STORY 354: EINDELOZE WEG VAN ELLENDE

🟩 Ingezonden door: T.V

             ⚜️EINDELOZE WEG VAN ELLENDE⚜️
———————————

Goedemorgen OST leden, ik wil nog een ervaring met jullie delen over mijn jongere broer Timothy, van 14 jaar oud. Hij ziet geesten en ik wist dit nooit. Pas toen zaken fout begonnen te gaan zijn we erachter gekomen.

Om dit verhaal beter te snappen,
lees STORY 357 aub eerst.

Het was in de avond en Tim was al vroeg richting zijn slaapkamer gegaan om te gaan slapen. Ik zat met mijn dochtertje, moeder en zus in de woonkamer naar een film te kijken. Ineens kwam mijn broer uit de slaapkamer met een neus vol bloed. Het bloed bleef maar lekken uit zijn neus. Zijn shirt, handen en de vloer zaten vol bloed. Hij zei “mama ….”, maar hij kon zijn zin niet afmaken want hij viel flauw. Mijn zus die het meest dichtbij van hem was, ving hem op waardoor hij niet met zijn hoofd op de stenen vloer viel.

Wij zijn behoorlijk geschrokken. Dit hadden we niet zien aankomen, want hij was de hele middag normaal met zijn vrienden aan het spelen op het erf. Nu bloedde zijn neus ineens en viel hij flauw. Wat scheelde hem ineens? Wat was er mis? We raakten in paniek. We hadden geen idee waaraan we moesten denken. Ik ben verpleegkundige, maar zelf ik wist niet wat de oorzaak kon zijn van dit wat ik zag.

Ik probeerde mijn broertje weer bij zinnen te krijgen dus ik schudde hem een beetje door mekaar. “Timmy, timmy … wat heb je gedaan? Wat is er met je? Hoor je me, geef me antwoord? Maak je ogen open want we maken ons zo een zorgen om je” zei ik. We zagen overal bloed dus we vroegen ons af als hij zichzelf misschien iets aangedaan had, want zoveel bloed leek niet alsof het alleen kwam van een bloedneus.

Mijn moeder begon te huilen. Ik kon Timothy zijn oogleden zien bewegen, alsof zijn ogen aan het draaien waren. Maar hij deed zijn ogen niet open, ik heb geen idee wat er met hem aan de hand was. Met zijn allen hebben we hem in de auto gelegd en zijn naar de dichtstbijzijnde poli gereden. De arts was gauw ter plekke, nadat we hem verwittigd hadden van de situatie. Alle vitale Functies waren goed zei de arts.

Maar hij reageerde compleet niet. “Hij is er wel want je ziet dat zijn oogballen bewegen” zei de arts. Mijn broertje kwam plotseling weer bij en begon te paniekerig te gillen. Heel luid gilde hij “waaah waah ....dat ding wil me wegbrengen!!! Whaaa, dat ding is hier, kijk daar, het heeft geen hooofd !!!” Zei hij gillend terwijl hij in een bepaalde richting wees. We keken rond om te zien over wie hij het had maar we zagen niemand.

We konden hem niet vasthouden, hij sloeg paniekerig om zich heen. De bewaker is gelijk gekomen na het gegil om ons te helpen. “Niets gaat je mee kunnen nemen, maak je geen zorgen, we zijn er voor je!” Zei ik tegen hem. Ik begon te bidden en te bidden. De arts was bezig een kalmerend middel op te trekken om hem te prikken. Na een paar minuten is hij weer rustig geworden en viel hij in slaap. We mochten hem naar huis brengen. Hij sliep bij mijn moeder op de kamer en ik met mijn zus en dochtertje in de kamer.

De volgende dag kreeg hij hetzelfde probleem weer. Er kwam bloed uit zijn neus, het was wederom zoveel bloed dat het op de grond viel. Iedereen was meteen weer in paniek. “Mama, dit is echt niet normaal. Dit is echt geen dokters ziekte, we moeten elders hulp gaan zoeken voor Timmy” zei ik tegen mijn moeder.

We brachten haar toen naar een man (Freddie) die dichtbij woont en weet heeft van dit soort culturele zaken.

Ik kende ook een andere dame, Rhia genaamd, die mij geholpen had toen ik een probleem had met ‘wisie’, die iemand gebruikt had op mij. Lees STORY 357! Dus ik zou Rhia ook in kunnen schakelen voor hulp om mijn broertje te helpen, maar zij woonde echt heel ver. Zeker 3 uren rijden vanuit Paramaribo naar haar huis. Dat zou veel te lang duren. Wij hadden NU hulp nodig en snel ook!!! En wij waren radeloos, vandaar dat we kozen voor Freddie die wat dichterbij woonde.

Éénmaal bij Freddie zijn woning aangekomen, rende mijn zus de man zijn erf binnen. Die meneer zat op zijn terras te relaxen en hij schrok natuurlijk.

Mijn zus vertelde hem in grote lijnen wat er gaande was en dat we dringend zijn hulp nodig hadden. De man wilde helpen en hij zei “breng die jongen binnen en leg hem op het houten bed”. Wij probeerden mijn broertje op te tillen, maar hij was ineens loodzwaar. Erg vreemd, want hij was een hele slanke jongeman en we hadden hem eerder op de dag wel kunnen optillen in de auto.

Het was alsof ‘iets’ hem met opzet zwaarder maakte zodat wij geen hulp voor hem konden vinden.

We vroegen de fors gebouwde zoon van Freddie, die erbij was komen staan, om hulp om timmy uit de auto te halen. Zelf hij had moeite om Tim op te tillen, maar met veel inspanning is het uiteindelijk toch gelukt. Hij legde mijn broertje vervolgens op de houten bank van zijn vader. Freddie bekeek Tim rustig en het leek alsof hij in trans ging om te ‘onderzoeken’ wat er precies gaande was. Toen hij weer bij zinnen was kwam hij met een flesje met onbekende inhoud. Hij smeerde daarmee het heel lijf van Tim in.

Toen zei hij ineens “noh! A Disi fara toemsie, tjar ing kong na ini a oso“, daarmee bedoelde hij dat zijn zoon mijn broertje naar zijn aparte culturele werk kamer moest brengen die achterin van de woning gesitueerd was, zodat hij beter op hem kon ‘werken’.

Eenmaal in de ‘werk ruimte’ aangekomen van Freddie, zagen we zoveel culture attributen aan de wand op rekken en op de vloer liggen. Het zag er een beetje eng uit, maar we hadden geen tijd om ons te focussen daarop. Freddie deed een luku en al gauw liet hij ons weten dat er een bakroe en een Yorka op Timothy zijn lichaam zit. “Wang sma sin’ ding, Mie ow poer’ ding, no frede”.

Freddie begon met zijn rituelen, ging wederom in trans en hij begon een hele andere taal te spreken. Zijn zoon die assisteerde tijdens het cultureel werk, was voor ons aan het vertalen wat er gezegd werd. Eerst werd de Yorka weggehaald en daarna de Bakroe. Het duurde wel een tijdje voordat dit gebeurd was, de rituelen namen tijd in beslag. Maar uiteindelijk is het gelukt mijn broertje te bevrijden van die demonische lasten.

Freddie zei tegen mij “eigenlijk waren deze dingen niet voor hem gestuurd, ze waren voor jou gestuurd door iemand die jou niet mag. Maar omdat die dingen je niet konden bereiken vanwege een bescherming, zijn ze naar je broertje gegaan”.

Ik heb inderdaad een culturele bescherming (zie STORY: 357) dus ik begreep meteen waarom die takroe sanie’s mij niet konden bereiken.

Ondertussen kwam Tim beetje bij beetje bij. Hij deed zijn ogen open en was compleet verward. “Joeh, waar ben ik?”. Ik zei tegen hem, dat hij zich geen zorgen hoefde te maken en dat we op een veilige plek waren.
We hebben Freddie betaald, want we mochten een vrijwillige bijdrage geven en daarna zijn we naar huis gegaan. De volgende ochtend toen we wakker werden keken we meteen in Tim zijn slaapkamer als alles goed met hem was. Hij sliep als een roos.

“Laat hij maar slapen, hij zal moe zijn“ Zei ik. Mijn moeder liep na een kwartier zijn kamer om hem wakker te maken om te ontbijten. “maris! kom kijken! Je broertje krijgt het weer!!?”. We renden allemaal naar de kamer om te gaan kijken.

“Shhhh..shhhh.... die dingen komen weer voor Mariska” zei hij met gesloten ogen. Hij sprak met een hele vreemde treiterende stem. Ik kreeg er kippenvel van “Ai mi mama, hebben dit weerrr!?”dacht ik. Ik belde Rhia meteen, aangezien zij me al eens geholpen had met mijn eigen probleem. Ik was tevreden over haar werkwijze en diensten, plus vroeg ze geen abnormale bedragen.

“Breng hem meteen naar me!” Zei Rhia, toen ik haar het geval uitgelegd had. “Abung, we gaan hem in die auto moeten krijgen en dan rijden we meteen naar je” zei ik. “Vanuit deze kant zal ik alvast bezig met hem zijn op geestelijk/ spiritueel vlak, tot jullie hier gearriveerd zijn” zei ze. Ik hoef jullie niet uit te leggen dat het weer een groot probleem was om Timothy in de auto te krijgen. Hij was weer loodzwaar. Uiteindelijk met behulp van een buurman hebben we hem in de auto kunnen krijgen.

We reden vervolgens 3 uren naar Rhia toe. Onderweg hebben we de hele tijd gebeden.

Rhia en haar mensen waren al bezig met de culturele voorbereidingen. We moesten Tim op de vloer leggen, hij was nog steeds niet zichzelf. Ze begonnen hun rituelen en mijn broertje begon te sidderen alsof hij stroom stoten kreeg. Hij trilde en beefde, het was eng om te zien. Maar Rhia en haar mensen gingen door met hun rituelen en stoorden zich niet aan het sidderen van mijn broertje.

Ineens deed Timmy zijn ogen open. De hele look op zijn gezicht was demonisch, je kon zien dat hij zichzelf niet was. Er zat ‘iets’ slecht op hem, hij keek mij woest aan, vol haat. “soema na joe! sa joe wanie? Sa joe kon’ doe djaso?!” Vroeg Rhia. Tim keek haar aan met een gemene grijns op zijn gezicht en wees met zijn vinger naar mij. “Mi kong’ gie ing!” Zei hij en begon toen te lachen op een soort enge manier, die ik niet beschrijven kan.

Ik begon te huilen, want om mijn broertje zo te zien raakte me wel. Hij zag er helemaal bezeten uit, ik herkende hem niet terug zoals hij eruit zag. En die stem die uit hem kwam was gewoon helemaal iemand anders. Die duivelse look waarmee hij me aan keek gaf me rillingen over mijn geheel lijf. En dat ‘ding’ bleef me maar aankijken.

Ik zei toen “mi ano foe joe, dus mie joe no mang teki!! soema sin joe!!! Soemaa!! Bigin’ teygi mi!!” zei ik met bevende stem. Dat ding lachte me gewoon uit. Hij leek te genieten van mijn verdriet, want ik had nog tranen in mijn ogen en ik was echt overstuur. Dat ding keek me gewoon aan en zat me treiterend uit te lachen.

Ik vroeg opnieuw “wie heeft jou gestuurd? Zeg het me nu!! Is het Lena? Is het die javaanse dame van mijn werk?”. Het ding weigerde mij antwoord te geven en zat alleen maar harder te lachen. Ik herhaalde mijn vraag meer dan 3 keren en uiteindelijk zei het wel dat Lena degene was die hem gestuurd had. “Ja, Lena sen’ mi fu kon’ tek’ joe, maar mi no beh mang tek’ ju dang mi tek’ ju tjieng brada” zei het breed lachend.

Rhia vervolgde haar rituelen. Het ding waarvan mijn broertje bezeten was weigerde Tim zijn lichaam te verlaten. Hij maakte het Rhia echt niet makkelijk.

Na een lang gesprek tussen Rhia en dat ding, na verscheidene rituelen, is het eindelijk gelukt Tim te bevrijden van die takroe sanie. “Timmy ….tim, ben je er? Geef me antwoord?!” zei ik, ik wilde weten als hij het werkelijk was deze keer of als er nog iets andere in hem zat. “Ken je ons nog? Weet je wie wij zijn?” Vroeg ik. “Ja, natuurlijk ken ik jullie. Jij bent Mariska, mijn zus. Daar is Lisa, me andere zus en hier heb je mama” zei hij.

Hij was moe en zwak, hij kon bijna niet opstaan. “Waar zijn we eigenlijk?”vroeg hij. Ik zei “ergens bij een dame die ik ken”. Rhia gaf hem een voorlopige tapoe. “Zorg dat je deze tapoe nooit weghaalt van je lijf, ook al wat de situatie is of ookal wat je ziet of hoort. Vergeet dit niet” zei ze.

“Om die permanente tapoe te krijgen, moet hij een andere dag terug komen bij me zodat ik hem een wasie kan geven. Dat is nodig voor die tapoe” zei ze tegen ons.

Toen we klaar waren zijn we naar huis gereden. Alles was prima, tot we ons huis bereikt hadden. Daar ging het weer behoorlijk mis. Hij begon zich vreemd te gedragen. Hij keek naar het plafond en rondom zich alsof hij dingen zag die wij niet konden zien. “Hoor je die stemmen? Ze praten tegen me, ik hoor ze fluisteren” zei Tim. En aldoor keek hij verschillende richtingen en tussendoor ook naar het plafond. Wij hoorden niks en konden niks waarnemen.

“Mama, we gaan hier echt niet slapen vandaag. Dat ander huis is toch vrij?” Mijn moeder knikte. Ze had een andere woning die ze verhuurde, maar die was net enkele weken vrij gekomen. Dus ik stelde voor voorlopig daarheen te gaan. Mijn mams vond dit ook een goed idee dus we begonnen snel in te pakken en reden naar de andere woning. Tegen 6:00PM begon mijn broertje eerst te kreunen en daarna te gillen van de pijn. Hij raakte helemaal in paniek. Hij sloeg om zich heen, alsof hij ‘dingen’ aan het verjagen was.

Ondanks we niks zagen, konden we wel zien dat hij gebeten werd door onzichtbare demonische figuren. Op Tim zijn huid zagen we de bijt afdrukken, zo wisten we dat werkelijk ‘iets’ of meerdere van ze, hem aan het aanvallen waren en dat die dingen hem aan het bijten waren. Ik belde Rhia meteen om haar te vertellen wat er gebeurde.

“Laat hem die Tapoe niet weghalen, want dat willen ze. Ze willen weer in zijn lichaam gaan en dat kan nu niet vanwege die tapoe en daarom vallen ze hem zo aan” zei ze. Verder gaf Rhia me aanwijzingen wat ik diende te doen voor mijn broertje en toen werd het wat rustiger. Tim leek even geen last te hebben en hij viel in slaap. Wij bleven wakker om over hem te waken en we durfden niet in slaap te vallen want het kon elk moment weer mis gaan.

Wij sliepen allemaal in 1 slaapkamer omdat we behoorlijk angstig waren. Er was steeds een geklop op die deur, alsof er aan de andere kant van de deur iemand stond te wachten op ons. Dit ging zo de hele nacht door. En toen de zon opkwam was het muisstil alsof de nacht daarvoor niks gebeurd was. Niemand stond aan de andere zijde van de deur en het huis was nog netjes potdicht.

We zijn allemaal snel gaan douchen, daarna haasten wij ons richting Rhia’s huis om Tim die wasie te laten doen, zodat hij snel zijn tapoe kon krijgen. Gelukkig heeft Rhia gauw alles in orde gemaakt, want toen we onderweg waren hebben we haar gebeld en ze had alles al in gereedheid gebracht. Na de wasie kreeg Tim zijn tapoe en sindsdien heeft hij geen problemen meer gehad.

Hij ziet af en toe nog geesten, maar dat is omdat hij geboren is met een gave. Hij is helderziend en helder voelend, dus hij is op spiritueel vlak anders ingesteld dan ons. Hij heeft wel geen last van die geesten, ze willen soms gewoon een boodschap doorgeven aan hun familieleden. Maar Tim verdiept zich niet echt hierin. Misschien als hij later ouder is zal hij van gedachten veranderen en er toch wat mee doen.

Dit waren enorm moeilijke en zware dagen voor ons als gezin, het was echt niet makkelijk. Ik zou dit nooit meer willen mee maken. Zoveel pijn, verdriet en ellende alleen vanwege een jaloerse collega. Je hoeft als mens niet eens luxe en rijkdom te hebben, om toch vijanden te hebben die je de dood in willen jagen. Dit is er een goed voorbeeld van.

Lena, die jaloerse collega, werkt intussen niet meer op de poli. Ik denk dat ze ook door had dat wij ontdekt hadden dat zij degene was die ‘wisie’ voor mij gestuurd had.

⭐️⭐️= Het verhaal is 90% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton.