🟪 ingezonden door: Aroepa Cherelle Felicia
⚜️PEPERPOT: WIJ ZIEN NIKS⚜️
——————————————
Goedemiddag OST leden, ik wil mijn ervaring delen
Op vrijdag 13 oktober 2023 tegen 8u s’avonds lag ik met mijn twee meisjes in bed. Mijn dochter van 2 jaar was die betreffende dag ziek, dus stond ze op een bepaald moment op om in een andere slaapkamer te gaan slapen waar haar broers slapen.
Ik deed mijn kamer deur dicht en kort daarna kreeg ik een telefoontje van mijn vriend die momenteel in NL zit. Wij moesten even bijpraten over ditjes en datjes, dus waren wij aan het videobellen en mijn andere dochter van 8 jaar lag nog naast mij. Tegen 12u middernacht, zag ik mijn dochter van 2 de kamer naakt binnen lopen, terwijl ik nog druk in gesprek was met mijn vriend.
Hoe ik aan het bellen was focuste ik mij niet echt op haar, ik dacht ‘ze zal wel zelf op bed komen liggen’. Maar toen ik mij omkeerde om te kijken waar ze was, zag ik niemand. Mijn dochter was nergens te vinden. Er was ook geen enkele manier dat ze de kamer uitgelopen kon zijn zonder dat ik haar gezien zou hebben. Ik kreeg meteen kippenvel, durfde niet verder te praten en ik was in shock dat dit me overkomen was.
Ik lag een tijdje stil, kon niet bewegen, ik zag mijn dochter van 2 jaar opnieuw de kamer binnen lopen. Opnieuw was ze naakt en liep alsof niks aan de hand was. Het vreemde was dat de deur op dat moment op slot was, dat realiseerde ik mij toen. Dus toen ze de eerste keer binnen kwam wandelen, zou eigenlijk ook niet kunnen. En toch zag ik nu voor de tweede keer mijn dochter wandelen in de slaapkamer.
Ik vroeg mijn oudere dochter die naast mij lag “zag jij Penny de slaapkamer ook binnen lopen daarnet?”. Ze keek mij vreemd aan en zei “nee mama, je weet toch dat ze is gaan slapen in de andere kamer?!!”. Ik knikte bevestigend en zei “klopt, maar ik zag haar daarnet toch ineens lopen hier in de kamer en ze had geen kleren aan. Daarom keerde ik mij net om want ik voelde haar niet klimmen in het bed. Je weet dat ze normaliter zelf in het bed klimt en omdat ze maar niet kwam, zocht ik haar en toen was ze nergens te vinden”.
Mijn dochter begreep er niks van en wist zelf niet wat ze van de situatie moest denken. Mijn vriend die nog aan de lijn was, had me tussendoor niet gehoord want ik sprak af en toe niet vanwege het feit dat ik bang was en niks durfde te zeggen. Hij werd ongerust en vroeg mij wat er gaande was en waarom ik zo vreemd deed door steeds niet te reageren op bepaalde momenten.
Ik legde hem uit wat mij overkomen was. “Het ergste is dat die deur gewoon op slot is, dus hoe kan dit …?” Vroeg ik hem. Hij hoorde aan mijn stem dat ik behoorlijk angstig was en beefde, dus hij wist dat ik echt geen grap maakte. Hij zei “het is wel eng, je weet trouwens wel welke dag het is toch?!”. Ik zei dat ik het niet wist, maar had op dat moment ook geen tijd er te lang over na te denken. “Het is vandaag vrijdag de dertiende, zou dat iets ermee te maken hebben?!”.
“Ik bel je zo terug, ik ga even kijken waar mijn dochter is” zei ik. Met een hart die klopte in mijn keel, maakte ik de slaapkamerdeur open en liep naar de andere slaapkamer.
Ik zag mijn dochter daar vredig slapen met haar oudere broers. Ik wilde haar niet wekken, dus trok de deur weer dicht en liep richting de wc om even te plassen. Toen ik mijn slaapkamer weer binnen kwam, trok ik de deur achter mij dicht en deed het licht uit. Maar door de schemering van het licht dat door de ramen kwam, had ik nog een goed zicht in mijn kamer.
Mijn aandacht werd meteen getrokken naar een bepaalde hoek, ik zag naast mijn klerenkast een zwarte schaduw van een kort figuur die zich liet zien. Het was een zwart figuur dat leek op dat van een klein meisje.
Ik schrok me kapot en wilde gillen, maar het was alsof iets mij de mond snoerde. Er kwam geen geluid en ik kon niet meer bewegen. Ik vocht ertegen en op een bepaald moment kon ik wel weer bewegen en deed meteen het licht weer aan. Meteen verdween het zwarte figuur dat zich aan mij getoond had. Ik keek rondom mij en kon nergens het zwarte figuur vinden. Ik liet de lichten aan en ging in bed liggen en begon te bidden.
Het leek even alsof alles vredig en rustig geworden was. Uiteraard twijfelde ik als ik me dingen aan het verbeelden was, want dit hele gebeuren was te erg voor woorden. Net toen ik in slaap zou vallen, gilde er iets heel luid vlakbij mijn oren “mamaaaaaaaaaaa!!!”, ik schrok me te pletter en ben nog nooit in mijn leven zo bang geweest.
Wederom had ik kippenvel over mijn geheel lijf. Ik wilde opstaan maar kon niet bewegen, de tranen rolden uit mijn ogen van angst. Enige wat ik kon doen was mijn ogen bewegen maar ik zag niemand rondom mij. Ik weet niet als het korte figuur naast mijn bed stond vlak naast me, want ik kon mijn hoofd niet omdraaien. Ik voelde in ieder geval wel duidelijk een aanwezigheid.
Na een hele poos doodsangsten uitgestaan te hebben, door te liggen als een standbeeld, kon ik weer bewegen. Ik kon weer niemand vinden in de slaapkamer.
De volgende ochtend was mijn jongste dochter doodziek. Ouderen zeiden tegen me “jorka soor’ ing srefi lik’ a poti’ tjieng!”. Sinds dit gebeuren geloof ik echt dat er meer is dan we zien, een hele andere wereld waarvan wij niet al teveel weten. Ik ga nu elke keer met een vrees naar bed, na dit meegemaakt te hebben. Ook mijn kids laat ik nu altijd voor 6:00PM binnen zijn, ze mogen niet meer tot laat buiten spelen.
Ook is het zo dat mijn jongste dochter heel vaak in de avonduren vervelend begint te huilen. Ze wijst dan met een angstige blik naar de ramen alsof ze iets daar ziet dat haar enorm bang maakt. Ze blijft steeds wijzen, maar wij kunnen niks zien …. En ik ben zelf ook bang door dit alles wat er gaande is. Het is duidelijk dat mijn dochter iets ziet wat voor ons niet zichtbaar is.
Het ding wat ze ziet moet haar zodanig bang maken dat ze soms gewoon haar ogen strak dicht knijpt en niet meer die richting op wil kijken.
Ze wil bijna niet meer slapen in mijn slaapkamer, alsof ze bang voor iets is in die kamer. Ze herhaalt steeds “mama, boeboelaas… boeboelaas!”. Ik vraag haar dan waar die boeboelaas precies is, maar de richting waar ze wijst zie ik gewoon niemand. Uit frustratie zegt ze dan dat ze naar haar papa wil gaan, dat ze niet meer bij mij wil blijven wonen.
Het gehuil is nu elke avond gaande en gaat precies hetzelfde aantoe dat ze dingen ziet, er angstig van wordt en gaat huilen. Helaas kunnen wij niks ervan zien wat zij ziet, en we weten dus niet wat haar bang maakt. Als ze eindelijk van uitputting in slaap valt, is ze erg onrustig en slaat om zich heen alsof iets haar lastig valt in haar slaap.
Wij zijn woonachtig te Peperpot …
Hier was de plek waar er vroeger slaven gewoond hebben en deze woning is gebouwd door mijn partner op een plek waar er voorheen een hele oude slaven begraafplaats was. Ik weet niet als mijn eigen ervaring en dat van mijn dochter hier iets mee te maken hebben.
⭐️⭐️= Het verhaal is 95% herschreven door de OST beheerder Yvanna Hilton.
Reactie plaatsen
Reacties