STORY 353: VAKANTIE MET SASKIA

⬛️ Ingezonden door: S.P.L

                    ⚜️VAKANTIE MET SASKIA⚜️
————————

Hallo OST lezers, mijn naam is Santoucha en een ieder die mij kent, weet dat ik iemand was die echt niet geloofde in geesten of onderwerpen die daaraan gerelateerd zijn. Naar mijn inzien was dat allemaal onzin en bijgeloof.

Altijd op gezellige feestjes of als we buiten de stad gingen, waren spookverhalen altijd een onderwerp die ter sprake kwam. Ik nam echt kiek op de mensen die erin geloofden zelf als men het zelf meegemaakt beweerde te hebben, lachte ik ze keihard uit. Ik begreep niet hoe men zo lichtgelovig kon zijn om deze onzin als zoete koek te slikken. “OMG wat een overdreven verhaal”, dacht ik dan vaker in mezelf.

Maar ik er kwam toen een verandering in mijn denkwijze, omdat ik persoonlijk iets meegemaakt heb. Ik vond deze Facebook pagina van OST en begon de verhalen te lezen met een hele andere kijk op zaken vanwege mijn eigen ‘vreemde’ ervaring. Ik neem daarom de moed om vandaag mijn bijdrage te leveren door dit verhaal te schrijven. Dit was mijn ervaring, want “fu tru… a tap’ mi mofo wreed.” (Het heeft mij de mond gesnoerd )

Ik had een vriendin die in Nederland woonde en we hadden nog heel goed contact. Ze vertelde al een tijdje over haar plannen om te komen genieten in Suriname en ze wilde dit speciaal in de grote vakantie. Toen het definitief was dat ze naar Suriname zou komen, begon ik ook uit te kijken naar leuke kortverblijf appartementjes voor haar. Een hotel zou een beetje te duur zijn en notabene is het handiger als je in een vakantiehuis vertoefd met alle gerieven.

Mijn vriend, nu mijn ex, zou rond dezelfde periode op vakantie gaan en ik wilde echt niet alleen thuisblijven.

Ik stemde dus af met Saskia, zo heet ze, dat ik de vakantie dan samen met haar zal doorbrengen in het appartement. Ik begon mijn verlof ook te plannen en ik begon al een beetje te kijken bij touroperators naar leuke binnenlandse bestemmingen die betaalbaar waren. Een paar dagen voor haar komst in Suriname, belde ze me op en vertelde me dat ik het appartement moet cancelen, want ze had een huis kunnen vinden van een kennis. Zoals ik het begreep was het ook nog een enorm grote woning.

Ze kon de sleutels van het huis op het adres in Nederland ophalen en dan hoefde ze niet rond te rijden in Suriname om te zoeken naar het adres van de mensen die op het huis letten. Die mensen werden op de hoogte gesteld dat er vakantiegangers in het huis zouden verblijven en dat ze al voorzien waren van een sleutel. Voor Saskia was het dubbel geluk, omdat ze helemaal geen cent hoefde uit te geven aan huur.

Ik vertelde mijn ex vriend het goede nieuws en hij keek me heel kwaad en serieus aan en zei: “No go klets in s’ma oso da’i no sab’ den s’ma.” (Ga niet kletsen in andermans huis als je ze niet kent).
Ergens gaf ik hem wel groot gelijk hoor, maar “tranga jesi” (ongehoorzaamheid) maakte dat ik zijn woorden aan mijn laars lapte.

Nu begon het een beetje vreemd te worden… let op wat ik zal schrijven. Saskia belde me weer op en gaf me het adres door, straatnaam en huisnummer, en ik ben toen tot 3 keren toe in de straat gereden en heb gezocht naar het huis. Weet je dat ik het nooit heb gevonden? Ik had zelfs mijn auto bij de winkel op de hoek geparkeerd en ben rustig gaan wandelen in de straat… niets.

Alle andere huisnummers kwam ik tegen, behalve die wat Saskia aan me had doorgespeeld. Ik dacht toen dat ik me misschien vergist kan hebben en dat ik een verkeerd nummer heb begrepen tijdens ons gesprek. De bedoeling was dat ik haar op zou wachten bij de woning, dat was de afspraak, maar ik kon het huis echt niet vinden. “Ik zal maar wachten totdat ze me belt of sms’t, ik ga maar weer weg”, dacht ik in mezelf.

Ik kreeg later een sms dat ze al in Suriname was en dat ze op het adres was aangekomen. Het was trouwens s’avonds en ik zat toen aan het werk, bezig de nacht-shift te draaien. Gedurende mijn nachtshift werd ik ineens gebeld en aan de andere kant van de lijn kon ik haar paniekerige stem horen. “Kan je niet eerder komen Tusha… kom a.u.b. nu”, gilde ze luid aan de telefoon. Ik maakte haar duidelijk dat ik het echt niet zou redden om nu van het werk te gaan, maar beloofde dat ik gelijk zou komen op het adres zodra mijn shift eindigde.

We legden toen neer en in mijn hoofd dacht ik: “Wat gebeurt er nou met dit kind. Ze spoort niet volgens mij. Denkt ze dat ik zomaar kan gaan en komen terwijl ik aan het werk zit?”.

Na mijn shift kwam ik aan op het adres, die ik nu wel snel had gevonden. Ze stond bij de deuropening te wachten en ik vroeg haar gelijk of alles wel okay met haar was. We gaven elkaar een omhelzing en ze gaf me toch geen antwoord op mijn vraag. Misschien was het jetlag. In ieder geval, ik pakte mijn spullen uit de auto en ben toen het huis gaan onderzoeken. Het was een heel mooi, antiek en groot huis. Het was wel heel erg stil, dus maakte ik de radio aan die op een tafel stond. In het huis was er een kamer waar de deur blijkbaar echt hermetisch gesloten was.

Ik probeerde uit alle macht de kamer open te krijgen, maar het lukte me helemaal niet. Maar ik merkte op dat Sas, “lek wan tere” (als een staart), achter me aanliep. Ik vroeg haar toen nogmaals of alles goed met haar gaat en wat haar precies scheelde. Hakkelend zei ze dat ze boven was en “kawna-muziek” hoorde afspelen en het geluid kwam van beneden. Maar toen ze naar beneden ging om te kijken viel het geluid weg en zag ze niemand. “Kind doe normaal hoor, we zitten hier hoog en als er ergens een feest was kan het mogelijk zijn dat de wind het geluid mee voerde naar hier.”, zei ik.

Nadat we het hele huis hadden bekeken, wilde ik een bad nemen, want ik kwam regelrecht van het werk en “mi skin ben plak-plak” (mijn lichaam voelde plakkerig aan). Er stroomde geen water uit de kraan en zelfs het toilet deed het niet. “Oh die kennis zei me dat er in de garage een hoofdkraan is en die we moeten we even opendraaien”, zei Sas. Ik ging dus richting de garage toen we opeens een hels kabaal hoorde afkomen van de trap. Alsof een kudde koeien van de trap afstormden. Je hoorde duidelijke harde en doffe stappen van de trap afkomen.

We keken beiden nog geschrokken naar elkaar en binnen 2 tellen waren we op het erf, dichtbij de poort. Saskia begon toen te huilen en te gillen: “Zie je…zie je Tusha…iets klopt niet.” Het kon nog niet tot me doordingen dat wat ik heb meegemaakt, bovennatuurlijk was. Ik kreeg toen een soort “don-don dikati” (domme moed) en rende het huis binnen en begon te gillen “Un’ no kon nanga’ denki fu du takru. Un’ no moeilijk unu dus lib’ un rustig.” (We zijn niet met slechte gedachtes hier. We vallen niemand lastig, dus laat ons ook met rust).

Ik zei toen tegen Sas om naar binnen te komen en dat niets ons gaat hinderen. Het leek inderdaad echt rustig te zijn geworden.

Sas was bezig in de keuken en ik pakte een baddoek uit mijn tas en liep naar de badkamer toe. Ik had mijn kleren al uitgedaan toen ik opeens het dievenijzer van het raampje van de badkamer hoorde trillen. Het werd van licht trillen tot echt ruw schudden van het dievenijzer. Ik rende met de baddoek om mijn middel uit de badkamer en wist ook gelijk dat Sas het geluid ook had gehoord.

“Saskia, kom we gaan weg van hier, pak in”, riep ik haar toe. We renden beiden naar boven en begonnen met het inpakken van onze spullen, toen we weer dezelfde “kudde” hoorden stormen naar boven. We keken elkaar heel even aan en begonnen toen alles gewoon te douwen in de tassen. Maakte mij niet uit of mijn tandpaste geen dop had…ik gooide letterlijk alles in de tas. Nadat we echt alles hadden ingepakt, renden we de trap af en gooiden alles in de bak van mijn auto. Opeens herinnerde ik me dat ik de radio aan had laten staan. Na sma oso, dus wilde het niet aan laten om vervolgens te horen tak’ mi libi sma nanga hey rekening.

Ik vroeg Sas om weer samen naar binnen te gaan zodat ik het kon uitdoen. We renden weer de trap op en toen we langs die ene deur renden, schrokken we verschrikkelijk, omdat die deur begon te rammelen. We renden de kamer in en ik trok de stekker gewoon uit het stopcontact. Het rammelen van de deur begon erger te worden en opeens voelde ik alsof iemand met scherpe nagels aan mijn oorlel trok. We zouden net van de trap rennen of Sas begon te gillen: “Tusha je oor… je oor bloed heel erg.” Opeens voelde ik weer die wrede pijn aan mijn oor en toen ik het vasthield voelde ik het warme bloed in mijn handen.

Ik begon toen pas echt te gillen van angst, omdat ik nu wist dat deze dingen bestonden. Het was geen onzin, er bestaan takroe sanie’s.

We renden het huis uit en ik gilde nog tegen Sas: “De deur… sluit die deur.” Wanneer Sas terug rent naar de deur, sloeg deze vanzelf met een harde klap dicht “BAMMMMM”. Saskia stond nog verstijfd te kijken naar de deur die net voor haar neus was dichtgeslagen. “Sas kom nu…KOM!!!”, gilde ik naar haar. Ik nog steeds in mijn baddoek. We maakten dat we weg kwamen van de plek. Ik reed direct naar huis terug en mijn vriend was toevallig thuis. “Ai boi…a kos’kosi sa un’ kisi.” (Sjonge…we hebben flink op onze donder gekregen).

Die dag belde Saskia nog naar die kennis van haar in Nederland en op de speaker legden we hem uit wat we hadden ervaren in het huis. Opeens zei hij: “Wacht ik ga je m’n vader geven.” De man was niet te spreken over zijn zoon en notabene kwam hij er toen pas achter dat de zoon zijn waarschuwing niet had opgevolgd. Boos zei de vader nog de laatste woorden: “Ik heb niemand toestemming geven dat jullie in mijn huis konden blijven…níémand!” en hij legde neer in onze oren.

Wel, we maakten direct weer contact met de mensen van het appartementencomplex en we konden gelukkig eentje vinden. Die avond hebben we geen oog dicht gedaan. Enige wat we deden was naar elkaar kijken en soms een onzinnig ding uitkraaien. Mijn ex vriend vertrok die middag ook naar Zanderij om te beginnen aan zijn vakantie.

Later die dag werden we gebeld door die kennis van Saskia. “Sorry voor wat jullie hebben moeten doorstaan. Maar mijn vader heeft een “waktieman” (bewaarder/wachter) geplaatst in het huis. We wonen in Nederland, maar er zijn dingen die beschermd moeten blijven en die zaten allemaal in die kamer. Ik wist het ook niet. Maar ik kan jullie wel dit zeggen…als het was gelukt die kamer open te krijgen, zouden jullie beiden gek worden van verwarring, omdat die waktiman daarvoor zou zorgen. In die kamer huisde “hét”. Nogmaals, sorry.”

🌺Vanaf ik dit heb meegemaakt, geloof ik dat er
meer zit tussen hemel en aarde.

⭐️⭐️= Het verhaal is 50% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton