🟨 Ingezonden door: Berto B
⚜️ANAMOESTRAAT: INEENS GESMETEN⚜️
———————————
Dag iedereen van OST, hier ben ik ook eindelijk met mijn verhaal over de Anamoestraat en Jozef-israel straat.
Dit wat ik vertellen zal is gebeurd in het jaar 1994 waar wij woonden op tourtonne 4.
Het begon zo;
Mijn oudste broer zat opgesloten te politie-post Geyersvlijt. Ik ben namelijk 2e kind in ons gezin, dus moest ik mijn moeder helpen om eten weg brengen naar politie post. Het was voor 3u in de middag, dus ik haaste mij op de fiets om op tijd aan te komen op plaats van bestemming. Waar ik reed was er een Javaanse begraafplaats.
Ik zag een Lange man met een kleine jongen. A tjieng boi, a bing weri wang sjat’ broekoe, een pet op, zonder hemd, zonder slippers aan (* die Kleine jongen had een korte broek aan, een pet, zonder hemd en hij had geen slippers aan)
En die lange man had helemaal wit aan, hij had geen voeten, hoe ik ook me best deed om die voeten te zien, ze waren niet te zien.
En dit was gewoon overdag gebeurd, langs de begraafplaats in de felle zon.
Ik dacht toen “mie mama, wat doet zo een kleine jongen alleen op straat zonder slippers op dat hete asfalt. Dat moet zijn voeten vast wel verbranden”. Ik ben niet snel bang, en eerlijk gezegd hoopte ik gewoon dat ik verkeerd zag en dat het gewoon normale mensen waren. ‘Misschien moet ik wat dichterbij gaan om ze beter te bekijken, want er is vast niks aan de hand’ zei ik tegen me zelf.
Toen ik iets dichterbij kwam, stopten de 2 met lopen en keken me aan, ik dacht “wat nu?”, maar toen namen zij ineens een sprint in het bos daar waar die begraafplaats was. Ik schrok natuurlijk, maar reed gauw voorbij, met die gedachten nog eens om te keren en te kijken als ik ze nog zag . Ik dacht “hé pe a man go naga a pikin boi”
(*waar is die man heengegaan met die kleine jongen? ).
Terwijl ik naar ze zocht, ..... werd ik ineens met een enorme kracht geslingerd van mijn fiets, het ging allemaal zo snel dat ik nauwelijks kon beseffen wat me overkwam.
Ik vloog een heel eindje vandaan vlakbij de Esso service station die daar vlakbij was en kwam onder een auto terecht. Gelukkig was die auto stil op dat moment, anders was het niet mooi met me afgelopen. Want de meneer in die auto had het voorval zien gebeuren hoe ik gesmeten werd van mijn fiets door iets onzichtbaar. Hij had meteen op zijn remmen getrapt van de schrik. Daarna rende hij meteen uit zijn voertuig om te kijken als alles goed met mij was.
Ik knikte, maar beefde van de zenuwen. “Ik zag je met een boog de lucht in vliegen, hoe kwam dat? Ik schrok me kapot” zei hij. Ik vertelde hem wat ik gezien had. Die meneer werd zelf ook bang, omdat hij alles had zien gebeuren, maar hij wist op dat moment nog niet hoe de vork in de steel zat. Toen hij mijn verhaal hoorde, keken we nog eens, maar we zagen niemand op de weg.
Meneer Wilfred (die aardige meneer) heeft me naar mijn huis gebracht, want ik had een paar schaafwonden opgelopen en mijn lichaam deed me behoorlijk pijn.
Thuis aangekomen, vertelde ik mijn ouders het hele verhaal en voelde me niet lang daarna vreselijk ziek. Zalig mijn oma maakte een “watra” (*kruiden bad) van knoflook, zwa lanja (*citroen) etc.....
Mijn oma heeft me gebaad, zij kreeg een “wintie” (*zij ging in trans). Terwijl mijn grootmoeder in trans was, vertelde ze mij in het Surinaams “je hebt twee entiteiten ontmoet, een hele lange man & ook een hele korte man, die niet verwacht hadden dat jij ze zou kunnen zien. Over algemeen kan bijna niemand ze waarnemen. Maar jij zag ze wel, ze voelden zich betrapt omdat zij zeker iets slechts van plan waren. Bijvoorbeeld een aanrijding veroorzaken met slechte afloop. Maar doordat je ze zag verstoorde je hun plan en daarom vlogen ze op jou af en sloegen ze je van die fiets, als wraakactie”.
Ik moet eerlijk zeggen, na mijn oma’s wasi voelde ik me echt stukken beter.
Maar het vervelende was, dat ik daarna zo bang geworden was om weer te fietsen, want ik moest elke dag precies de zelfde straat, zelfde route naar het politiepost. Gelukkig heb ik na deze vervelende ervaring nooit meer iets gezien of meegemaakt, want ik kreeg een tapoe (*culturele bescherming ) mee van mijn oma.
Die tapoe heeft zijn werk altijd prima gedaan, zelf nu nog, ondanks mijn grootmoeder inmiddels niet meer in het leven is.
⭐️⭐️= Het verhaal is 80% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton
Reactie plaatsen
Reacties