🟨 Ingezonden door: S.S
⚜️HET ANTON DRAGTENWEG PROJECT⚜️
————————
Beste OST Leden, ik heb een korte ervaring die ik met jullie zou willen delen.
Ik werk in de bouw en moest op een locatie werken aan de anton dragtenweg. Het was een dinsdag middag en ik was weer eens aan het werk. Tegen 12:30PM stopte ik even om te schaften en daarna deed ik zoals gebruikelijk even een dutje tot 1:00PM. Deze betreffende dag voelde ik constant alsof iemand naar mij stond te kijken en dit liet me enorm ongemakkelijk voelen.
Ik keek rondom mij maar zag niemand, toch bleef het gevoel aan mij knagen dat ik, behalve mijn collega’s, niet alleen daar was. Iets was met mij, iets bekeek mij …. Alleen kon ik niet ontdekken wat/ wie?! Ik heb natuurlijk mijn dutje niet kunnen doen, want het ongemakkelijk gevoel wat ik had stoorde mij. Ik maakte me zelf wijs dat het gewoon een idee van me was, alleen zodat ik me geen zorgen hoefde te maken. Op klaarlichte dag kan er toch onmogelijk iets vreemd gebeuren, hield ik me zelf voor. Ik stond op en ging naar een ander project waar ik ook aanwezig diende te zijn.
De daarop volgende week, weer een dinsdag, ging ik opnieuw naar het project aan de anton dragtenweg.
Ik was deze dag met mijn bromfiets aan het werk en mijn collega’s waren allemaal met hun auto aanwezig. De werkdag is normaal verlopen en er leek helemaal niks mis. Tegen 4:30PM toen het tijd was om naar huis te gaan, bleven mijn collega Marianto en ik nog even napraten terwijl de rest al vertrokken was. Ik zei tegen hem “pae, waktie eve mik mi tik mie brom, da ie kang gwe”. (* wacht even op mij, laat me effe mijn brom nemen, dan kun je gaan).
Mijn bromfiets had ik geplaatst in 1 van de garages van de onafgemaakte gebouwen.
Ik liep dus naar achteren om die brom te halen, maar terwijl ik het gebouw naderde zag ik vluchtig een persoon gekleed in het wit voorbij lopen binnen in het gebouw. U moet zich voorstellen, dit gebouw had nog geen deuren en ramen dus je kon rechstreeks naar binnen kijken. Ik zag gewoon echt iemand lopen ….. met spierwitte kleding. Ik schrok me rot, voelde me hart in me keel kloppen.
Maar ik herhaalde in me hoofd, dat dit niet aan het gebeuren was en dat ik verkeerd gezien had. Uiteraard in mijn hart en hoofd wist ik dat ik wel degelijk goed gezien had. Maar ik moest mijn brom daar weghalen en daar gauw weg zien te komen, dus ik trok mijn stoute schoenen aan en nam mijn brom uit de garage, zonder om me heen te kijken. Ik durfde dat gewoon echt niet …. Ondanks ik me vreemd genoeg weer bekeken voelde.
Ik stootte de bromfiets uit de garage en met snelle stappen liep ik weg van het gebouw. Toen ik een eindje van het gebouw af was, keek ik richting het gebouw. Mensennnnnnn ……. U gelooft het of niet, ik zag bij 1 van de grote deur openingen, dat er iemand … of iets, ik weet het niet wat het was, een menselijk figuur die naar mij stond te kijken. Het was in het wit gekleed, een soort van gewaad met compleet zwart gezicht.
Ik probeerde te kijken als ik een gezicht kon onderscheiden maar dit was niet mogelijk, want het gezicht was echt pikzwart. Ik kon uit de vorm ook niet eruit halen als het mannelijk of vrouwelijk was, maar het had wel een menselijke silhouet. Ik was wreed bang, beefde over mijn geheel lijf maar ik kreeg een soort van kracht in mij op dat moment, een durf …. Ik dacht bij me zelf, dit kan niet waar zijn en ik laat me niet bang maken. Misschien spelen mijn collega’s een spelletje met me.
Ik zette mijn brom op de staander en ik liep met grote stappen richting het gebouw. Toen ik het gebouw naderde zag ik het figuur schuiven achter de muur bij de deur opening. Alsof het aan het schuilen was, zodat ik het niet meer kon zien. Ik stapte het gebouw enkele seconden daarna binnen en keek op die plek, ……. NIEMAND!!!!! Degene was gewoon verdwenen. Nergens was er iemand te zien, ik heb het gehele gebouw uitgekamd en er was daar echt niemand.
Degene kon ook niet weggerend zijn omdat ik de persoon dan wel gezien zou hebben, vanwege de manier hoe het gebouw ingedeeld is. Het zou gewoon niet mogelijk geweest zijn, …. degene was er gewoon niet. Alsof hij/ zij opgelost was in de lucht zonder enig spoor. Ik kreeg een heel vervelend gevoel van de plek en heb het terrein haastig verlaten.
Ik heb op dat moment niks aan Marianto gezegd, die nog voorin op mij aan het wachten was. Ik moest het zelf ook even nog verwerken, maar later heb ik het hem wel een keer in alle details verteld.
Ik hoef jullie niet te zeggen dat ik daar nooit meer op het project ben gaan werken, ik weigerde dat gewoon. Het gevoel wat ik daar gehad heb wilde ik niet nog eens mee maken …..
Zo mensen, dit was mijn ervaring en hopelijk komen meer bouwvakkers hun verhaal delen, want ik weet vrijwel zeker dat er heel veel mensen in dit vak ook dit soort vreemde ervaringen hebben. Want soms ga je bouwen op een grond waarvan je de geschiedenis niet kent. Er kan daar van alles gebeurd zijn in het verleden en tijdens de bouw van een woning, krijg je dan last van deze geestelijke resten…..
🌺 Ik wens u een fijne ochtend verder.
⭐️⭐️= Het verhaal is 95% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton
Reactie plaatsen
Reacties