STORY 379: GOD SLAAPT NIET - DEEL 2

🟫 Ingezonden door: S.R

               ⚜️GOD SLAAPT NIET⚜️ DEEL 2
————————

Ik deed mijn best mij niet te storen aan Jo-anne haar uiterst vreemd gedrag, want ik had het zo druk met mijn opleiding, dus ik kreeg geen tijd te lang hierover te peinzen. Maar vreemd vond ik haar gedrag wel.

Na mijn theorie gedeelte gevolgd te hebben bij de opleiding in het ziekenhuis, moest ik stage lopen voor 6 weken op een afdeling aldaar. Het was mijn eerste stage dus ik was er vroeg bij. Ik werd toen geplaatst op een afdeling die hun passend vonden voor mij. Na kennis gemaakt te hebben met de verpleegkundigen daar, kreeg ik een rondleiding van de hoofdzuster.

Na verschillende zalen in en uit gelopen te zijn, kwamen we bij één privé kamer waar er slechts één patient lag. Het was een dame, werd mij verteld.

Deze dame was geïsoleerd van de rest, wegens haar diagnose. Als studente van het 1ste jaar mocht ik niet in zo een kamer gaan. Ik had de lessen van isolatie verpleging nog niet gevolgd en wist ook de procedures niet. Het was daarom ook logisch dat ze mij niet toelieten daar binnen te gaan. Maar nieuwsgierig en leergierig als ik ben, glipte ik soms de privé kamer binnen om te kijken hoe het met de patiënte ging. Ik ging niet te dichtbij omdat ik het besmet gevaar niet kende van deze dame.

Ik kon haar gezicht ook nooit zien, omdat ze altijd sliep naar een andere richting waarbij ik haar gelaat niet zag.

Gebruikelijk ben ik tijdens bezoektijd nooit te vinden op de afdeling. Maar toen ik een dagje bij de liften hal was, zag ik Jo-anne weer. Ik was wederom verheugd haar te zien en riep haar, maar ze zei geen woord tegen mij en deed alsof ze mij niet gehoord had. Ze hief haar kin op en liep de lift in zonder mij A of B te zeggen. Ik heb me nog zo vervelend gevoeld als deze bewuste dag.

Ik liet het maar voor wat het was, want ik kon mijn hoofd vandaag tot morgen breken hierover, ik zou de oorzaak nooit kunnen achterhalen omdat Jo-anne en ik nooit een ruzie gehad hebben. Ik wist niet waarom zij ineens zo vreemd en kort tegen mij deed.

Op een dag vroeg de hoofdzuster mij om een middag dienst te draaien voor haar, omdat er dringend tekort aan personeel was. Ik stemde toe en kwam mijn 1ste dag middag dienst draaien. De hoofd verantwoordelijke, gaf mij de opdracht om in de keuken te werken. Ik moest die voedingskar zelf ophalen bij de keuken. Ik deed zoals mij geïnstrueerd was en zette toen thee op vuur.

Voor bezoektijd moest ik een ronde lopen, om te kijken als alles in orde was op de afdeling. Ik liep toen die ene privé kamer in. Ik mocht eigenlijk niet naar binnen, maar ik maakte die deur op een kiertje open om toch even te checken als de mevrouw het goed maakte. Rondom het bed was nu volledig afgeschermd, dus kon ik helaas niets waarnemen. De bezoektijd brak aan. Ik was met mijn collega’s in de kantoor ruimte. Toen ik een hele bekende stem hoorde. “Zuster …. Zuster, komt u snel, mijn moeder haar handen bloeden, ze zit helemaal onder het bloed, ze heeft die infuus naald eruit getrokken” zei degene.

Ik keerde mij om en zag Jo-anne daar staan. Ze keek gewoon langs mij heen alsof ik niet bestond voor haar. Ik dacht in me zelf ‘like, Really?!!!...... why groet je me niet?’.

Maar kort voor ik antwoord kon geven, sprong mijn collega in met de woorden “laat je moeder rustig wachten tot bezoektijd voorbij is”. Joanne keek geïrriteerd van dit antwoord, keerde zich om en vertrok zonder nog een woord te zeggen. Ze had gewoon gedaan alsof ze mij niet kende, alsof ik een vreemde voor haar was. Ik zei toen tegen mijn collega van “laat mij even voor je gaan kijken hoe ik die dame kan helpen”. ze zei “nee!! Jij mag nog geen isolatie verpleging doen, je gaat me in problemen brengen als ik je daar laat gaan”.

Het schoot me toen ineens te binnen. ‘Deed ze daarom zo kort en vreemd tegen me? Vanwege haar moeder? Maar waarom? Wat is er met haar moeder aan de hand dan?’ Waren de vragen die ik mezelf stelde.

Ik ben toen in de moeder haar dossier gaan kijken en wat las ik. Diagnose: CA! Kanker dus .... en het was al uitgezaaid. Ze was nu terminaal. Het was nu dus gewoon afwachten op haar dood. Ik liep toen naar de keuken om mijn thee te halen en ik zag Jo-anne op de gang staan. Ze stond voor de deur waar haar moeder lag. Ik liep haar tegemoet. Ik groette haar en voor ik wat verder wat kon zeggen, barstte ze uit in tranen. Ze vroeg mij om vergeving voor het feit dat ze mij negeerde en zo vervelend behandeld had.

Uit schande en verdriet, wist ze geen houding te nemen tegen mij, toen ze zag dat ik werk waar haar moeder verpleegd wordt. Ik begreep eigenlijk niet waarom ze zich daarvoor moest schamen, want de mens wordt nu éénmaal ziek en dat is niet iets wat je in de hand hebt.

Ik zei troostte haar en zei dat alles goed komt. Ik liep terug en ik zag haar vertrekken. Bij mijn 2e middag-dienst kwam ze naar mij zoeken. Ik was op dat moment niet op die afdeling aanwezig. Maar mijn collega’s belden mij om op de afdeling terug te komen. Ik kwam de lift uit en zag haar bij die bank vlak daar zitten. Ik liep naar naar toe en ging bij haar zitten, ik vroeg hoe het met haar ging.

Ze staarde vooruit zich. Ik kreeg geen antwoord, ik zag alleen dat de tranen rolden over haar gezicht. Ik zei toen “ik begrijp dat je het ontzettend moeilijk hebt nu, je wil waarschijnlijk nu even met rust gelaten worden dus ik ga je even alleen laten, zodat je je zelf kunt krijgen. Ik ga verder met werken. We zien elkaar wel”. Voordat ik de kans kreeg om op te staan, zette ze vluchtig haar hand op mijn arm. “Nee blijf nog even zitten met me” zei ze zachtjes.

Zij vertelde mij toen het heel verhaal over de affaire van haar moeder en de huisarts. Maar natuurlijk wist ik dit allemaal al, want de hele omgeving wist het. Het was publieks geheim en toen wij nog op school zaten liet ze tussendoor ook informatie los over haar moeder en de arts. Wij waren tenslotte vriendinnen en vertelden mekaar alles. Ik wist dus van haar moeder Peggy en die arts, maar dit was de eerste keer dat ik in de fijnste details alles hoorde over de relatie.

Ik hoefde helemaal niet te praten, want Jo-anne was haar hart aan het uitstorten voor mij. Ze huilde tranen met tuiten tijdens het vertellen. Ik heb een hele poos daar gezeten met haar tot bezoektijd voorbij was, daarna vertrok ze. Zij is haar moeder die dag niet gaan bezoeken.

Bij mijn 3e middag dienst, werd ons tijdens de dienst overname medegedeeld dat patient x open pas heeft, dus Joanne 's moeder. Toen zag ik die arts na jaren weer, hij liep op de gang langs op de afdeling waar ik zat. Hij ging de kamer binnen van Peggy. Er kwamen geen andere familie leden, behalve Jo-anne en die arts. Maar dat was te verwachten want ik wist dat er niet echt veel contact was met hun familie.

Tegen 8u kwam joanna’s moeder te overlijden na gevochten te hebben voor leven. De dood werd vast gesteld en ze werd door mijn collega’s afgelegd.

Ik mocht niets doen, was daar niet bevoegd voor, maar keek vanuit een afstand naar haar. Haar gezicht onherkenbaar. Ze was helemaal uitgedroogd, ze was helemaal donker geworden, grauwe huiskleur, graatmager. Ik moet echt eerlijk zeggen dat ze er helemaal niet mooi uitzag. Er was niks meer over van die bloedmooie vrouw die ik eens gekend had. Een vrouw naar wie ik altijd zo opgekeken had.

Ik bewondering voor haar vanwege het feit dat ze zich staande wist te houden ondanks alles wat die vader van Jo-anne met haar gedaan had. En dat ze zich van een arme vrouw snel op wist te bouwen in no time. Die krot waarin ze woonden had ze snel weten te vervangen naar een chique woning. En kort daarna was die chique woning ineens een gigantische villa. Hoe kon iemand daar geen bewondering voor hebben? Ik in ieder geval wel hoor, in mijn ogen was ze een vrouw met brains ….

Ik zag nu het hoopje mens daar liggen, fragiel, uitgeleefd en lelijk. Niks meer was over van haar innemende beauty. Geen leven meer … ze was geen mooie dood gestorven hoor, dat kan ik jullie vertellen. Ze heeft ontzettend geleden voordat ze uiteindelijk het tijdelijke verwisseld heeft met het eeuwige.

Later bleek waarom Jo-anne zich zo schaamde om mij aan te spreken toen ze mij onverwachts tegen kwam in het ziekenhuis. Ze had gedacht dat ik meer wist dan ik eigenlijk wist op dat moment.

Het was dus algemeen geheim, alleen wist ik dat nog niet …… dat Peggy, de moeder van Jo-anne degene was die de arts zijn vrouw bewerkt had met zware wisie. Dit is ook de reden waarom de vrouw ziek werd en maar niet beter werd. En niks wat men voor die dame deed kon haar redden van de geheimzinnige ziekte. Daarom is de arts zijn vrouw uiteindelijk overleden, want er was nergens hulp te vinden voor haar. De wisie die Peggy gebruikt had voor die dame was zo zwaar, dat die dame binnen enkele maanden uitgeschakeld was.

En de reden waarom Peggy dit gedaan had was omdat ze de arts niet kwijt wilde raken. Het leven en de liefde die hij haar en haar kind gaf, wilde ze nooit meer kwijt, dus moest ze drastische maatregelen treffen. Die vrouw van hem moest uitgeschakeld worden zodat hij nooit meer terug kon naar haar. Daarbij hield ze geen rekening met de kinderen van de arts die dan zonder moeder kwamen te zitten.

Nee, Peggy dacht uitsluitend aan zichzelf en haar eigen belangen. Haar zelfzuchtigheid, hebberigheid en gemeenheid namen de overhand. Daarom moest de vrouw van de arts het ontgelden, zonder enige genade of twijfel.

Nu begreep ik alles een heel stuk beter! De puzzel stukjes vielen op hun plek.

Daarom dat mijn vriendin zo schaamde, want zij wist hoogstwaarschijnlijk ook hoe haar moeder te werk gegaan was. Niet alleen de vrouw van de arts had Peggy met wisie bewerkt maar ook de baliemedewerker van de poli, die hartstikke ziek werd. Zo wist Peggy haar functie in te pikken destijds. Het is mij niet bekend als die dame het overleeft heeft, maar ze was wel heel lang ziek. Men kon bij haar ook geen oorzaak vinden.

Maar goed, … na de dood van Jo-anne’s moeder bleef ze wonen bij de arts. Zij begon toen een relatie met hem, zij werd zijn vrouw. Schaamteloos vonden mensen dit en een ieder sprak erover. Om jouw moeders man te nemen alsof het de normaalste zaak op de wereld was. Jo-anne werkte op de poli bij de arts, om zichzelf bezig te houden. Eigenlijk hoefde ze niet te werken want ze kreeg alles van die man.

Maar geld kan je geen geluk bieden,
als er een vloek op jou rust.

Want zij ziet er ontzettend ongelukkig uit en een ieder die haar tegenkomt zegt dat ze er vreselijk uitziet. Ze is niet meer dat goedlachse vrolijke meisje die ze eens gekend hebben. Alles gaat nu fout gaan in haar leven en ze voelt zich erg ongelukkig. Dit vertelde ze eens aan mensen die ik ook ken en zo kwam dit mij ter orde. Ze is ervan overtuigd dat de vloek van haar moeders daden nu door werken op haar. Ze krijgt de ene na de andere tegenslag te verwerken in haar leven.

Zo zie je maar mensen, karma bestaat!
Al het slechte wat jij anderen aandoet, komt vroeg of laat weer op jouw eigen rekening of die van jouw nageslacht. Vroeg of laat ga je boeten voor je slechte daden. Bij Jo-anne’s moeder heb ik het echt gezien hoor, ze heeft echt een hele poos moeten lijden, ze gilde het letterlijk elke dag uit van de pijn. Van een mooie vrouw veranderde ze is onherkenbaar lelijk hoopje mens. En ze is uiteindelijk een vreselijke en vooral pijnlijke dood gestorven. Het kan echt geen toeval geweest zijn, dat haar einde schrikwekkend geweest is.

Daarom, voordat je grijpt naar wisie om anderen te ruïneren, denk heel goed na over de gevolgen voor jouw eigen toekomst en die van jouw gezin/ familie.

🌺 Dit was mijn ervaring,
Bedankt voor het willen lezen.

⭐️⭐️= Het verhaal is 90% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton