⬛️ Ingezonden door: Rian S
⚜️IK HAD MOETEN SPUUGEN⚜️
————————
Goeiemorgen OST mensen, ik was nog een tiener, pas 15 jaar oud tegen de tijd dat deze tori zich afspeelde.
Maar goed, hier mijn ervaring:
Pertjajah Luhur had een feestje georganiseerd. Het zou zo’n feestje worden waarbij de mensen opgetrommeld worden om te stemmen op de partij. In de verte klonk het heel erg druk. Ik kwam gezellig aan op het terrein van PL met mijn vrienden. We waren allemaal op de fiets. Een van me vrienden zat achter mij op de fiets, want hij had geen fiets. Als tieners stonden we op straat en dronken bier. Het was intussen een uur of elf ‘s avonds geworden. De sfeer was goed en we kochten meer en meer bier om de sfeer nog meer te verhogen .
Op een gegeven moment wilde ik gaan plassen. Schuin aan de overkant waar die dansi werd georganiseerd stond er een leeg perceel. Het was dichtbegroeid met onkruid en bomen. Het was nogal donker daar. Als je bier hebt gedronken, wil je daarna best vaak plassen. Ik rende naar het leeg perceel om te gaan plassen. Ik deed mijn rits open en daar ging het…pssssssssjjjjjjj. Ik was nu klaar en snelde terug naar mijn groepje vrienden om door te feesten.
Op een gegeven moment voelde ik mij niet goed…Ik bleef stil en begon te zweten..het leek alsof mijn heel lichaam heet werd. Ik voelde me plotseling koortsig. Ik zei toen aan mijn vrienden dat ik naar huis zou gaan. Zij keken vreemd en zeiden: “waarom ga je zo vroeg weg? De avond is nog jong mang”. Ik legde ze uit hoe ik me voelde en ik ging naar huis. Thuis aangekomen, werd het erger…Ik kon niets meer doen. Ik viel op mijn bed. Het was intussen twaalf uur…Ik kermde van pijn en mijn moeder werd wakker en kwam kijken wat er gebeurde…
Ze maakt me vader wakker en die kwam ook kijken naar mij. Ze vroegen me wat er aan de hand was en ze wilden mij toen naar de dokter brengen. Het leek alsof alles wat ze deden om me naar de dokter te krijgen, niet wilde lukken. Sleutels waren kwijt, dan moest ik aldoor overgeven, dus moesten ze wachten tot dat even stopte... want zo kon ik niet in de auto als ik aldoor moest braken. Dus heel veel tijd kwam ertussen te zitten, voordat we eindelijk in de auto zaten. Toen we uiteindelijk in de auto zaten, wilde die auto niet starten. Ookal wat me vader deed, die auto gaf geen kik terwijl deze auto anders nooit dit soort problemen gegeven had. Het leek sterk erop alsof “iets” ons dwars wilde bomen.
Mijn ouders begonnen toen te bidden, zo ging dat een tijdje door. We bleven in die auto zitten en ze gingen door met bidden. Ze riepen de naam van jezus christus aan, voor bescherming. Na een tijdje startte me vader die auto weer........ en ja hoor, alsof niks aan de hand was, startte mijn vader zijn auto. Mijn vader reed meteen richting mijn grootvader, mijn moeder’s vader.
Mijn grootvader, Opa Imro.....die was een dresie man ( culturele medicijn man). Hij hield zich eigenlijk niet zo vaak bezig met culturele dingen, omdat het niet zijn eigen keus was dit soort werk te doen. Het was een gave die hij bij geboorte mee gekregen had, dus hielp hij alleen de familie en dichtbijzijnde vrienden van hem. Opa Imro had zijn gave geërfd van zijn grootouders uit Indonesie, dat heb ik later begrepen.
Maar goed, zoals ik vertelde, brachten me ouders mij toen naar me opa in plaats van naar de dokter…Het was intussen half twee in de ochtend. Opa imro stond al op balkon op ons te wachten. Het Vreemde hiervan was, dat niemand hem had gemeld dat we zouden komen, maar hij zei : “Ie sabi o langa mi wachti oenoe kba??” ( “Weet je hoelang ik al hier op jullie sta te wachten?”). Mijn opa name en glas water en deed er yasmijn bloemen in. Hij begon voor me te bidden.
Hij zei toen aan mij om me T-shirt uit te doen. Ik deed het uit en wat zagen wij? Mijn onderste linker rib was helemaal naar boven geschoven en me rechter bovenste rib helemaal naar beneden…het zag er heel vreemd uit alsof ik een soort van gehandicapt was. Zonder iets te zeggen of te vertellen vroeg mijn opa mij waar ik was gaan plassen. Ik legde hem uit en hij zei dat ik niet heb gevraagd aan de plaats voordat ik ben gaan plassen ....en ik had ook niet gespuugd na het plassen op de plek waar ik geplast heb.
Dit was een hele grote fout die ik gemaakt heb, want dit behoorde ik wel te doen als ik op een onbekende plek ga poepen of plassen. Altijd eerst toestemming vragen voordat je je behoefte gaat doen en als je klaar bent, altijd erop spuugen.... en dit heb ik dus helemaal niet gedaan. Vandaar dat ik zo ziek geworden was. Die entiteiten die op de plek woonden waren niet blij met me, dat ik op hun grond ben gaan plassen zonder toestemming.
Opa Imro heeft toen gebeden en vergeving gevraagd. Ik werd toen beetje bij beetje weer de oude. Na een week ongeveer was alles weer normaal. Dit was een wijze les voor mij, het had een haartje gescheeld of ik leefde niet meer om dit aan jullie te vertellen.
Leden, Daarom als je ergens heengaat, in het bos of als je ergens op straat ben en je moet plassen, dan moet ik altijd eerst vragen aan de plaats, als je mag plassen en ook even spugen na het plassen.
⭐️⭐️= Het verhaal is 50% herschreven door de OST beheerder Yvanna Hilton
Reactie plaatsen
Reacties