🟦 Ingezonden door: Miriam Rustveld
⚜️ZE WAS GEWOON BEELDSCHOON⚜️
—————————
Goede middag OST lezers, hier mijn beloofde verhaal ...
Rowel, mijn oom van moeders zijde hield heel erg van jagen en ging vaak genoeg op jacht. Op een dag ging hij met vrienden op jagen in het bos, ze bleven de hele dag weg van huis. Mijn oma was thuis en zag de vrienden van Rowel aankomen maar zag dat haar zoon er zelf niet bij was. Ze vroeg toen waar hij was maar zij bleven mijn oma een antwoord schuldig. Ze wisten het namelijk zelf ook niet waar hij was.
“Tegen 4u in de middag hebben wij besloten te stoppen met jagen en terug naar huis te keren. Rowel zei dat hij even zijn gezicht zou gaan wassen voor wat verkoeling bij de kreek. Aangezien de kreek niet zover van ons af was, besloten we op hem te wachten waar wij verzameld hadden. Hij ging dus zijn ding doen maar het erg lang begon maar te duren en hij kwam niet. We liepen toen allemaal naar de kreek om te kijken waarom hij zolang weg bleef. Éénmaal bij de kreek aangekomen bleek hij daar niet te zijn. We keken rondom het hele gebied, maar hij was nergens te vinden. Hij was gewoon spoorloos verdwenen, we hebben ongeveer een en een half uur naar hem gezocht. Toen het donker begon te worden, besloten we maar te vertrekken richting huis” zeiden ze.
Mijn oma raakte in paniek en stelde de hele buurt op de hoogte van dit gebeuren, zelf de politie werd ingeschakeld.
Drie maanden lang is er gezocht naar Rowel, zonder enig resultaat. Uiteindelijk heeft mijn oma zich erbij neergelegd dat ze haar zoon kwijt was en hem nooit meer terug zou zien. Ze was ervan overtuigd dat hij overleden was of dat een wild dier hem opgegeten had. De hele familie was in rouw en mijn grootmoeder huilde tranen met tuiten om haar verloren zoon. Dit ging zo maandenlang door.
Een jaar verstreek ….
Tante Vivian, de zus van Rowel was tegen 8:00AM bezig kleren te wassen in de tuin, tussendoor liep ze naar de waslijnen om de kleding op te gaan hangen. Terwijl ze weer een nieuwe berg met kleding aan het ophangen was, zag ze in de verte een heer lopen in de straat. Hoe dichterbij de heer naderde, hoe meer ze zag hoe vies en onverzorgd hij eruit zag. Hij had smerige kleding aan, alsof ze in geen eeuwen gewassen waren. Hij had een lange slordig uitziende baard en snor. Hij leek nog nooit van zijn leven een scheerbeurt gehad te hebben.
De man had op zijn rug een moetete met wild vlees en enorm veel vis. Eerst vroeg mijn tante zich af wat deze man hier kwam doen in de omgeving want hij was niet bekend in deze buurt. Of was dit een zwerver? Ze wilde net dieper in gedachten gaan, toen de man nog veel dichterbij de woning kwam en ze herkende de man toen meteen …. Het was haar geliefde broer die al zo lang vermist was.
Ze gilde luid “ROWELLLLLLL!!!! IE DORO … MIE GADO ROWELLLLL!!!! rowel leeft, hij leeft!! Hij is terug bij ons!!!” Schreeuwde ze vol ongeloof. De hele buurt schrok van dit gegil op de stille ochtend. Natuurlijk kwamen ook oma en opa aangerend. Ze konden niet geloven wat ze zagen en de tranen vloeiden rijkelijk.
Oom Rowel probeerde het erf op te lopen, maar vreemd genoeg lukte dit hem niet.
Opa had een tapu voor zijn erf gezet. Rowel bleef proberen om het erf op te komen om zijn ouders te begroeten. Met 1 grote stap kwam hij het erf in, en meteen viel hij op de grond en hij begon te schuimbekken. Alsof hij een epileptische aanval kreeg, hij schudde en trilde en zijn ogen draaiden alsof hij bezig was dood te gaan.
Opa was een ‘doemang’ (culturele genezer) en heeft een soort van medicijn in de woning gehaald en wreef daarmee het lijf van Rowel in. Daarna hielp een ieder om Rowel de woning in de sjouwen, want mijn grootvader zou dit niet alleen kunnen doen. Rowel was wel sterk vermagerd dus hem binnen dragen was niet zo een probleem.
Éénmaal in de woning heeft mijn opa enkele culturele rituelen en een wasie voor Rowel uitgevoerd. Het was trouwens mijn opa zijn eigen ‘tapu’ dus hij wist precies welke handelingen hij diende uit te voeren om het weer weg te halen. Nadat mijn grootvader zijn ding gedaan had, werd Rowel beetje bij beetje weer de oude. Het heeft echt dagen geduurd alvorens hij weer aanspreekbaar was, want die tapu had hem zodanig ‘gevloerd’ dat hij echt moest herstellen ervan.
Later vertelde oom Rowel dat hij tijdens het jagen werkelijk naar een kreek gelopen was om zich te wassen. Toen hij daar aankwam zag hij een hele mooie dame daar staan bij een kantasi boom. Ze keek hem zeer geïnteresseerd aan en glimlachte verleidelijk naar hem. De manier hoe ze steeds knipperde met haar ogen, was het alsof ze hem uitnodigde een praatje met haar te gaan maken. Dit deed hij natuurlijk ook, want hij wilde weten wat ze zo alleen deed in het bos.
“Ik woon hier vlakbij, daarom wandel ik hier rond. Zou je mee met me willen zodat ik je kan laten zien waar mijn huis is? Het is niet ver hoor” zei ze met een verleidelijke zachte stem. Zonder na te denken zei Rowel “ja natuurlijk, ik wil graag weten waar je woont want ik kom hier vaak jagen in de buurt dus kan ik je af en toe bezoeken”. Hij liep achter haar aan tot ze een heel eind voorbij de kreek waren. Ze stopten bij een grote boom en ze vroeg hem als hij wat te eten wilde.
Hij wilde niks van haar weigeren, want ze was zo lief en zo beeldschoon. Hij accepteerde haar voedsel die ze hem gaf. Hij at en dronk alles wat ze voorschotelde. Sindsdien kon hij de plek waar ze waren niet meer verlaten. Het was alsof hij vast zat door een onzichtbare barrière. Toen men naar hem kwam zoeken in het bos, zag hij alles gebeuren, hoe men zijn naam schreeuwde en alle hoekjes uitkamde om hem te vinden. Dit ging weken door …. Zelf maanden dat er steeds andere groepjes daar naar hem kwamen zoeken.
“Ik zag iedereen naar me zoeken en me roepen, maar jullie zagen mij niet terwijl ik precies daar was. Vlak op die plek waar men altijd zocht. Ik wilde gillen, maar mond kon niet open en ik kon zelf niet praten” zei hij. “Ik moest dus lijdzaam toezien hoe steeds andere mensen kwamen en zochten, tot ze de plek weer verlieten zonder mij. Ik bleef alleen achter met die beeldschone dame die ineens niet meer zo mooi bleek te zijn als de eerste dag. Ik kon niks doen om daar weg te komen, dus gaf ik alle hoop op” vervolgde hij met vertellen.
“Hoe ben je daar dan weg gekomen?”vroeg mijn grootmoeder.
“Ik heb geen idee hoe en waarom, maar ineens besloot ze een dag dat ik naar mijn huis terug mocht. Ze liet me vrij, ze gaf mij die Motete met vlees en vis voor onderweg. Eigenlijk had ze mij wel goed verzorgd en had me geen kwaad gedaan, behalve het feit dat ze me tegen mijn wil weggenomen had van mijn familie. Ik begrijp echt niet waarom ze zoiets gedaan heeft” vertelde oom Rowel verder.
“Het is een bosgeest, een wéwé … ze staan erom bekend heren, af en toe dames en vaak ook kinderen mee te nemen als ze de kans krijgen. Heel vaak vermissen mensen die in het bos gaan wandelen of gaan jagen. Het zijn wéwé’s die hiervoor verantwoordelijk zijn, hun doel is niet echt duidelijk waarom ze dit doen. Maar als ze een slachtoffer hebben ontvoerd, schermen ze degene af voor de buitenwereld. Ookal zoek je degene vlak daar waar zij degene verschuilt, kan je de persoon nooit vinden. Dit is hoe wéwé’s werken. Vreemd dat ze zich ineens bedacht en jou naar huis stuurde, want ze wilde je eigenlijk niet laten gaan, ze liep met jou mee zonder dat je dit door had. Ze had zich vastgeklampt aan jou. Daarom toen je mijn erf op wilde lopen lukte dit jou niet en kreeg je een aanval alsof je dood ging. Geen enkele onreine ziel kan mijn erf betreden” zei Opa.
Gelukkig is alles toch nog goed gekomen met mijn oom Rowel. Hij is nooit meer gaan jagen tot de dag van vandaag.....
⭐️⭐️= Het verhaal is 80% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton.
Reactie plaatsen
Reacties