepen, maar ik keek niet. Weer sprak ik er met meneer Gopie over, die uiteraard weer ontkende dat er wat mis was. Hij bleef erbij dat ik verkeerd gehoord had. Van hem kreeg ik dus ook geen steun en werd niet serieus genomen. Ik kreeg ergens het gevoel alsof hij zelf ook wist wat er gaande was maar ervoor koos om de domme te spelen. Waarom, weet ik zelf niet! Hij wilde misschien zijn huurders niet kwijt raken. Voor dit soort mensen is geld het allerbelangrijkste en het welzijn van ons als huurder kan hem geen ene moer schelen.

Maar goed, ik hoorde ook vaak gefluit vanuit de koeienstal, maar ik reageerde er niet op ...
En de koeien waren heel onrustig op zulke momenten als het gefluit gaande was. Het was duidelijk dat iets ze lastig viel, want ze bleven loeien alsof ze angstig waren.

Maar het werd steeds erger, want er gebeurden steeds meer vreemde dingen. Voetstappen in de nacht, getik aan mijn ramen. Hele rare geluiden die niet te verklaren waren. En bleek al gauw, niet alleen ik had last, maar ook de andere bewoners maakten de raarste dingen mee. Vrijwel alle bewoners op het complex begonnen te klagen over dezelfde dingen die ik meemaakte.

Nu kon meneer Gopie er niet omheen, hij gaf altijd aan dat hij het zou onderzoeken en oplossen, maar dat gebeurde gewoon nooit. Alleen loze beloftes en er kwam nooit een oplossing. Maar als hij de huur moest komen innen was hij wel altijd op tijd, en het probleem oplossen daarover sprak hij nooit.

Op een gegeven moment had ik er genoeg van, pakte mijn spullen in en verhuisde. Ik ben toen naar mijn moeder gegaan en ben daar gebleven tot de dag van vandaag. Ik had genoeg van die plek, ik kon niet aldoor in zenuwen daar blijven wonen. Het voelde gewoon echt niet goed meer aan, je voelde je steeds bekeken en ik vroeg me aldoor af wat het volgende zou zijn wat ik mee zou maken. Sinds ik bij mijn mams inwoon, voel ik een hele andere sfeer en ik kan weer rustig genieten van het leven.

🌺 Dat was een ervaring die ik persoonlijk heb meegemaakt. Als ik weer tijd heb zal ik nog een verhaal vertellen. Hou je goed lieve mensen.

⭐️⭐️= Het verhaal is 90% herschreven door de OST Beheerder Yvanna hilton