STORY 324: GEZEGEND MET MIJN LIEVE ZWAGERES

🟫 Ingezonden door: D.A

          ⚜️GEZEGEND MET MIJN LIEVE ZWAGERES⚜️
———————

Beste OST leden, na 8 jaren samen gewoond te hebben hebben met de vader van mijn oudste zoon, hebben wij besloten te trouwen.

We woonden eerst in een huurhuis. Na het huwelijk hadden we een jaar bij mijn schoonouders gewoond. Van hun kregen we als gift een stuk grond waarop we konden bouwen.

Wij waren de eersten van de familie, dus in het gezin van mijn schoonouders, die een stuk grond kregen. Met bloed, zweet en tranen hebben wij ons huis gebouwd op het groot stuk land. Alles verliep goed. We zijn verhuisd en in de tussentijd hebben mijn schoonouders hun perceel in kavels verdeeld, zodat al hun kinderen een stuk land konden krijgen.

Mijn man zijn jongste broer, Diresh, was getrouwd met Mala een hele gezellige goeduitziende jonge meid. Met haar kon ik het uitstekend vinden.

Mala en haar man Diresh bouwden op de kavel naast ons. Sinds ze daar kwamen wonen ging alles achteruit in ons leven en vooral op financieel vlak. Mijn man deed voornamelijk aan landbouw en deels van zijn groente werd geëxporteerd. De oogst mislukte voor het eerst toen ze naast ons kwam wonen. Het was zo erg dat mijn man de groente zelf op moest gaan kopen voor de export. Alles wat hij toen ondernam mislukte. Dan nog had hij het vermoeden niet dat iemand bezig met hem was. Hij was altijd zo positief ingesteld om niks slecht over anderen te denken.

Diresh werd jarig en mijn man kreeg eten van Mala. Rotie met doks. Precies waarvan mijn man houd.. zijn favoriete maaltijd.

Nietsvermoedend at hij de rotie op. Maar Mala zei vooraf “zwager dit is voor jou alleen hoor. Uw zoon en vrouw krijgen straks zodra ze van school zijn. Ik heb een extra grote portie gezet voor jou”. Na een week werd mijn man behoorlijk ziek. Hij had overal pijnen, zijn armen voelden zwaar aan, bij het lopen deden zijn voeten en benen deden hem vreselijk pijn. Hij kon niet goed eten, ook geen eetlust, of als hij wel at gaf hij het meteen weer over.

Hij huilde letterlijk als een klein kind hoe erg de pijn was. Ik bracht hem met alle spoed naar de dokter en die zei “niks om jullie zorgen over te maken, het is de griep die nu heerst” en hij kreeg alleen maar paracetamol om in te nemen. Uiteraard heeft dit compleet niet geholpen en mijn man bleef drastisch achteruit gaan.

1 maand ging voorbij en de pijn werd erger. Ondertussen was Mala zoooo bezorgd. Ze kwam elke dag even op bezoek om te informeren naar mijn man zijn gezondheid. Ze bracht altijd sap, fruit en beschuitjes mee. Ze liet weten hoe ze met ons mee leefde en medelijden met ons had. Wij waardeerden haar medeleven enorm, hoe ze zo lief en geduldig was. En wij zochten ook niks erachter, waarom zouden we trouwens? Mala was altijd een schat van een meid geweest en stond altijd klaar voor ons. Bovendien zijn we niet met occulte dingen opgevoed.

Toen de pijn maar erger werd zij we naar een masseur in Commewijne geweest met de bedoeling mijn man een goede massage beurt tegeven.

De oude meneer raakte mijn man aan, hij was nauwelijks bezig met mijn man en wenkte me. Hij nam me even apart en zei toen in het javaans “ik bezit een gave, ik ben helderziend en heldervoelend. En ik moet je helaas mededelen dat jou man geen normale doktersziekte heeft. Iemand heeft hem bewerkt met duistere krachten, het is een zware wisie die voor hem gezet is. Ga hulp voor je man zoeken anders zal je hem gauw kwijt zijn. Degene die dit gedaan heeft is nog steeds bezig op hem te werken en je moet het niet onderschatten. Ik zal hem vandaag masseren, je hoeft mij niks te betalen maar blijf niet te lang wachten om hulp te zoeken, hij heeft weinig tijd over. Als je van mij komt ga meteen op zoek naar iemand die verstand van culturele zaken heeft … iemand die wisie weg kan halen”.

Mijn man zag dat de oude man en ik druk in gesprek waren, en ook dat we beiden heel serieus keken, dus vroeg hij me later wat er gaande was. Mijn man verstaat geen javaans, dus hij kon ook niet opvangen wat we zo aan het bespreken waren. Ik wilde hem niet ongerust maken, en zei “het komt weer helemaal goed met je, hij gaf me wat adviezen welke kruiden ik voor je kan gebruiken, zodat je je wat beter kan voelen”.

Met heel veel verdriet en erg ontdaan van het nieuws ben ik naar huis geraced en ik belde een paar mensen uit onze vriendenkring met de vraag als ze goede loekoemangs kenden. En natuurlijk, toen ik thuis aankwam, was Mala al thuis bij mij om te weten hoe het met zijn gezondheid gaat. Zoals ik al zei, woonde vlak naast ons en ze wilde alles weten. Want ze was alweer erg ongerust over dit hele gedoe met mijn man zijn gezondheid.

Toen we thuis aankwamen rende Mala letterlijk naar de garage. Ze had al op ons zitten wachten. Ze vroeg aan me: “Didi hoe is het met Bharkoe nu? Hoe voelt hij zich, heeft de masage geholpen? Heeft hij gegeten? Ik heb wat soep voor hem gemaakt. Ik heb extra groente en incredienten erin gedaan die gezond voor hem zijn”. Ik bedankte haar, wat was ik blij dat ze zo attent en lief was in deze enorm moeilijke tijd.

Ik was nog steeds ontdaan door het slechte nieuws en vroeg Mala als ze me kon helpen met de huishouding. Ze lachte en zei “natuurlijk , daarom ben ik hier toch schat. Ik probeer je zoveel mogelijk werk uit handen te nemen. Laat maar weten wat ik voor je moet doen en ik regel het. Je zal wel moe zijn, rust gewoon een beetje uit”.

Terwijl Mala me hielp, belde ik een paar mensen. De zus van mijn man die ook in de buurt woonde, kwam op bezoek en vroeg naar de gezondheid van haar broertje. Ik vertelde haar alles. Ze nam mijn man mee naar een loekoemang en deze man kon zien dat mijn man door het nuttigen van voedsel kwaad is aangedaan. En dat een familielid de schuldige was. De loekoeman zei dat hij mijn man een wasie (cultureel bad) zal geven. We moesten dezelfde avond terug bij hem komen met de nodige spullen voor die wasie.

Toen we terugreden naar huis kreeg mijn man weer die hevige pijn aanvallen. Scherpe pijnen, alsof iemand hem aan het steken was met messen.

En hij gilde het uit van de pijn. Hij raakte bewusteloos en ik werd radeloos want ik wist niet hoe ik dit aan moest pakken. Wat moest ik hiermee? Ik liet die zus de loekoeman bellen om te vragen wat we konden doen. “KOM NU TERUG!!! Ik wacht op jullie!” Zei hij. Hij liet ons onmiddelijk terug rijden naar zijn huis. Daar aangekomen kwam mijn man bij .. hij sprak wartaal ofwel een taal dat wij niet verstonden.

Hij was bezeten door iets duister. Hij begon als een slang te kruipen en te sissen. De loekoemang stelde ons gerust en zei “blijven jullie rustig. Zometeen krijgt hij die wasie”.

Terwijl de loekoeman zo bezig was met hem, sprak dat ‘ding’(de takroe sanie) via mijn man. Het vertelde aan de doe-man (culturele genezer) wie ‘hem’ gestuurd heeft en waarom. Zodoende wisten we dat Mala de schuldige was, want deze demoon zei het letterlijk met naam en toenaam. Hij legde ook uit waarom ze dit gedaan had. Ze was jaloers, ze kon namelijk niet aanzien dat wij het financieel veel beter hadden dan haar gezin. Ook het feit dat wij alleen zonen hebben en zij kon maar geen zonen baren, zat haar behoorlijk dwars. Ze wilde dolgraag een zonen omdat dit bij hindoestaanse gezinnen erg belangrijk is.

Ik schrok van hetgeen ik te horen kreeg. Mala die altijd zo poeslief, begripvol en zorgzaam was naar ons toe had dit allemaal gedaan? Het maakte haar niks uit als mijn kinderen zonder vader kwamen te zitten en de pijn die wij allemaal zouden hebben. Haar doel was gewoon om mijn man van deze aarde op te ruimen, alleen omdat ze jaloers was. Ze had niet gedacht aan mijn pijn, of de pijn van mijn schoonouders. Ik kon dit gewoon echt niet bevatten, dat een mens zo slecht kon zijn. Uiteindelijk heeft die doe-mang mijn man kunnen helpen en heeft die takru sani uit zijn lijf verwijderd. Het was geen gemakkelijke taak want Mala had hem stevig bewerkt, maar het is gelukkig gelukt om mijn man te bevrijden.

Wij hebben Mala geconfronteerd met dit alles wat er uit de bus gekomen is. Natuurlijk ontkende ze eerst, maar ze gaf het later met heel veel gehaal en getrek toch gewoon toe. En dan nog hebben we haar vergeven.

Nu is mijn man gezond en kan weer werken en voor zijn gezin zorgen.

Mala heeft haar man uiteindelijk verlaten en hem verweten dat ze om hem niet financieel stabiel is en dat hij ook geen zonen kan verwekken. Ze woont bij haar moeder en ziet er verstrooid, ondervoed en verwaarloosd uit. Ze praat tegen zichzelf. Lijkt alsof ze helemaal gek geworden is. Dit is hoogstwaarschijnlijk de eigen straf die je krijgt wanneer je duivelse krachten oproept en gebruikt om anderen pijn te doen. Vroeg of laat moet je de prijs daarvoor betalen, en dit soort vloeken blijven achter voor je kinderen en kleinkinderen. Het is het allemaal gewoon echt niet waard.

🌺 Mijn tip voor een ieder die dit leest:
Wees tevreden met wat je hebt en wie je bent. Er zullen altijd anderen zijn die meer dan je hebben, die mooier zijn, die rijker zijn, duurdere auto’s rijden, die financieel stabieler zijn, een betere baan hebben, die meer geluk hebben, die grotere huizen hebben etc. Maar at the end of the day, zijn het alleen aardse goederen, dus wees niet hebzuchtig, jaloers en afgunstig, want door anderen te benijden en verkeerde stappen te ondernemen kan je hier levenslang spijt van hebben.

⭐️⭐️= Het verhaal is 90% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton