🟥 Ingezonden door: Melea Reeves
⚜️CASINO: JE BENT GEWOON MOE⚜️
————————————
Hi Yvanna & overige OST leden, hier mijn persoonlijke ervaring die ik in het kort zal proberen te vertellen.
Het was in 2018 toen ik begon met werken in een Casino die in de buurt gevestigd is van zwembad Parima. Zoals alle Casino’s in Paramaribo is dit Casino tevens een Hotel. Ik had het prima naar mijn zin op de werkplek en alles ging goed, totdat ik dit (zie onderstaande verhaal) meemaakte .....
Laat me maar beginnen bij het begin:
Ik solliciteerde bij het Casino op de openstaande vacature van schoonmaakster bij de afdeling housekeeping. Ik werd aangenomen en dit was een hele nieuwe wereld voor mij die openging. Ik had namelijk nooit eerder gewerkt in een Casino en nu daar ik deze baan had beviel het me wel.
Ik leerde nieuwe mensen kennen, echt hele gezellige collega’s waarmee ik goed kon opschieten, lachen en fun hebben. Af en toe raakte ik ook aan de praat met aardige klanten, maar daarentegen had je ook behoorlijk misselijke klanten ertussen die enorm lastig, onbeschoft en respectloos waren. Dit kan soms even je humeur verpesten, maar ik liet me niet demotiveren omdat dit nu éénmaal part of the job is.
Aangezien ik erg van mijn werk hield, zorgde ik ervoor dat mijn werkgever nooit een punt op mij had dus deed mijn werk keurig netjes en kwam altijd stipt op tijd aan het werk.
Zo ging ik op een maandag volgens schema aan het werk. Het bleek dat een aantal van mijn collega’s van afdeling housekeeping (die aan het werk behoorden te zijn op dat moment) niet zijn komen opdagen. Deze collega’s waren gewend om de kamer van meneer Viresh (fictieve naam) schoon te maken. Ik had in de wandelgangen begrepen dat hij de eigenaar was van het casino, maar had hem persoonlijk nooit gesproken.
Aangezien de collega’s die gebruikelijk zijn slaapkamer schoonmaakten er niet waren, werden Nandita (een collega) en ik gevraagd als wij de kamer voor hem schoon konden maken. Wij gingen ermee akkoord dit te doen, … tja, waarom zouden we weigeren, het was onze baan en notabene was hij de baas van dit geheel dus weigeren was niet eens een optie als je het mij vraagt.
Sinds ik mijn voet over de drempel van zijn hotelkamer deed, kreeg ik meteen rillingen over mijn geheel lijf, voelde me duizelig en rook een vreemde geur …. Het rook daar heel anders dan de andere kamers in het gebouw. Het was geen aangename geur als ik eerlijk moet zijn, maar ik liet me niet ontmoedigen, ik was vastbesloten mijn werk daar zo goed mogelijk te doen ondanks de situatie in de kamer.
Nandita zei tegen me “als je tijdens het schoonmaken spullen weghaalt of opschuift, leg ze alsjeblieft weer precies op de zelfde plek terug, want meneer Viresh is erg moeilijk betreffende dit soort dingen. Hij is erg vervelend en gaat het zeker opmerken als je dit niet doet. Hou dit in gedachten bij elk ding dat je verplaatst”. Nandita had hier duidelijk al vaker schoongemaakt anders had ze dit niet geweten, dus ik gaf aan dat ik het begrepen had en rekening zou houden.
“Ik voel me zo raar hier in deze kamer, erg ongemakkelijk … ik kan het niet uitleggen, maar fijn voelt het niet” zei ik tegen haar. Ik zag de blik op haar gezicht meteen veranderen “Ach, misschien ben je gewoon vermoeid. Dat zal het vast zijn”. Ik knikte en zei dat ze misschien gelijk had, ervan uitgaande dat ik me misschien zomaar zorgen maakte. Ik ging door met opruimen en deed mijn werk zoals ik gewend was te doen bij alle andere kamers.
Toen alles opgeruimd was bukte ik om de vuilniszak uit de vuilniston te ledigen. Terwijl ik zo stond voelde ik me ineens onwel worden, een soort vervelend zwaar gevoel overviel me weer … en ik dacht toen weer ‘iets klopt gewoon niet in deze kamer!’. Ik stond weer rechtop en zag iets abnormaal snel voorbij gaan achter het tafeltje die naast de vuilniston stond. Ik kon nog net een lange staart zien van dat ‘ding’.
Ik wist toen zeker dat ik me geen dingen zat te verbeelden en dat iets “behoorlijk off” was in deze hotelkamer. Ik had me voorgenomen maar niks tegen mijn collega te zeggen, maar bedacht mij en vertelde haar toch. Ze zei opnieuw dat ik gewoon moe was en daarom dingen zag die er helemaal niet waren. “Ik werk hier jaren en maak deze kamer vaker schoon, nooit is er iets gebeurd. Ik heb iets vreemd hier gezien of meegemaakt. Je maakt je zomaar druk meisje, er is echt niks aan de hand” zei ze lichtelijk geïrriteerd.
Ik wist wat ik gezien had en niks wat Nandita zei kon me op andere gedachten brengen. “Boi, wat ik daar gezien heb is echt niet normaal, MI NO ROKO DJA MORO JERE!!”. Ze zag mijn zenuwachtige manier van doen en ze begon te lachen. “Hou op mang, er is echt niks. Ik zou hier niet eens werken als er iets mis was”probeerde ze me nog gerust te stellen.
We zaten even te rusten nadat wij de kamer van de eigenaar afgemaakt hadden en daarna kregen we een opdracht om een kamer boven schoon te maken. Meteen gingen we erheen en die hotelkamer was pikdonker toen we de deur open deden. Ik deed het licht aan en begon de lakens/ dekens van het bed weg te halen om deze met schone te verwisselen. Terwijl ik hiermee bezig was, zei mijn collega dat ze even naar beneden ging om enkele spullen te halen die we nodig zouden hebben.
Aangezien zij en ik alleen boven waren, vroeg haar “ga je me echt alleen hier laten? Dat meen je toch niet?”. Ze gaf aan maar eventjes weg te gaan en gauw terug te komen. Okay, ze ging weg en ik ging door met mijn taken. Uiteindelijk ben ik beland in de klerenkast en was daar schoon aan het maken, alles afvegen en netjes regelen. Ik hoorde voetstappen vanachter de kastdeuren die ik opengeslagen had mijn richting op komen. “Owh, is Nandita daar eindelijk?!” dacht ik.
Maar toen ik die kastdeuren dichtsloeg om naar haar te kijken, zag ik dat er niemand in die kamer aanwezig was.
“Jeetje, moet ik dit nu echt meemaken in mijn eentje?!” Ging er door mijn hoofd. Soso frédé nak mi, want dat was nu wel echt eng … mi krieng boeng snel ... ik heb die klerenkast gauw afgemaakt want ik was nog niet klaar ermee, daarna liep ik naar de andere kant van de slaapkamer. Alsof iets me zei om mij om te keren, draaide ik mij om en zag daar ineens een zwarte schim die vliegensvlug de klerenkast in ging. Het vloog als het ware … zo snel ging het. Wel mensenn, ……mi tap' a kamra doro mi teigi mi collega die aangelopen kwam “meisje, meh gweh jere, hier spookt no ka!!!”.
Wederom ontkende ze dat het spookte en dat er wat mis was. Volgens Nandita was alles prima en niks aan de hand. Ik besloot er dan maar gewoon niks meer over te zeggen want het was inmiddels al bijna tijd om naar huis te vertrekken. We vertrokken samen vanuit het casino en tijdens het lopen vroeg ik haar weer “het spookt hier he? Heb je hier zelf ook vreemde dingen meegemaakt?”. Tot mijn verbazing zei ze “ja, ik heb daar ook genoeg meegemaakt!”.
“Waarom zeg je me nu pas?! En waarom ontkende je het al die keren toen ik het je gevraagd heb?” Vroeg ik. Ze kon me geen antwoord geven en liep met haar hoofd richting de grond verder alsof ze spijt had dat ze dit niet eerder gezegd had.
Feit is dat de plek spookt, en het nu nog eens bevestigd werd wat ik al lang aanvoelde. Mie gweh jere …… ik speel niet met deze dingen, tot de dag van vandaag NOOIT MORO MI GO IN A PRESI DATIE!!!
(ik ben nooit meer geweest in dit gebouw)
Ik wil niks meer zien ... er is gelukkig niets met me gebeurd, maar datgene mij overkomen was is al voldoende om daar nooit meer te gaan.
Dit was mijn persoonlijke ervaring betreffende dit casino, in de omgeving van zwembad Parima.
⭐️⭐️= Het verhaal is 90% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton.
Reactie plaatsen
Reacties