🟦 Ingezonden door: L.O
⚜️HET ZELFDE HUISJE⚜️
——————————————
Hallo OST leden, mijn vader had voordat hij mijn moeder ontmoette reeds voorkinderen waarvan één dochter die kwam te overlijden toen het toestel van SLM neer stortte. We hadden geen band met elkaar gezien het grote leeftijd verschil en gezien het feit dat elk een van hen reeds zelf al ouders waren en verder hun eigen leven hadden.
Mijn vader was dus een man op leeftijd maar nog altijd heel sterk. Maar elke keer wanneer hij een griepje of een beetje koorts kreeg zei hij tegen me van "Lis,ik ga dood... dit keer is 't zeker". Ik lachte dan ff en zei hem van "nee hoor, je gaat ons op een dag wel moeten verlaten, maar niet vandaag. Ik heb je nog heel hard nodig". Dat zijn nu eenmaal mannen, ze kunnen niet eens tegen een griepje, dacht ik.
Mijn paps was 76 jaar toen hij ineens heel erg ziek werd. Opnieuw zei hij tegen me “Lis …. deze keer is het zeker, ik zal het echt niet redden”. Ik verzekerde hem dat dit echt niet zou gebeuren en dat hij zich niet zo een zorgen moest maken. “Jij gaat nog lang leven en het is nog lang jouw tijd niet paps!”, dacht ik in me zelf.
In de avond kreeg ik een droom:
Waar ik uit mijn kamer stapte richting die van mijn ouders. Ik liep langs de eetzaal en zag op tafel een pak speel kaarten die van uit zich zelf schuffelden en het spelletje speelden dat mijn vader haast elke dag en wel uren achterelkaar speelde. Maar hij was er niet bij. Ik liep verder en bij de kamer van mijn ouders aangekomen, zag ik mijn vader's hoofdkussen tegen zijn voeteinde neergelegd ....terwijl die van mijn moeder zich normaal aan het hoofdeinde bevondt. Ik keek om me heen en plots veranderde mijn omgeving. Ik was ergens op een weiland, heerlijk groen gras om me heen...een prettig gevoel gaf het. Het voelde aan alsof ik thuis was. Ik stond toen op het terras van een woning met een glazen schuifdeur. Ik keek naar binnen en zag mijn wijlen zus gekleed alsof ze uitging, compleet met tas en zonnebril op. Ze stond in het midden van wat de woonkamer moet zijn geweest. Plotseling hoorde ik mijn vader's stem achter me die zei "Lis ,ik ga hoor schatje". Ferm antwoorde ik "Neen,nog niet". Ik Keek mijn zus aan zei haar van "je kunt beter gaan,hij gaat nog niet met je mee" .
Dat was dus mijn Droom....
Een zeer vreemde droom, maar het hield mij ergens wel bezig en ik vertelde er niemand wat over.
Twee jaren later kreeg mijn vader een herseninfarct. Hij lag thuis op bed in een semi zittende houding en staarde naar mij. De ambulance was inmiddels al onderweg. Hij keek mij aan, maar kon niet meer praten. Zijn blik sprak wel boekdelen. Aan zijn ogen kon ik zien dat hij afscheid nam en hoorde de woorden in mij van "Lis,ik ga schatje...". Ik keek hem aan en knikte van "ja, is goed. Ga maar rustig". Het was de laatste keer dat ik hem met open ogen zag. Hij was lichamelijk vermoeid. Hij kon echt niet meer, hij moest nu echt gaan, dat wist ik.
Hij heeft volgens mij echt kranig gevochten ertegen, maar na een paar uurtjes begaf hij de geest.
Jaren daarna, moest ik om 1 of ander reden naar het ouderlijk huis van mijn vader's oudste kinderen. En wat zag ik? Het zelfde huisje met balkon die ik in mijn droom ook gezien had. Ik Stond op het terras en keek via die glazen schuifdeur..... het was gewoon precies dezelfde woning uit mijn vreemde droom.
Mijn wijlen zus, stond in mijn droom, in haar ouderlijke woning.... vandaar het gevoel van 'thuis zijn'. Mijn vader was terug naar huis gegaan.
⭐️= Het verhaal is geplaatst zoals die ontvangen is.
Reactie plaatsen
Reacties