STORY 415: LAWA GEBIED: HIJ KREEG STRAF

🟨 Ingezonden door: Nooranie Mastanie

              ⚜️LAWA GEBIED: HIJ KREEG STRAF⚜️
————————

Geachte leden van OST, ik heb ook zo een gelijksoortige verhaal als STORY 403 over die kleine jongen die verdwenen was in het bos.

Ik solliciteerde bij een bedrijf en kort nadat ik aangenomen was, kreeg ik van mijn hoofdchef te horen dat ik voor 2 weken in het Lawa gebied moest gaan werken, op een plek genaamd ‘Singa Titee Soula’.

Dit was een nieuwe uitdaging voor mij. Ik was super enthousiast om naar het binnenland te gaan en er te werken. Bovendien zou ik ook veel meer verdienen omdat ik zover van huis moest werken. Op weg naar mijn werkplek spraken mijn nieuwe collega’s over hun persoonlijke ervaring. Hun werkten daar al veel langer en hadden meer ervaring, dus adviseerden ze mij voorzichtig te zijn en nooit zomaar iets te gaan doen in het bos. Nooit zomaar iets meenemen, niet plassen en niet poepen in het bos. Mocht ik iets van plan zijn wat met het bos te maken had, moest ik liever eerst informeren bij de bewoners aldaar als het wel mocht/ kon. Ze zouden me dan met alle plezier adviseren en helpen waar kon. Dit was voor mijn eigen veiligheid natuurlijk.

“Vergeet niet, groet de dorpelingen altijd beleefd als je die ergens ziet. Uiteindelijk gaan zij je helpen als je in nood bent” drukten ze mij op het hart. Oke, zo gezegd zo gedaan. Ik kwam toen aan op snesi gondre om veder met de boot te varen over de marowijne rivier richting drie-tabiki. Was een leuke en vooral spannende ervaring. Alles was zo verschillend en heel anders dan de stad. Toen kwamen we een paar soulas tegen die niet zo gevaarlijk waren. Althans dat zei de bootsman tegen ons.

Daarna moesten we over de meest gevaarlijke, singa tiite gaan. Wel mensen, bijna is ons boot met bemanning en lading in water terecht gekomen. Het water was erg onstuimig en het was ook droge tijd. Dan snap je dat er weinig water is en dat alle soela’s gebruikelijk nog gevaarlijker zijn dan altijd al het geval is. Gelukkig kwamen we na een vermoeiende reis alsnog veilig aan in het dorp diitabiki. Het was daar zeer rust-gevend en je kon overal de vriendelijke gezichten zien van de dorpsbewoners.

Maar niet ver van het dorp heb je op 200-300m die soula singa tiite. Ik stond er een poos naar te kijken en het geluid bracht mij echt tot rust. De 1ste nacht moesten wij alles uitpakken en duidelijke afspraken maken vooral hoe ik nog een nieuweling was en veel te leren had. Na dat alles gedaan te hebben, zijn we gaan baden en daarna gaan eten. Na het eten, kwamen we bij elkaar met de groep en besloten om langs het strand te gaan zitten.

Maar het werd al snel donker en we moesten niet meer in en rondom het water zijn, volgens de dorpsbewoners hun regels.

Oké, wij vonden dit geen probleem, we ronden toen gauw af waarmee we bezig waren en gingen naar binnen voor een kampvuur. Collega’s die we moesten aflossen, waren nog daar aanwezig dus zij zouden nog het nachtje slapen en dan next morning vertrekken, richting Paramaribo. Het was een gezellige groep, dus we maakten het gezellig met ze.

Ik trok mezelf ff terug om te gaan lopen in het dorp. Daar kwam ik een jonge heer tegen genaamd Tubi. Goed uitziend, gespierd .. een lust om naar te kijken. Hij vertelde mij dat hij een tweeling was, maar dat zijn tweelingbroer Fini overleden was, toen ze kleine jongetjes van 8 jaar oud waren. Tubi deed uit de doeken hoe dit gebeurde, en ik luisterde aandachtig.

Zijn moeder kreeg op een bewuste dag een bericht kreeg dat haar partner haar nodig had in het bos, waar hij werkte als gouddelver. Tubi’s moeder nam haar zonen mee want ze had geen oppas voor hun. Het was al over 6 in de avond en volgens hun culturele gebruiken mocht je na 6u niet meer over een Soela gaan. Maar de moeder ging af op het berichtje van haar man, ze wilde naar hem toe omdat ze dacht dat hij in nood verkeerde.

De moeder waren al op de Soela bezig te varen met haar korjaal toen die tegen een punt van een rots sloeg. Ze kwamen door de botsing in het water terecht want de boot sloeg om. De moeder kon haar kinderen niet reden omdat het veel te donker was. Ze kon zichzelf nog net in veiligheid brengen. Maar ze kon geen hulp zoeken omdat ze ver van het dorp was en geen enkele manier had om communicatie te zoeken. Ze zat aan de oever de hele avond te huilen in het donker en de namen van haar kinderen te roepen.

Toen de zon op kwam was haar bootje nergens te vinden. Ook haar kinderen waren nergens te zien. Later kwam er een boot aanvaren en zij riep om hulp. Die kwam al snel haar richting op, ze deed huilend haar verhaal maar niemand kon haar helpen om haar kinderen terug te vinden. Er was al zoveel tijd voorbij gegaan dus veel was er volgens hun niet meer te doen. De jongens zullen al verdronken zijn, was hun mening. Na een paar dagen zullen de lijkjes van de kinderen boven water komen.

De dagen gingen voorbij maar ze zagen niks boven water komen. Dit maakte de moeder nog paniekeriger dan ze al was, ze ging kapot van verdriet en schuldgevoelens. Ze wist zich geen raad met zichzelf. Ondertussen kwam de vader thuis en die hoorde het verhaal. Hij gaf te kennen dat hij nooit een bericht heeft gestuurd voor zijn vrouw, hij begreep er zelf niks van. Het bleef voor de moeder en vader onduidelijk wie het bericht dan gestuurd had.

1 jaar ging voorbij en ze konden niets vinden van de jongens. Geen kleren of wat dan ook. Maar op een zonnige middag waren de dorpelingen kleren en vaat aan het wassen langs de rivier, toen ze plotseling een gehuil hoorden.

Toen ze opkeken zagen ze Tubi aan het strand, samen met Fini. Een dorpeling ging snel om de moeder en vader te halen van de kinderen. Ze kwamen al rennend richting de oever, maar bij aankomst zagen ze dat Fini overleden was. Ze vroegen Tubi waren ze al die tijd waren omdat geen van beiden nat was. Integendeel waren ze droog maar zagen er heel vuil uit alsof ze in zand en modder gespeeld hadden.

Tubi kon niet praten en toen bracht zijn moeder hem om te baden. De volgende dag hebben ze Fini begraven. Enkele maanden verstreken en toen vertelde Tubi eindelijk dat een vrouw ze uit het water gehaald heeft toen de boot omsloeg die betreffende avond. De jongens brachten de dagen door met deze vrouw. Omdat Fini aldoor klaagde dat hij naar huis wilde, hield de vrouw niet van hem. Als straf gaf ze hem niks te eten en drinken, waardoor hij langzaam uitdroogde en zo aan zijn eind kwam.

Op de plek waar ze gevonden werden, daar bleven ze met die vrouw. Tubi was door dit gebeuren heel erg getraumatiseerd en het heeft jaren geduurd voordat hij weer een beetje verder kon met zijn leven. Hij is nog steeds niet getrouwd en heeft ook geen eigen gezin. Hij is inmiddels al 35 jaar. Hij zegt dat die vrouw elke avond bij hem komt slapen en hij zo geen vrouw kan nemen in zijn leven omdat zij dat niet wil. Zij wil de enige ‘vrouw’ zijn in zijn leven.

Die moeder is geweest naar een Luku man en die gaf door aan die moeder dat er inderdaad een geest met hem mee loopt. Ze is aldoor met hem. Ze wil hem niet in de steek laten, omdat zij z’n geestelijke vrouw is. Hij is het al gewend en ziet dit leven als normaal. Ze hebben elke avond sex met elkaar en ze hebben 5 kinderen in de geestelijke wereld. Tubi lijkt tevreden met zijn huidig leven, hij kijkt ook niet naar andere vrouwen.

Ik moet wel eerlijk zeggen …. hij ziet er egt verdomd goed uit. Als je zijn lijf ziet, hemeltje, gewoon goddelijk en lekker.

Maar mensen, zoals jullie hebben kunnen lezen gebeuren er in het bos vaker van dit soort dingen dat watergeesten en bosgeesten mensen laten vermissen. Het is echt geen duimzuigerij hoor, er bestaat veel meer tussen hemel en aarde.

⭐️⭐️= Het verhaal is 70% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton.