🟧 Ingezonden door: M.J.R
⚜️BOSBIVAK: B-DAY VAN MIJN MAMS⚜️
————————
Goede middag lieve allemaal binnen OST. Ik heb een ervaring te delen die zich voltrok in 2019. Ik plaats hem precies zoals ik hem destijds opgeschreven heb.
De onderstaande ervaring gebeurde 3 weken terug, vandaag is 17 November 2019. Ik zou graag anoniem willen blijven en heb daar mijn redenen voor.
3 weken geleden zijn we met de jaardag van mijn ma buiten de stad geweest net achter Zanderij. Aangezien ik veel negatieve dingen over de plaats gehoord en gelezen had, was ik bijzonder waakzaam. Ik vroeg me al dagen van tevoren af hoe de nachten daar eruit zouden zien. Want wij zouden daar logeren en dat gaf me eerlijk gezegd een beetje zenuwen. Maar omdat ik mijn moeders niet wilde teleurstellen gaf ik gehoor aan haar wens. We zijn dan zaterdag vertrokken om maandag stadwaarts te keren.
Het begon al de eerste nacht. We waren met z'n 30 stuks en ik vond het al niet prettig dat de heren buiten in hun hangmat zouden slapen. Het waren 4 tot 5 heren buiten onder de bomen en de dames en kinderen in het gebouw.
Ik zei heel zachtjes of meer fluisterend aan mijn schoonzus dat ik me niet lekker voel in de barak waarin we mochten logeren, laatstaan buiten. Hoe kunnen ze het maken om ons binnen te laten? Maar jahhh.. mi no wan poor no wan’ sma fatu. Ik heb die nacht geen oog dicht gedaan. Vanaf het moment dat ik uit het bad kwam en de lichten al uit waren begon ik in mijn binnenste te beven als scoobi doo..
Ik gilde dwars door het donker....."waarom moet dat licht eigenlijk uit????, un lit a faja baka want ageers mi blo eh’ tapu".
(* Doen jullie het licht weer aan, want ik heb het gevoel alsof ik naar lucht moet snakken).
Er was niemand die gehoor aan gaf, dus stond ik alleen en ik hoorde iemand nog zeggen in het donker..."a faja kba da toch a faja moes tan let, neen hoor un lib a faja kiri"
(* het is al warm en dan nog moet dat licht aan blijven? Neen hoor laat maar zo)
Okeee... ik gaf gehoor en ging maar weer liggen. Maar mijn ogen zochten iets in het rond wat ik eigenlijk ook liever niet wilde zien. In afwachting op 12 u om te bidden en zingen voor mijn ma. Ik was al lang blij dat een ieder bezig was op hun mobiel, dus het leek wel kerstnacht. Bam!!! 10 voor 12 spong ik op en ging naar mijn oom, die al half sliep en zei hem dat het al 10 voor 12 was. We bespraken samen wat we zouden zingen voor mijn jarige moeder en wie zou bidden voor haar.
Al Zingend liepen we naar het bed van mijn ma toe. We hebben vrolijk voor haar gezongen en het was echt heel gezellig. Alles heeft om en bij een ander half tot 2 uren geduurd, want ieder wou wat aan mijn mams wensen.
Het uur des nachts was al lang voorbij dus sribi juru now. Mijn ma vroeg me wat er aan de hand was met me want ze voelde aan dat ik het niet lekker had. Ze zei "meisjuhhhh!!, joe so wan bribi pjieng da jeh frede san so?" (* je bent zo een gelovig mens en toch ben je zo bang voor vreemde dingen).
Waarop mijn broer antwoorde "if a kong moeilijk joe, jaging gwe in a ning foe Jezus".
(* Mocht een negatieve entiteit je lastig vallen, stuur hem weg in de naam van Jezus christus)
Met die woorden ging ik liggen en sliep in de kortste minuten in.
Mensen!!!!! Terwijl ik mij zo druk heb zitten maken over ons allemaal in het gebouw, wist ik niet dat de heren buiten last hadden van ‘iets’. Na doro sé a geest bing waka stoor ding trawan. Die zelfde broer die tegen me gezegd had “jagi ing ien a neng foe Jezus if wan’ san kong moeilijk joe", wist niet dat na ing a sani bin’ wani. De volgende ochtend riep hij me naar buiten aan een kant en zei “Murielllllll......na mi nomo a kong moeilijk".
Mijn oren waren zo stijf als gevroren. Toen zei ik hem dat we nog een nachtje moesten slapen, da fa?? Hij vertelde hoe zijn ervaring buiten in de openlucht was.
Hij zei “mi dong in mi amaka...ik lag in mijn hangmat, wetende dat ik sliep, geen beweging maakte en plots voelde ik iemand aan het touw van de hangmat trekken. Dat ding schudde de hangmaf alsof je een kind zust om te slapen en speelde met de touw alsof iemand bezig was de touw los te knopen........Muriel!!! Ik lag stilll en maakte mijn ogen niet open. Ik weet niet hoe lang dat heeft geduurd toen ik niets meer voelde maakte ik mijn ogen open”.
Mijn broer was nog niet klaar met praten, toen ik naar mijn moeder rende en haar voorzichtig de ervaring van Marciano vertelde.
Ik dankte God dat wij lekker hebben geslapen die nacht. Maar we moesten nog 1 overnachting doen!!! Mensen!!! Mi brada smokohhh .... ik zag hen nog tegen 8u rond hangen en torie praten, maar om 10u was hij al weg richting de stad, terwijl de afspraak was dat we tot maandag zouden blijven. Oke...het feest is lekker verlopen. Tegen 5:00 PM waren alle gasten weg en meer dan de helft van de mensen die zaterdag avond hebben geslapen waren ook weg naar de stad. Er waren van de 30 mensen, nu nog maar 5 tot 7 mensen over.
Tijdens het opruimen zaten we te bespreken als we gewoon daar zouden blijven of als wij verder zouden rijden naar 4 kinderen om toch nog een nachtje in Para te vertoeven.
Mijn jongere broer zei toen “neen, laten we maar hier blijven want het is minder vermoeiend voor ons allemaal en bespaard ons benzine”. 10:00PM lag ieder al in zijn nest. Mijn kleindochter van 2 jaar is helemaal onder mijn buik gaan slapen. Die avond heeft ieder geslapen als een roos. Ik wilde zelf uitslapen, dat is hoe heerlijk ik geslapen heb. Maar s’ochtends liepen de anderen al rond om te gaan plassen.
Dus mijne lieve mensen... laat de avond maar voor de entiteiten. Net zoals wij willen rusten, willen ook zij vrij lopen. Gelukkig was deze een entiteit een redelijk lieve, want het heeft mijn broer alleen maar gezust en heeft hem verder niet echt lastig gevallen. Even goed kon het hem ook uitwippen uit zijn hangmat of iets ergers gedaan hebben met hem. Uiteindelijk had dit uitstapje geen verkeerd einde en daar zijn we alleen blij om.
🌺Dat was mijn verhaal met betrekking tot de jaardag van mijn ma en ervaring op......
⭐️⭐️= Het verhaal is 40% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton.
Reactie plaatsen
Reacties