STORY 378: GOD SLAAPT NIET - DEEL 1

🟩 Ingezonden door: S.R

                  ⚜️GOD SLAAPT NIET⚜️ DEEL 1
———————

Frisse ochtend OST leden, graag zou ik mijn verhaal met jullie willen delen.

Mijn ervaring vertel ik, omdat ik een tijd geleden hier in OST een verhaal gelezen heb, genaamd “santet”. Hoogstwaarschijnlijk staat dit verhaal er niet meer omdat jullie vele verhalen kwijt waren geraakt. Ondanks dit vervelend feit wil ik mijn verhaal nog eens delen hier in de groep voor de nieuwe leden.

Ik wist niet wat het woord “santet“ betekende, maar door het lezen van dit bewuste verhaal kwam ik achter de betekenis. Het liet me aan mijn eigen ervaring denken, die ik nu met jullie zal delen.

Ik wens anoniem te blijven.

Toen ik een jong meisje van 16 jaar oud was, zat ik op de MULO school te Meerzorg. Ik zat in de 2e klas met een meisje genaamd Jo-anne. Zij en ik waren beste vriendinnen en we deden letterlijk alles samen. Waar zij was, was ik ook …. We konden gewoon niet zonder elkaar. Op school deed ze altijd haar uiterste best en ze kreeg daarom ook alleen maar goede cijfers. Tijdens de spaans lessen werkten wij altijd samen omdat ik daar niet zo goed in was en zij juist wel.

Jo-anne’s gezin bestond uit vader, moeder en zij. Ze hadden het thuis niet breed. Haar vader misbruikte en mishandelde haar moeder regelmatig in haar bijzijn. Dit zorgde voor de nodige traumatische ervaringen in haar jong leven. Haar vader was regelmatig in de gevangenis, vanwege die mishandelingen en het misbruik van de moeder.

Aangezien de moeder van Jo-anne zelf geen werk had en dit ook niet mocht van haar agressieve echtgenoot, bleef ze braaf thuis. Dit zorgde er wel voor dat zij afhankelijk was van hem. Daarom trok ze de aanklachten tegen hem elke weer in bij de politie, waardoor hij steeds weer op vrije voeten kwam. Hij was tenslotte de kostwinner in het gezin. Hij wist dat een ieder daar thuis afhankelijk van zijn geld was en daar maakte hij aardig misbruik van. Als hij lang in de gevangenis bleef, was er ook al die dagen niks te eten voor Jo-anne en haar moeder.

Zo ging de moeder een dag naar een bekende huisarts aan de oost-west verbinding, voor een controle. Daar legde ze haar huiselijke problemen aan de arts voor. Hij had met de vrouw te doen en vroeg haar als ze interesse had in een baan. Ze kon dan zelf haar eigen centjes verdienen en hoefde dan niet meer afhankelijk te zijn van haar man. De moeder accepteerde de aangeboden baan als interieurverzorgster (schoonmaakster) bij de poli van de huisarts.

Zo kwam er eindelijk een positieve verandering bij mijn beste vriendin thuis. De arts was hartstikke tevreden over de moeder want ze deed haar werk uitstekend. De vrouw voelde zich zo vrij en onafhankelijk dus ze ging met alle plezier naar haar werk. Zingend deed ze haar werk en dit was de huisarts niet onopgemerkt gebleven. Haar positieve houding intrigeerde hem, hij zag dat ze geen luie vrouw was en nooit klaagde. Hij wist hoe moeilijk ze het de afgelopen jaren gehad heeft, dus hij zorgde ervoor dat haar salaris fors omhoog ging, ze verdiende heel goed en ze kon zichzelf nu prima onderhouden.

De vader van Jo-anne ging ervandoor toen zijn vrouw een baan gevonden had, nu was ze niet meer afhankelijk van hem en hij had geen macht meer over haar. Dat kon hij niet verkroppen, want hij wilde dominant zijn en wilde dat ze compleet afhankelijk van hem was. Hij besloot een dag gewoon zijn kleren in te pakken en hij verliet zonder iets te zeggen zijn gezin.

Jo-anne en haar moeder keken er niet raar van op, ze wisten hoe hij was en dat hij niet te vertrouwen was als man/ vader. Jo-anne ging nu vaak met haar moeder naar het werk voor school en na school, ze bleef daar dan om haar moeder gezelschap te houden.

Na enige tijd viel het mij op dat de arts Jo-anne kwam afzetten en ophalen van school. Joanne kreeg ook alles wat ze vroeg van die arts.

In de poli had je een andere dame die de patienten registration deed, zij was de medisch secretaresse tevens baliemedewerker. Naarmate de tijd verstreek, werd deze dame ziek en ze bleef enkele maanden thuis omdat ze maar niet beter werd. Aangezien het werk zich opstapelde en de poli niet kon blijven zonder baliemedewerker, nam de moeder van Jo-anne dit werk tijdelijk op zich. Natuurlijk op verzoek van de huisarts.

Uiteindelijk kreeg die dame ontslag, want ze bleef veel te lang ziek en het werk moest gedaan worden. Peggy, de moeder van Jo-ann had nu dus definitief de functie van de vorige dame ingenomen. Wat ook betekende dat ze veel meer verdiende dan voorheen. Financieel ging het steeds beter, want Peggy toverde hun houten krotje al binnen een jaar om in een prachtige woning. Er werd een hele verbouwing gedaan en hun huis zag er echt heel mooi uit. Het oude huis werd kapot geslagen en een hele nieuwe woning rees de grond uit. Je zou nooit denken dat er eens arme mensen daar gewoond hadden. De woning was echt chique geworden. Jo-anne wees me vaak foto’s van de woning, ook toen het nog in aanbouw was.

Die arts nam alle financiële zorgen van moeder en dochter op zich. Achteraf bleek waarom, Peggy en de arts hadden in het geheim een relatie. De arts was een getrouwde man, hij had zijn vrouw en kids thuis zitten dus de relatie met joanne’s moeder diende in het geheim te gebeuren.

Jo-anne wist niet beter en ze was blij dat ze eigenlijk uit die nare situatie waren, waarbij ze dagenlang geen eten hadden en in een krot moesten wonen die van alle kanten lekte als het regende. Ze sprak er vaak met mij over dat ze zich echt gezegend voelde nu daar alles beter ging in haar leven. Ze hoefde zich nu geen zorgen meer te maken als ze de volgende dag wel eten zou hebben en hoe lang de hongersnood zou duren omdat haar vader weer eens zijn narcistische buien had. Ik was ook blij voor haar en gunde haar dit van harte. Als iemand blijdschap verdiende dan was zij het wel.

De jaren vlogen voorbij ……

Wij zaten toen in de 4e klas, en wij moesten in groepen een werkstuk maken. De afspraak was dat ik naar Jo-anne moest en we zouden bij haar thuis aan het werkstuk werken. Ik had al die tijd nog geen flauw idee waar ze precies woonde, ik had de woning alleen op foto’s gezien. “Onze woning is de grootste aan de commissaris thurkowweg, dus je kan niet verkeerd gaan of je vergissen bij welke woning je moet komen” zei ze grappend.

Ik nam dus aan dat het maar een grapje was, maar toen ik daar aangekomen was bleek dat ze helemaal geen grap maakte. Hun huis was inderdaad de meest grote in vergelijking met de andere woningen in de straat. Die arts had op het erf van die moeder een heel gigantisch groot huis gebouwd voor de moeder van Jo-anne. Het huis was nu vele malen groter geworden dan voorheen, het was nu een kasteel van een huis. Ze kwamen letterlijk niks tekort. Ik zat echt met open mond vol bewondering te kijken naar die woning van hun. Als buitenvrouw had Jo-anne haar moeder het wel ver geschopt binnen korte tijd.

Ons werkstuk is prima gelukt. En kort daarna zijn wij uiteindelijk beiden geslaagd van de MULO school. Haar moeder heeft toen een enorm groot feest gehouden voor het feit dat haar dochter geslaagd was.

Twee jaartjes verstreken ….

Ik was inmiddels verhuisd naar de stad en was boodschappen aan het doen in Combé markt. Ik zag toen de moeder van mijn beste vriendin, samen met de huisarts lopen. Ze waren boodschappen aan het doen en ze leken een stelletje verliefde tieners. Ze keken mekaar aldoor speels aan, aanrakingen hier en daar. ‘Ow zijn deze twee nog met elkaar? Mooi zeg, maar hoe zit het dan met de arts zijn vrouw want nu gaat hij met Peggy in het openbaar’ vroeg ik me zelf af.

Ik hoorde van een voormalige buurvrouw dat die arts zijn vrouw heel erg ziek was. Ze had ineens een mysterieuze ziekte en men kon niet achterhalen wat haar scheelde. Ze ging ziekenhuis in en ziekenhuis uit. Uiteindelijk is de vrouw overleden aan de gevolgen van haar ziekte. De kinderen van die arts namen het hem kwalijk voor het feit dat hij meer aan het “werk” was, dan thuis de zorg van hun moeder op zich te nemen. Uiteindelijk na de begrafenis gingen de kinderen naar Nederland, om daar voorgoed te blijven bij hun oma.

De moeder van Jo-anne leefde nu als een koningin in het huis.

Zo gingen de jaren voorbij. Ik begon te werken in de zorg. Ik werkte in een bekend ziekenhuis. Daar kwam ik Jo-anne na jaren weer tegen. Ik was zo blij haar na lange tijd weer te zien. Ondanks wij nooit ruzie gehad hebben is het contact door de tijd heen gaan verwateren aangezien we het beiden ontzettend druk hadden. En ik woonde nu best ver bij haar vandaan, dus wegens omstandigheden groei je soms een beetje uit elkaar.

Maar ik miste haar wel en dacht vaak aan haar. Hoe je het draait of keert, waren we hartsvriendinnen of we elkaar vaak zagen of niet.

Ze schrok zich een aap toen ze mij in mijn wit uniform zag. Ze sprak heel kort tegen mij, alsof ze gauw uit mijn buurt wilde zijn. Ik vond dit gedrag zeer vreemd van haar. ‘Misschien heeft ze een probleem thuis of heeft ze haar dag niet, dus ik zal haar niet kwalijk nemen’ dacht ik. Wij waren veel te goed op elkaar dus wist zeker dat ze een grondige reden had om zich zo te gedragen tegenover mij. Iedereen heeft weleens zijn dag niet toch?

🌺VOOR VERVOLG:
(Lees Deel 2 )

⭐️⭐️= Het verhaal is 75% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton.