🟨 Ingezonden door: Jody S
⚜️TAXI: DURE LES VOOR OPA⚜️
————————————
Lieve OST fans, deze ervaring die ik nu delen zal, speelde zich af in de jaren 80, toen was de Oost West verbinding nog niet verhard, en was er meer bos dan huizen. Ook was er nog geen stroom daar aanwezig.
Mijn wijlen opa reed taxi en was een man die bijna alle vrouwen versierde. Hij was een echte rokkenjager. Het was al laat, rond de tijd van 10u in de avond. Na een lange dag klanten rond gereden te hebben, besloot hij naar huis te gaan. Je had toen nog de veerboot daar op veerplein te Meerzorg. Hij was altijd daar te vinden.
Onderweg naar huis zag hij een vrouw met een paraplu lopen. Ze had mooi lang haar met een zak in haar linker hand, in haar rechter hand hield ze haar paraplu boven haar hoofd. Ze had een mooie witte lange jurk aan. Zonder na te denken stopte hij naast de vrouw en vroeg haar waar ze naartoe ging. Ze stopte met lopen, keek hem aan en zei “ik moet naar huis daar te tamansarie”. Opa was Javaan en die dame ook, dus hun korte conversatie was geheel in de javaanse taal.
Mijn opa vroeg haar als ze een lift wilde, want hij moest toch ook dezelfde richting. Ze ging akkoord en nam plaats op de achterstoel en tijdens de rit spraken ze niet veel. Hij vroeg alleen waar ze precies naartoe moest. Het enige wat ze zei “rijd u maar door, maar ik zal u de weg wijzen”. Hij keek elke keer in zijn achteruitkijkspiegel, naar het mooi gezicht van de dame... Wanneer zij ook toevallig keek, dan zag hij een verlegen glimlach op haar gezicht. Dit betoverde mijn grootvader helemaal. Hij was onder de indruk van de schoonheid van deze dame.
(Daar te tamansarie heb je nog steeds die binnen weg, waar er een begraafplaats is)... Wel!!
Hij reed rustig en plotseling zei ze “hier afslaan, links”, hij ging in op haar aanwijzing en zo reed hij verder. Toen vroeg hij als het nog ver rijden was en ze zei “nee hoor niet meer ver, nog een klein stuk verder dan zijn we er”. Hij reed dus enkele minuutjes verder en toen vroeg ze hem te stoppen. Mijn opa keek via de achteruitkijkspiegel naar de dame en glimlachte, maarrr ….. hij had nog niet door waar hij precies gestopt was vanwege het tekort aan licht. Voordat die dame de deur open maakte, keek hij naar de ingang .....welllll, die a sjie a ingang fu a berpe, a frede wreeddadig....
Hij stond gewoon voor een begraafplaats. Hij vroeg haar zenuwachtig “ hier is een begraafplaats, woon je hier? Nee toch?” en met haar paraplu en zak liep ze heel rustig, soort van huppelend naar de ingang toe en zei ze lachend “ijoh kesuwoon joh” (ja, hier woon ik, dankje wel hoor).....
Hmmm.....leden, mi opa race a wagie gwa oso.... de volgende dag had opa hevige koorts, hij lag zeker 2 weken plat vanwege zijn ziekte. Nooiiiiittt morooo a ghie wang vrouw lift op dit soort uren.
Opa heeft sindsdien zijn lesje geleerd!
⭐️⭐️= Het verhaal is 60% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton
Reactie plaatsen
Reacties