STORY 446: BLIJF MAAR HET FOUTE PAD BEWANDELEN

🟧 Ingezonden door: Seyi Maru

      ⚜️BLIJF MAAR HET FOUTE PAD BEWANDELEN⚜️
—————————

Hi OST familie, vandaag wil ik mijn verhaal delen met jullie.

Dit speelde zich af toen ik nog jong was en mijn vader nog leefde. Ik deed toen nog aan penchak silat, een indonesische gevechtskunst. Ik kom uit een lange lijn van traditionele fighters en mijn vader stond bekend als ‘black tiger’ voor degenen die hem gekend hebben in de surinaamse gevechtsport wereld.

Enfin, hier mijn verhaal:
Ik was met mijn pa en mijn broers naar een soort van ‘culturele dokter’ geweest. Ik hou er niet van om ze ‘luku mang’ of ‘bonu mang’ te noemen want ik heb respect voor hun cultuur. En ik wil niemand op zijn teentjes trappen met de verkeerde uitspraak. Mijn pa had ons een ‘wasie’ laten doen, aangezien hij echt een spiritueel iemand was alvorens hij zich verdiepte in het moslim geloof.

Na de wasie begonnen vreemde dingen te gebeuren. Bij mijn oudste broer was er ‘iets’ gevonden dat niet goed was, … een slechte geest ofzo. Die werd later door de culturele dokter verwijderd en in een fles gestopt. Mijn broer moest deze fles daarna in de Suriname rivier gaan gooien. Ik moet wel even erbij zeggen, dat ik tegen deze tijd niet echt geloofde in dit soort dingen. Mijn broer vertelde me wel wat hem overkomen was, maar zelf had ik nog niks meegemaakt op paranormaal vlak.

Die Culturele dokter zei tegen mij “Joe no lob’ mie!” (*Jij mag me niet he?!). Ik was zeer verbaasd met deze uitspraak en dacht bij me zelf “waarover heeft deze man het? Ik ken je niet eens en dan wil je komen oordelen over me. Ik moet je eerst kennen om te weten als ik je mag of niet” dacht ik. Alsof hij mijn gedachten kon lezen, want hij zei meteen tegen me “Ano joe me taki, na ju bigi sma sa tnap na ju baka” (* Ik heb het niet tegen jou, maar tegen jouw bescherm engel).

Toen we kwamen van die culturele dokter. Heeft mijn vader ons naar huis gebracht en ik kreeg een heerlijke portie met eten voorgeschoteld. Eigenlijk had mijn vader de portie eten van iemand gekregen. Maar omdat er vlees in zat, en hij vegetariër was destijds, mocht ik het eten opmaken. Nou, ik heb in ieder geval genoten van het lekker eten. Mijn vader is weer naar zijn werk gegaan toen hij ons thuis afgezet had, hij beloofde mijn broer en ik om in de avond uren wat leuks te gaan doen. Misschien wandelen of samen een film kijken, we zouden het allemaal nog zien.

Maar na het eten gegeten te hebben voelde ik me meteen onwel, ik voelde me misselijk, alles draaide voor mijn ogen en mijn heel lichaam deed pijn. Ik ging liggen op mijn bed en voelde mijn lijf verkrampen. Het werd steeds erger, mijn ogen deden me behoorlijk pijn en het voelde alsof ze aan het wegzinken waren in mijn hersenen. Dit is hoeveel pijn ik had op dat moment. Ik weet niet hoe lang ik daar gelegen heb, maar ik voelde me verschrikkelijk ziek.

Gelukkig kwam mijn vader na zijn werk meteen naar huis en trof mij toen doodziek aan in bed. Als hij niet op tijd thuisgekomen was die dag, had ik het misschien niet eens levend ervanaf gebracht.

Hij vroeg mij wat er met me aan de hand was, toen hij me zo zag liggen en ik nauwelijks reageerde toen hij met mij sprak. Hij wist meteen dat er iets niet goed met me was. Hij heeft me direkt naar die culturele dokter gebracht. Gelijk na aankomst bij deze meneer, ging hij in trance. Ik was slap als een lappen pop, en mijn vader moest me optillen daarheen, maar op één of ander manier kon hij me nauwelijks optillen want ik was plotseling extreem zwaar. Ik was nog maar een klein jongetje en toch vreemd genoeg woog ik zoveel dat mijn sterke vader me bijna niet kon optillen, dit gaf aan dat er iets goed fout met mij was.

De culturele dokter deed een luku en zag wat er aan de hand was. Ik was nog net op tijd door mijn geestelijke beschermer gered, alleen had mijn lichaam tijd nodig om dit te verwerken. Ondanks ik zo zwak was, hoorde ik de luku man zeggen “dies ano takru sani Moro dies na wit mang sikie now”, met andere woorden, het gevaar op spiritueel vlak was al geweken, dus moest ik nu gewoon naar een ziekenhuis om mij op lichamelijk vlak ook weer gezond te krijgen.

Wij zijn regelrecht naar EHBO gereden en ze hebben mij aan ‘t infuus gezet voor een paar uur en ik voelde me heel langzaam maar zeker weer de oude worden. Maar daarna kon ik een hele poos geen vlees meer zien, alleen de gedachte eraan maakte mij al misselijk. De geur ervan gaf mij braak neigingen. En het leek alsof mijn leven ook niet echt goed ging, want ik raakte eeuwig in gevecht met anderen en wilde bewijzen dat ik net zo sterk was als mijn vader. Ik was koppig, luisterde naar niemand, was ontzettend rebels en dit maakte mij behoorlijk onhandelbaar.

Ik maakte ook een verschrikkelijke aanrijding, maar heb deze op wonderbaarlijke wijze overleefd. Ook de mensen waarmee ik in het voertuig zat hebben deze aanrijding gelukkig overleefd, maar dat moet echt werk van een bescherm engel geweest zijn, anders kan ik het niet uitleggen. Ik zat in de achterbak van die pick up, we zouden die bewuste avond naar discotheek Energy gaan, een enorm bekende club tegen die tijd.

Die avond voordat ik uit huis vertrok, om naar de discotheek te gaan, was mijn vader kwaad op me en uit kwaadheid zei hij heel wat vervelende dingen tegen me. Natuurlijk dingen die hij niet meende, maar het was vloeken wat hij deed, zoals wij mensen vaak doen als we woedend zijn. Herinner me nog dat hij tegen me zei “zie je je zelf wel, je bent helemaal in het zwart gekleed, je trekt bijna alleen zwart aan, dit is gewoon duivels dat iemand zich altijd zo kleed. Lijkt wel alsof je de verkeerde dingen aanbid en al dood bent. Ga maar door met hele dag feesten en je verkeerde slechte dingen doen, blijf zo het foute pad bewandelen, het zal nog je dood worden”.

Mijn vader had nog heel veel hatelijke dingen gezegd die avond voordat ik vertrok naar de club. Maar ik wilde niks horen ervan en zijn mening kon me niks schelen. Ik moest en zou uitgaan, hij zou mijn pretje echt niet komen verstoren met zijn geklaag. De groep waarmee ik uit zou gaan bestond uit een gezellige groep vrienden en veel leuke meiden. Ik dacht bij me zelf ‘zomaar zit mijn pa te overdrijven, deze mensen doen niemand kwaad en niks kan fout gaan, it’s just a bit of fun en genieten van mijn tiener tijd’. Mijn vrienden kwamen me dus halen & we getrokken.

Vlak bij het gedeelte van De Melkcentrale en de leger basis, kwamen wij met hoge vaart om de bocht. Mijn matie Wilmer (niet zijn werkelijke naam) die achter het stuur zat, had controle verloren over het stuur en de pick-up klapte 3 maal over de kop.

Een andere vriend van mij, die ook met mij in de laadbak zat, en ik werden de lucht in geslingerd. We kwamen met een harde smak een heel eind verder op de grond. Behalve een paar schrammen was er vreemd genoeg niks met ons aan de hand. Voor daar de pick-up zo wreed gedraaid was over de weg, is het echt een wonder te noemen dat de andere inzittenden zonder kleerscheuren ervanaf gekomen zijn. Normaliter zou niemand dit overleefd hebben, want die auto was compleet in de prak gereden en zag eruit als een propje.

Enkele militairen hadden vanuit de Kazerne de aanrijding zien gebeuren en kwamen rennend naar ons toe om te helpen. Ook zij keken verbaasd, toen ze dichterbij gekomen waren, zich afvragend hoe iemand dit ongeluk overleefd kon hebben. Met open mond keken ze wat er overgebleven was van de auto. Dit was echt werk van god om ons uit zoiets te halen en dat besefte ik ook. Wij allemaal stonden vol ongeloof te kijken naar wat er van de pick-up overgebleven was.

Een oom van me, die voor SURALCO werkte, kwam ook naar het geval kijken. Hij maakte enkele foto’s van het voertuig, want bleek later dat die pick-up een dienstvoertuig was van een collega van mijn oom. En die zoon van die collega, was dus mijn matie Wilmer. Wilmer was nog minderjarig, had geen rijbewijs, en had stiekem die pick-up genomen zonder medeweten van zijn vader. Dit wisten wij allemaal niet natuurlijk, dat hij zonder toestemming van zijn ouders het voertuig genomen had. Daar kwamen we later achter, maar ook al hadden wij dit geweten, weet ik bijna zeker dat wij ook gewoon meegegaan zouden zijn. Wanneer je jong bent denk je alleen aan avontuur en gezelligheid, dus zo dachten wij toen ook.

Ik weet niet als dit mijn verdiende loon was, vanwege mijn rebels gedrag of als het de woorden waren van mijn kwade vader die hij uitgesproken had, alvorens ik het huis verliet, maar zo voelde het wel alsof mijn vader ons gevloekt had. Ik heb in ieder geval mijn les wel geleerd, had enorm veel spijt en ben achteraf dankbaar dat ik dit overleefd heb, want het kon nog veel erger afgelopen zijn.

Er zijn daarna nog heel wat vreemde dingen gebeurd, maar dat laat ik voor een andere keer.

⭐️⭐️= Het verhaal is 65% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton.