🟪 Ingezonden door: Viviënne Cameron
⚜️ONZE NIEUWE BUURMAN⚜️
————————
Hoi Yvanna & OST leden, ik wil mijn persoonlijke ervaring met jullie delen.
Wij woonden in een normale gezellige wijk, waar er niks raar of spooky gebeurde. Toen kwam er ineens een buurman naast ons wonen die wij sporadisch buiten zagen. Hij was blijkbaar gewoon een huismuis en wij hadden hier uiteraard geen problemen mee. Iedereen mag lekker doen waar hij/ zij zin in heeft. Tegen mijn man zei hij eens dat hij vaak naar het buitenland ging, dus vonden we het normaal dat we hem nauwelijks zagen.
Er gingen maanden voorbij en niks noemenswaardig gebeurde er.
Tot wij op een dag een zeer vreemde indringende geur roken, dat sterk leek op dat van bedorven vlees maar dan tien keren erger. De buren vroegen me als ik geen last had van de stank. Ik zei “ja, vreselijk is het, het lijkt alsof een dode kat zit te rotten hiernaast. We zagen grote zwarte vliegen op de gordijnen. Mijn man belde de politie om dit even te komen onderzoeken. Die kwamen gelijk en hebben de deur kapot getrapt. Het bleek dat het niet de kat van de buurman was. Het was gewoon de buurman te zijn die zelf overleden was in zijn woning.
Na een kwartier kwam er een lijkenauto en die medewerkers van de uitvaartdienst hebben de buurman in een zinken kist weggebracht. De politie kwam aan de deur en vroeg wanneer wij hem voor het laatst gezien hebben. “Ow, nou vorige week zagen we hem nog gewoon. Hij stond springlevend in zijn keuken en hij zwaaide naar ons” zei ik. De politie agent keek ons vreemd aan. “Waarom kijkt u zo vreemd?”vroeg ik.
“Die meneer is duidelijk meer dan 6 weken overleden, dus u kunt hem niet gezien hebben. Vergist u zich misschien niet hoe lang geleden u hem gezien heeft?” Vroeg hij. Ik knikte en zei dat dat het geval hoogstwaarschijnlijk was, ik was ook helemaal in de war van dit gebeuren. Het gaat je niet in de koude kleren zitten als iemand die vlak naast je woont ineens overleden blijkt te zijn en wij er niks van wisten. Ach, … ik moet me dan gewoon vergist hebben wanneer ik hem voor het laatst gezien heb. Ik twijfelde op dat moment hevig.
Maar ik kon toch echt zweren dat hij vorige week naar ons allemaal zwaaide. Maar nu daar ik hoorde dat hij 6 weken overleden was en lag te rotten in zijn woning, was er geen twijfel mogelijk dat ik de datum verkeerd ingeschat had. “Er ligt ook nog post in zijn brievenbus van precies 6 weken geleden dus onze schatting komt overeen met dat van de lijkschouwer” zei de agent tegen ons. Ik dacht er verder niet meer over na want dit was gewoon een hele onsmakelijke situatie.
Het was een drama, de hele buurt was in rep en roer. We kregen te horen dat de buurman tijdens het douchen overleden moet zijn. Misschien een hartinfarct ineens, schoot door mijn hoofd. Het idee dat hij daar al zo lang gelegen moet hebben in een natte toestand waarbij het lijk sneller gaat ontbinden, gaf me al kriebels. We hoorden de agenten praten tegen elkaar dat de maden letterlijk overal lagen in de woning, ze kropen in miljoenen van de trap af.
... en wij? We hebben niks gemerkt en niet eens geweten dat een dooie vent naast ons lag.
Na dit gebeuren heeft zijn huis 2 jaar leeg gestaan. En geloof me, het spookte er ook nog verschrikkelijk, niemand wilde in het huis wonen. De buren werden bang want regelmatig zagen ze ligt branden in de woning en zagen de buurman lopen in de woning. Ze zagen hem gewoon zitten in de woonkamer. U weet dat de nederlandse woningen over het algemeen een hele grote glazen raam hebben in de woonkamer, je kan dwars door mensen hun woning kijken. Zo was dit ook het geval bij mijn buurman.
Ik durfde niet meer in mijn eigen tuin te gaan want ik zag hem een dag plotseling bij de schuur staan. Wetende dat hij overleden was, en hem toch daar te zien alsof het een levend mens was, gaf me alleen maar rillingen en de angst kan ik niet in woorden uitdrukken. Hij was niet doorzichtig, ik kon hem gewoon overduidelijk daar zien staan. Je zou denken dat het een normaal mens was.
Mijn kinderen wilden ook niet meer in de tuin spelen. Mijn zoon zei dat de buurman iedere keer naar hem kijkt. De situatie was zo niet meer uit te houden. We waren naarstig op zoek naar een andere woning maar dat lukte niet zo snel vanwege het woningtekort in Nederland.
Op een dag zagen we nieuwe mensen daar bij de woning en volle verhuiswagens, werkers die bezig waren spullen in de woning te brengen. Het bleek dat een Irakees gezinnetje in dat huis kwam wonen. Zij waren vluchtelingen, zo bleek al gauw. De nieuwe buurvrouw nodigde mij een keer uit op de koffie en ik ging bij haar op visite. Ik vroeg haar of ze het leuk vond hier in het huis. In gebrekkig Nederlands vertelde ze me dat ze s’nachts iemand kon horen douchen, maar als ze ging kijken was er gewoon niemand in de badkamer.
Ze zei ook dat ze sinds het begin dat ze er wonen een vreemde man in de keuken zagen staan. Ik vertelde haar dat de vorige bewoner helaas in de woning gestorven is. Ze schrok zich kapot, dat was te lezen op haar gezicht. Ik weet niet hoe ze dit voor mekaar gekregen hebben, maar ze hebben daar niet lang meer gewoond en zijn met alle spoed weer verhuisd. De buurman liet zich nog steeds elke dag aan hun zien en dat konden ze niet meer aan.
We zijn op den duur ook verhuisd, maar rijden vaak lang ons oude huis en zien dat het nog steeds leeg staat. Niemand kan er meer wonen ….
⭐️⭐️= Het verhaal is 90% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton
Reactie plaatsen
Reacties