🟧 Ingezonden door: D.A
⚜️HET HUURHUIS TE TOUT LUI FAUT⚜️
————————
Goedemorgen lieve mensen van OST, ik wil mijn vreemde ervaring delen over een huurhuis niet ver van Staatsolie, te Tout lui Faut. Dit verhaal speelt zich af in het jaar 2018.
Tout Lui Faut, in het Sranantongo bekend als Tilifo, was een Surinaamse suikerrietplantage aan de Surinamerivier. Sinds 1998 bevindt zich op de locatie van de plantage een raffinaderij van Staatsolie Maatschappij Suriname.
Ik ben een alleenstaande moeder met drie zonen. De oudste woont al op zichzelf en de twee jongsten wonen nog met mij in huis. Na een enerverende scheiding, wilde ik ver van mijn oude woonomgeving gaan wonen om de memories die ik destijds met mijn ex-man (de vader van mijn zonen) gemaakt had te vergeten. Ik wilde ook verzekerd ervan zijn dat hij ons niet zomaar kwam lastig vallen.
Hij was iemand die een enorm moeilijk mens was die erop uit was om mijn leven tot een ware hel te maken. Ik moest daarom een beschermingsbevel bij de politie aanvragen tegen hem. Ik huurde een tweekamer woning in de buurt van Staatsolie, een heel rustige buurt waar niemand met elkaar bemoeide. Een ieder groette mekaar wel als je mekaar eens tegen kwam, maar dat was ook alles.
Omdat het huis niet in een goede staat verkeerde, heb ik het gerenoveerd alleen om het een beetje huiselijker te maken en ook wat aantrekkelijker voor mijn zonen. Ze wilden eigenlijk niet verhuizen uit de vorige woning, want daar hadden ze hun vriendjes en die omgeving waren ze al gewend. Bovendien waren ze zo een klein simpel huis niet gewend, zo armoedig, eenvoudig en vooral de buurt was niks voor hen. Het leek allemaal zo afgelegen, veel bos, weinig leven rondom je, heel ver weg van de stad en behoorlijk saai.
Na 8:00PM was het daar al stil in de omgeving, je zag gewoon niemand meer over straat. De eerste weken moest ik er echt aan wennen, want die stilte was gewoon deprimerend. Dit waren we geen van allen gewend maar we hadden geen keus dus moesten we roeien met de riemen die we hadden. S’nachts lieten wij altijd alle lichten in de woning aanstaan, omdat het buiten pikkedonker was. Het licht gaf ons een soort van bescherming, zo voelde het tenminste … we dachten niet aan iets spooky hoor. Maar is gewoon minder eng als er licht is, mochten er dieven komen dan zien we die veel sneller.
Toen de derde week aanbrak, werd mijn jongste zoon s’nachts vaak huilend wakker en hij kwam dan naar mijn slaapkamer. Hij wilde dan niet terug naar zijn kamer die hij met zijn broer deelde en bleef bij mij slapen. Ik dacht dat hij misschien nog moest wennen aan de nieuwe woning, dus liet ik hem toe bij me te slapen als hij steeds weer kwam in de nachtelijke uurtjes. Maar het was gewoon elke avond hetzelfde probleem, dat gehuil, enorm bang zijn en bij mij willen slapen.
Ik zei een avond “nee lieve schat, dit kan echt niet zo door blijven gaan. Je weet zelf ook dat dit niet kan, wat er ook gebeurd je gaat terug naar je kamer”. Wel mensen, daar begon het .. hij gilde het uit van angst en zei “mama, ze trekt weer aan mijn tenen en mijn voeten!!!!”. Hij was zo aan het huilen dat hij beefde, hij was duidelijk bang voor iets. “Wie? Wie doet dat met je? Welke ze? Er zijn hier geen vrouwen in het huis?!”vroeg ik.
Hij wees naar de deur en zei “kijk dat klein meisje daar, ze roept me steeds om met haar te spelen als ik moet slapen. Ze maakt me wakker elke keer. Ze laat me schrikken”. Ik keek meteen naar de deur, maar zag niks. Ik probeerde hem gerust te stellen, zei “je had misschien gewoon een enge droom, maak je niet zo een zorgen. Je hebt ook je broer die met je slaapt in de kamer dus niks zal gebeuren met je. Ga maar weer slapen in je eigen kamer”.
Ik was nog niet eens goed en wel uitgesproken, of ik voelde ik hele sterke koude wind langs me heen gaan .. mijn nekharen kwamen overeind ik kreeg kippenvel over mijn geheel lijf.
Ik probeerde kalm te blijven, ondanks ik vrijwel meteen besefte dat er iets goed fout was in het huis. Ik begon te bidden, alle gebeden die in mijn hoofd sprongen heb ik gebruikt. Tijdens het bidden voelde ik me aldoor bekeken. Ik ben de slaapkamer uit gelopen en ben mijn twee andere zonen wakker gaan maken. Ik nam alle drie bij mij in de kamer zodat ze in mijn aanwezigheid verder konden slapen. Ik was toen in ‘momma bear mode’, om over ze te waken.
Ik hoorde rondom de woning ineens heel harde wind waaien die het aardig tekeer ging. Ondanks suriname geen stormen krijgt die je ziet in films, ging het buiten precies zo tekeer. Ik wist dat dit geen normale koek was, iets buitengewoon ging aardig tekeer buiten. Ik hoorde buiten mijn slaapkamer de overige deuren van de woning open en dicht slaan, de badkamerdeur en deuren van de jongens hun slaapkamers. Het was gewoon verschrikkelijk eng en ik was echt bang.
Ik probeerde me sterk te houden voor mijn jongens, maar van binnen was ik misschien banger dan hun.
Door al het geluid in de woning en buiten het huis waren ze natuurlijk ook gewoon wakker en konden niet meer in slaap vallen. Bij mijn kamerdeur hoorden we een duidelijk gekrab, alsof iemand met hele scherpe nagels aan het krabben was over de deur. Er was overduidelijk ‘iets’ aan de andere zijde van de deur. Ik zei tegen mijn jongens “blijf bidden .. niet stoppen, gewoon door bidden!”.
We hebben met zijn allen gebeden maar de ‘activiteiten’ buiten en in de woning leken juist te verergeren. Uit frustratie en angst heb ik luid gegild “STOP!!!!! laat ons met rust!!!”, en ja hoor .. wonderbaarlijk genoeg werd het gewoon muisstil.
Ik heb de moed bijeen verzameld in een fractie van een seconde en trok de deur open van mijn slaapkamer. Er stond gewoon niemand daar en toch was er kort ervoor iets tekeer aan het gaan bij diezelfde deur. Maar ik dacht er niet te lang over na en trok mijn zonen de slaapkamer uit, nam mijn tas en de autosleutels. Rende het huis uit, duwde zo goed en snel als het ging mijn jongens in de auto en ik reed zo gauw ik kon weg van deze duivelse woning. Ik heb nog nooit zo hard gereden … ik moest gewoon weg, ver weg van die plek.
Ik weet nog dat ik dacht “blijkbaar staat die woning gewoon open, de voordeur hebben we niet gesloten”. Uit paniek zijn we allemaal gerend naar die auto en hadden de tijd niet om af te sluiten. Enige gevoel wat wij kregen was om daar weg te gaan omdat we niet welkom waren in die woning. Iets wilde ons weg hebben dus we moesten onszelf in veiligheid brengen. Ik ben in holst van de nacht naar mijn zus gereden die ons toen opving in die moeilijke periode.
Ik ben nooit meer naar die betreffende woning geweest. Mijn jongere broer en enkele neven hebben al onze spullen uit het huis weggehaald. Toen ze daar aankwamen was de deur ineens netjes op slot, terwijl ik zeker wist dat de deur wagenwijd open stond toen we weggevlucht waren.
Tot de dag van vandaag staat die woning leeg, er heeft niemand erin kunnen wonen. Dit zegt al voldoende, niemand die daar huurde kon er lang blijven wonen. Ik zie dat de eigenaar het erf wel netjes onderhoudt. Deze woning is zo dichtbij staatsolie, dat je vanuit het huis de oliegeur kon ruiken en die vlam van staatsolie kon zien. Mensen die bekend zijn met de buurt zullen weten over welke woning ik het heb.
🌺 Dit was mijn ervaring.
Bedankt voor het willen lezen.
⭐️⭐️= Het verhaal is 95% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton.
Reactie plaatsen
Reacties