🟪 Ingezonden door: V.C
⚜️BIJ DIE AMANDELBOMEN VAN ELIZABETH’S HOF⚜️
————————
Hey fawaka iedereen in OST? Ik heb een korte ervaring te delen die ik zelf meegemaakt heb.
Vijftien jaar geleden, toen ik nog op de middelbare school zat, had ik een parttime baan in de Maretraite Mall. Het was zaterdagmiddag, ergens tussen 5 en half 6 in de middag, en ik had afgesproken om wat tijd door te brengen met Romana, een vriendin van mij die in de buurt woonde op Elisabeth's Hof. Ze had me ontmoet in de mall, en we besloten om na mijn werk in de mall richting haar huis te lopen. Romana’s huis bevond zich niet ver van het jongensinternaat op Elisabeth’s Hof.
Terwijl we liepen ter hoogte van het jongensinternaat, voordat we bij het voetbalveld dat naast het jongensinternaat lag aankwamen, vroeg ze aan mij: "Heb je gehoord wie onder de amandelbomen blijven?" (Omdat er een aantal amandelbomen naast het voetbalveld stonden.) Ik antwoordde haar: "Hou je mond." Er stonden amandelbomen enkele meters van elkaar, ik denk dat er zo'n vijf of zes waren.
Het was windstil op dat moment, maar precies toen we voorbij de eerste boom liepen, hoorden we de boom schudden en een geluid net als kralen die gingen rammelen, net als Sik Sikies. We keken elkaar met grote ogen aan maar zeiden niets. Toen we bij de tweede boom kwamen, gebeurde hetzelfde. Als een soort golf gingen die bomen stuk voor stuk bewegen en geluiden maken zodra we dus erlangs gingen. Ze zei toen tegen me: "Ey nee, fuck dit," en begon richting haar huis te rennen.
Terwijl ze rende, maakten alle bomen stuk voor stuk dat vreemde geluid en gingen de bladeren op en neer alsof harde winden erdoor gingen. Ik zei nog tegen haar: "Ren niet." Het maakte me ergens ook bang, maar ik kreeg toch een soort sterk gevoel van binnen en begon sneller te lopen. Die vriendin van me was allang om de hoek. Éénmaal bij haar huis aangekomen, zei ik tegen haar van: "Eh men je bent niet goed, je hebt me gewoon daar achtergelaten!" Ze antwoordde met: "Wat in hemelsnaam was dat?".
Waarop ik zei: "Ik denk dat het de bakroes waren. Een klasgenoot had ons niet lang daarvoor verteld over amandelbomen en dat bakroes onder hen zouden wonen. Toen we dus langs het jongens-internaat liepen en zij begon met: "Weet je wel wie onder deze bomen blijven," wist ik direkt waarover ze het had en zei ik haar direct om haar mond te houden omdat ik niet erover wilde praten hoe we zo dicht bij die bomen kwamen.
Maar die bakroes hadden onze gedachten waarschijnlijk toch allang gelezen of gehoord en ze hebben hun aanwezigheid echt heel duidelijk kenbaar gemaakt. Ik ben blij dat ze ons niks aangedaan hebben, of ons achtervolgd zijn.
Dit was mijn ervaring, bedankt voor het lezen.
Liefs, C
⭐️= Het verhaal is geplaatst zoals die ontvangen is.
Reactie plaatsen
Reacties