🟥 Ingezonden door: Amalia With Ellioth
⚜️IK WIL BIJ MIJN VRIENDJES ZIJN⚜️
—————————
Goedemorgen OST familie, vandaag (vrijdag 15 Sept.2023) was ik met mijn collega Renate op de Centrale markt boven om garen te kopen en ook om een bestelling op te halen.
Wij liepen de trap op, en op een gegeven moment klaagde ze dat haar voeten en benen enorm pijn deden. “Ik voel me zo extreem moe en zwaar” zei ze, terwijl we de trap op liepen. Toen we éénmaal boven aangekomen waren, liepen wij naar de unit waar we moesten zijn maar zagen nergens een verkoopster. Renate, riep luid “hallo, kan iemand ons helpen? is er iemand aanwezig?!!!”. Wij hoorden toen een mannen stem antwoorden, maar we zagen verder niemand. Enige wat we zagen was een grote schoen die daar gesmeten lag en een bed.
Daarna kwam er een vrouw aangelopen, ze hielp mij met mijn bestelling en ik kocht wat ik nodig had en wij verlieten de plek daarna. Vervolgens gingen wij richting ons werk, precies tegenover Hollandia kochten wij wat te drinken en liepen toen naar de bus. Renate voelde zich ineens onwel, ze begreep niet waarom ze zich plotseling zo vervelend voelde. We zaten kort daarna in de bus en ze wilde aldoor overgeven, want ze voelde zich misselijk.
Om te voorkomen dat ze iedereen onder zou kotsen, zijn we maar uitgestapt. We liepen een stukje, maar zij kon niet verder lopen want haar voeten weigerden en ze voelde zich veel te zwak. Ik sprak met haar dat ze moest proberen vol te houden tot we bij het werk aangekomen waren. Want we hadden niet meer zo een lang stuk te lopen, dus probeerde haar aan te sporen gewoon door te lopen.
“Ik kan echt niet meer, ik voel me echt veel te zwak” zei ze. Ik probeerde haar te ondersteunen tijdens het lopen, zodat we wat sneller op konden schieten. Ze klaagde dat ze voelde dat ze elk moment op de grond zou vallen, en ik deed extra mijn best haar te steunen want voelde haar volle gewicht op mij leunen. Uiteindelijk met heel veel moeite kwamen wij bij onze werkplek aan.
Éénmaal daar aangekomen, vroeg ik haar “hoe voel je je nu? Lukt het een beetje met je?”. Ze kon me niet vertellen hoe ze zich voelde, maar ik zag aan haar dat ze helemaal niet okay was en dat ze behoorlijk ziek en verward eruit zag. Op den duur kon ze niet staan en stortte volledig in. Een collega zag dit gebeuren en ze snelde naar ons toe. Deze collega bracht wat medicatie die ze in haar tas had voor Renate, maar dat hielp helemaal niet. Vervolgens hebben wij knoflook gebruikt om haar daarmee in te smeren, maar ook dat bracht geen verlichting of verandering in de situatie.
Renate, haalde haar mobieltje uit haar tas en probeerde haar man te bellen, maar doordat ze zo zwak en nauwelijks bij zinnen was, kon ze nauwelijks communiceren met hem. Ik nam ik die telefoon van haar over en vertelde haar echtgenoot wat er gaande was. Renate begon met me te vechten, want zij wilde zelf praten. Maar ze was zwak en kon nauwelijks de woorden over haar lippen krijgen, ze sprak als iemand die heel dronken was of pas leerde praten. Vandaar dat ik de telefoon van haar overnam. Ik Liet haar echtgenoot weten dat ze met me zat te vechten, maar dat ze zelf niet kon praten en ze er heel slecht uitzag. Ik vroeg hem haar gauw op te halen en naar de EHBO of elders te brengen voor hulp.
Uiteindelijk kwam haar familie haar ophalen.
Toen Renate haar familie zag, keek ze verbaasd en vroeg “wie heeft mijn familie gebeld? Hoe komen ze ineens hier?”. Ondanks ze erbij stond toen ik sprak met haar echtgenoot, heeft ze niks ervan kunnen begrijpen, ze was compleet in de war en was zich niet bewust van haar omgeving. Ineens veranderde haar doen en laten in dat van een klein meisje. Zij begon met een piep stemmetje te praten in de auccaanse taal.
Wij schrokken allemaal, ook haar familie, want Renate is indiaans/ creools van afkomst en ze spreekt helemaal geen Auccaans. Maar op dit moment sprak ze vloeiend Auccaans.
In deze taal zei ze “ik ben een meisje, ik woon op de markt in mijn kleine Dofo. Ik zag vandaag deze vrouw langs lopen langs mijn woonplaats en heb mij toen vastgeklampt aan haar been en zodoende ben ik met haar meegekomen. Ik wil bij haar blijven want zo kan ik meer van mijn vriendjes gaan ontmoeten. Ik ga niet weg, ik blijf hier want al mijn vriendjes zijn ook hier en ik wil bij hun blijven”.
Nadat ze dit gezegd had keek ze op een hele enge manier naar ons allemaal, met een sinistere look op haar gezicht en ze lachte een motjo lafu ….. heel hysterisch lachte ze een hele tijd, alsof er iets heel grappigs gebeurd was.
Al mijn collega’s die dit gade geslagen hadden keken geschrokken naar dit gebeuren. Ook de familie van Renate leken niet te weten wat ze met de hele situatie aanmoesten. Ik hoorde sommige collega’s, die verstand hadden van het culturele, zeggen dat dit om een bakroe ging die van de markt meegekomen was. Veel marktventers gebruiken op de Centrale markt bakroes om hun producten sneller te verkopen en één van die bakroe’s was zodoende met Renate meegekomen. Een bakroe meisje, in dit geval …
Renate haar familie heeft haar meegenomen en ze zijn hulp voor haar gaan zoeken ‘buiten’. Ik weet niet waar ze precies geweest zijn maar ze hebben wel hulp gevonden. Ze hebben die bakroe weer terug gestuurd naar ‘haar’ eigenaar. Nu is Renate gelukkig weer de oude en ze kon zich niks herinneren van dit hele voorval. We zijn blij onze lieve collega weer terug te hebben in haar originele staat.
Tot slot wil ik zeggen tegen de markt verkopers:
“joe go bai joe takru sani, horing gi joe srefie, mik a no deh leki wang last gie tra sma!!! Want in dit geval is het goed afgelopen aan het eind, maar het kon ook goed fout geëindigd zijn. Sommige mensen worden gek en worden nooit meer de oude. Als je dus je hebie’s en takru sanies gebruikt, hou ze voor je zelf en laat ze geen last vormen voor onschuldigen die er niks mee te maken hebben.
🌺Dit was mijn ervaring, mochten er vragen zijn dan lees ik die graag terug in de commentjes.
Fijne ochtend verder …
⭐️⭐️= Het verhaal is 90% herschreven door de OST beheerder Yvanna Hilton.
Reactie plaatsen
Reacties