⬛️ Ingezonden door: S.A.D
⚜️HET HUURHUIS TE BLOEMENDAAL⚜️
————————
Beste OST leden, na lang nadenken heb ik toch besloten mijn persoonlijke ervaring met jullie te delen. Het gaat om een huurhuis te bloemendaal/Lewensteinstraat in Paramaribo.
Als kleine jongen van 8 jaar woonde ik samen met mijn moeder, vader en zus aan de bloemendaal. Het was een woning die heel lang niet verhuurd was en gewoon leeg gestaan had. Niemand die de woning huurde was lang erin blijven wonen. De reden wisten wij toen niet, maar dat zou later wel blijken. Maar aangezien de woning zo lang onbewoond gebleven was, lag het er verwaarloosd bij dus moesten er sowieso opruiming en schoonmaak werkzaamheden verricht worden.
Enkele familieleden kwamen helpen met de schoonmaak van het huis. Het huis was oud en zat vol met spinnenweb, ongedierte, zaagsel, knaagsel van muizen, verrot materiaal en had heel veel stof. Het rook daarbinnen ook ontzettend muf. Na de grote schoonmaak en de nodige renovaties gedaan te hebben, trokken we na enkele dagen in in onze ‘nieuwe woning’.
Let wel, achterin op het erf was er een gebouw dat leek op een berghok. Het was van steen opgetrokken en de deur was met houten balken en zinkplaten dicht getimmerd. Zoals het eruit zag, was het duidelijk dat er veel tijd in gestoken was om alles zo overbodig dicht te timmeren, om er zeker van te zijn dat niemand daar zomaar naar binnen kon. Van de eigenaresse kregen wij de uitdrukkelijke instructie, dat niemand die deur van dat berghok mocht openen.
In het begin leek alles goed te gaan. Maar na enkele maanden begon het. Plotseling een verstopte toilet, dus volle septic tank. Oke, wij zochten er niks achter en hebben die laten ledigen door bronbere. Nadat zij geweest waren, was er na een week weer een toestand waarbij de ontlasting … dus toiletwater naar boven kwam, wat dus duidt op een volle septictank.
Wederom laten ophalen, de mannen maken de tank open en schetst hun verbazing dat er helemaal niks in de tank was. Dus van een volle septic was er geen sprake. De avond brak aan en iedereen was gebaad mijn moeder lag te slapen, vader was niet thuis, dus mijn zus en ik keken tv toen we plotseling de badkamer kraan hoorden lekken. Ik liep erheen om de kraan goed dicht te draaien, bleek de vloer van de badkamer helemaal niet nat te zijn en de kraan druppelde ook niet. Uit voorzorgsmaatregel, draaide toch de kraan stevig dicht.
Iets later op de avond hoorden wij naast het huis voetstappen, dus alsof iemand voorbij rende naast het erf. Er was een soort houtenpoort aan de zijkant van het erf, je hoorde duidelijk hoe dat openschoof en de voetstappen van iemand die langs het huis rende, maakten mijn zus en ik bang en angstig dus rende wij met de hoogste snelheid naar onze moeder die lag te slapen. We maakten haar wakker en vertelde haar wat wij hadden gehoord.
Mijn moeder stond op en belde toen de buurman die twee huizen naast ons woonde en militair was, of hij vanuit zijn erf kon kijken als hij wat zag op ons erf. Maar na een half uur tot een uur geobserveerd te hebben belde hij terug en zei dat er niemand was maar dat hij zou blijven kijken. Gelukkig sliepen we niet al te ver van mekaar want de kamers waren naast elkaar met doorloop naar de andere kamers.
Mijn vader was bijna nooit thuis, hij was een soort van verslaafde dus bleef hele avonden op straat dus wij vertelden hem niks. Die avond zijn wij met vrees en angst gaan slapen. De volgende dag brak aan mijn moeder die ging naar het werk, en wij gingen naar school. Na school durfden wij (mijn zus en ik) niet alleen naar huis te gaan, dus mochten wij van onze moeder naar mijn oma die op loopafstand woonde aan de kwattaweg.
Zo ging het elke dag. Weekenden of dagen waarop mijn moeder de middagdiensten of late diensten zou doen, gingen wij na school gelijk naar huis en in de middaguren naar mijn oma.
Na werk kwam mijn moeder ons dan daar halen en zo liepen wij samen naar huis in de avond. Zo moe en al dat mijn moeder was, zorgde ze ervoor dat we s’avonds thee of cacao te drinken hadden en dat er altijd brood op tafel was. Mijn vader kwam op zijn eigen tijden naar huis. Hij had als het ware niks met ons te maken, bekommerde zich geheel niet om ons welzijn en verzorging. Achteraf gezien, moest dit heel eenzaam en enorm hard geweest zijn voor mijn moeder om haar partner niet naast zich te hebben bij de opvoeding van ons. Maar ze klaagde niet en deed haar uiterste best voor ons.
De tijd was daar om te gaan slapen nadat we gebaad waren en gegeten hadden. We sliepen meestal rondt 10u al.
Tegen een uur of 11 voelde mijn moeder iets op haar deken lopen. Zij sliep samen met mijn zus op één bed. Toen ze iets voelde lopen op haar deken gooide ze haar deken van het bed. Sprong op en maakte het licht aan. Ze zag een rat die wegrende. Vanwaar die rat gekomen was, was onverklaarbaar. Diezelfde avond precies tegen middernacht kreeg ik in me slaap diarree, ik sprong wakker maakte mijn moeder wakker en vertelde haar dat ik dringend moest poepen. Ik rende keihard naar het toilet, voor ik aankwam was het al eruit, in me broek.
Ze kwam toen naar me toe, ik ging meteen opfrissen en droeg schone kleren, waarna k weer ging slapen. Niet eens dertig minuten verstreken, en ik moest weer hollen naar het toilet, niet om te poepen deze keer maar nu om te braken. Toen begreep mijn moeder al dat er iets niet in orde was met de woning. Na dat alles voorbij was ging ik verder slapen tot het tijd was dat wij op moesten staan om naar school te gaan. Ik was erg heet, koorts van zo heb je me niet.
Mijn moeder nam Cito verlof om mij naar de dokter te brengen. Alles wat ik at kwam er weer uit, als ontlastig en ook als braaksel.
Ik werd toen opgenomen in het ziekenhuis vanwege darmklachten. Na een week werd ik ontslagen en mocht ik naar huis. Nadat ik thuis was werd ik na ongeveer drie dagen weer ziek, waarna mijn moeder me weer bracht naar het ziekenhuis alwaar de kinderarts besloot mij opnieuw op te nemen. Mijn moeder huilde van onmacht en verdriet. Na ongeveer een week opname weer werd ik gezond ontslagen uit het ziekenhuis.
Weer thuis aan de bloemendaal bleven de dingen maar doorgaan. Wij hoorden overdag potten op het fornuis alsof iemand bezig was te koken, maar er was niemand daar. We zaten in de woonkamer en hoorden lepels vallen in de keuken. Gingen we kijken zagen we niks op de vloer. We waren nog klein dus lieten we het maar voor wat het was dus gingen we verder spelen in de woonkamer. Mijn moeder die was aan het dutten en wij aan het spelen op een matras in de woonkamer. Op gegeven moment voelde ik letterlijk een harde duw waarbij ik heel hard op mijn achterhoofd kwam te vallen en de trilling echt duidelijk hoorbaar was.
Mijn moeder schrok wakker en sprong uit het bed, haastte zich naar de woonkamer waar ik heel hard aan het huilen was van de pijn. Ze tilde mij op en rende met mij naar de badkamer om mijn hoofd onder de douche te houden en vroeg mijn zus om ijs te halen uit de freezer. Nadat ik wat gekalmeerd was, bleek alles goed te gaan met mij. Uit boosheid had mijn moeder mijn zus daarna een fikse en flinke pakslaag geven want zij vondt dat het haar schuld was dat ik zo hard kwam te vallen. Zij wist natuurlijk niet beter en in haar gedachten was de logische verklaring dat het mijn zus haar schuld was.
Daarna hebben we nog heel wat dingen meegemaakt, waardoor mijn moeder het besluit nam wederom te verhuizen naar mijn oma.
Na dat we van die woning vertrokken waren, werd mijn moeder ernstig ziek en werd tijdens werkuren opgenomen in het ziekenhuis. Zij was zelfs werkzaam in het ziekenhuis als verpleegkundige. Nadat ze werd ontslagen namen mijn oma en opa het initiatief om een helderziende te raadplegen om te laten belezen als alles goed is met ons was. Gezien de turbulente omstandigheden in ons gezin maakten zij zich enorm zorgen om ons.
We gingen naar de mevrouw op Mopentiboweg en daar legde mijn moeder alles voor wat wij meegemaakt hadden. Met onze namen in gedachten ging ze belezen en zag toen dat in het huis waar wij bleven, op de plek waar ik zo hard was gevallen, er mensen (kindjes/foetussen,embryos en zelfs volwassen) begraven waren. En ze zag ook tijdens het belezen dat er achterin in het bouwsel, die nooit open mocht, geesten van mensen opgesloten zaten.
Mijn moeder en ik kregen te horen dat onze geest zwak is en dat dingen van het erf en ook ‘dwalende geesten’ van het ziekenhuis ons lastig vielen. De vrouw deed de nodige rituelen, daarmee hielp zij ons af van alle ellende. Daarna ging alles weer goed met ons, zowel geestelijk als lichamelijk.
Dat was mijn ervaring betreffende het huis op bloemendaal.
🌺 Ik wens graag geheim te blijven bij publicatie van dit bericht.
⭐️⭐️= Het verhaal is 20% herschreven door de OST Beheeder Yvanna Hilton.
Reactie plaatsen
Reacties