🟪 Ingezonden door: Carolyn
⚜️LEONSBERG: DAAR BIJ DIE STEIGER⚜️
—————————
Geachte OST leden, ik heb een korte ervaring te delen met jullie. Dit is een recente gebeurtenis die mij overkomen is.
Laat mij me even aan jullie voorstellen, Ik ben Carolyn en ik ben 18 jaartjes jong. Aub mijn volledige naam niet erbij vermelden?!
Het was zondag (14 Aug 2022) avond, mijn vriend en ik waren rondjes gaan rijden, omdat wij ons behoorlijk verveelden. We besloten om pizza te halen, daarna parkeerden we bij On the Run & daar aten wij rustig onze hete pizza. Ondertussen spraken we een beetje over ditjes en datjes, zoals het leven, wat we samen willen bereiken .
12:30AM besloten we naar Leonsberg te rijden om nog een beetje daar bij de steiger rond te gaan lopen en daarna zouden we huiswaarts keren. We parkeerden netjes, namen wat eten en drinken mee en liepen hand in hand naar de steiger toe. Het was een mooie nacht, de maan stond helder aan de hemel, het was volle mannen en het uitzicht was zo mooi ….. een heerlijk koel briesje maakte de sfeer echt helemaal af voor mij.
Er waren ook andere verliefde koppeltjes daar aanwezig bij de steiger. We hebben daar een tijdje gezeten, natuurlijk veel gesproken met elkaar.
Tegen 1:30AM toen we het welletjes vonden, besloten we terug te lopen naar de auto om naar huis te rijden. Terwijl we aan het lopen waren op de brug, voelde ik ineens een enorm gewicht aan mijn rechter been. In het begin dacht ik dat het gewoon een idee van me was. Ik was namelijk ongesteld en dacht dat me lichaam gewoon een beetje vreemd reageerde, met spanningen, krampen en misschien trekt dat door naar me benen?!
Maar tijdens het lopen werd het gewicht niet minder aan mijn been, dus besloot ik gewoon weer eventjes te zitten op een bankje bij de brug. Ik kon namelijk niet meer normaal lopen, want het was echt te zwaar voor mij om te dragen. Hopende dat het vervelend gevoel aan mijn been weg zou trekken. Maar het gevoel bleef, het was voor mij duidelijk een gevoel alsof iets onzichtbaars zich vast klampte aan mijn scheenbeen. En het gewicht van dat ding was enorm, dit maakte me behoorlijk bang eerlijk gezegd.
Van huis uit ben ik moslim, ik heb altijd geleerd om 3 keren “bismillah” te zeggen als er iets spiritueels/ paranormaals gaande zou zijn waarvan ik weet dat niet goed is en fout aan voelt.
Zoals aangeleerd zei ik dus 3 keren “bismillah” en ja hoor mensen, binnen een fractie van momenten was het gevoel ineens weg …. Alsof een kind dat hing aan je benen weggegaan was. Het gewicht en de druk rondom mijn been was per direct weg. Ik zei dit tegen mijn vriend en hij zei dat ik me zomaar druk zat te maken. “Het is zeker anansi ofzo!” Zei hij. Maar ik wist dat dit echt geen anansi was, want het voelde echt duidelijk alsof iets zich vastklampte aan mijn onderbeen. Er was een duidelijk verschil tussen anansi en wat ik voelde.
Trouwens, toen ik dus bismillah zei …. reageerde het ding aan mijn been vrijwel meteen en verdween als sneeuw voor de zon. Het was geen anansi, dit was mij meteen duidelijk. Toen ik het ding niet meer voelde zijn we meteen naar de auto gelopen en reden naar huis. Ik zat onderweg aldoor te denken aan wat mij overkomen was en het zat mij dwars.
Thuis aangekomen liep ik met mijn rug als eerst door de deuropening van onze woning, zoals mij sinds kleinsaf aangeleerd is, zodat geen enkele negatieve entiteiten mij mee naar binnen kunnen volgen. Ik ging dan na thuiskomst meteen in bad, maar toen ik in bed lag, kon ik niet slapen omdat ik sterk het gevoel had bekeken te worden door iets. Het gaf mij een ongemakkelijk gevoel, wetende dat ik niet alleen in mijn slaapkamer was … want zo voelde het echt, dat er iets met mij in de ruimte was. Met angst ben ik uiteindelijk toch in slaap gedommeld.
De volgende ochtend vertelde ik mijn oma wat mij overkomen was, zij zei dat het blijkbaar één of ander gedaante was die met mij mee wilde naar huis. Wat die entiteit zijn bedoeling was om met me mee naar huis te komen weten we natuurlijk niet, maar volgens Oma was er wel echt iets op dat moment dat me mee naar huis gevolgd was.
“Als je naar onbekende plekken gaat en vooral in de nachtelijke uurtjes, moet je altijd tegen de plek praten en zeggen dat je niks verkeerd komt doen. Je bent er slechts gekomen voor je ontspanning en je bent niet van plan slechte dingen te doen. Je valt niemand lastig en verwacht ook dat niks jou tot last is. Dit moet je altijd doen in het vervolg, dat je jou “takie”(zegje) doet, zodat al die entiteiten die meeluisteren je bedoelingen kennen, dat je niks fouts van plan bent” zei mijn oma.
Mijn grootvader die erbij zat, vertelde dat hij eens iets gelijksoortig meegemaakt had toen hij naar de winkel ging in de avond uren. Iets wilde toen ook met hem mee komen naar huis. Het deed mij goed te horen dat mijn grootouders me wel serieus namen, niet zoals mijn vriend die het als niks serieus zag.
🌺 Dit was mijn ervaring lieve mensen ….
⭐️⭐️= Het verhaal is 90% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton
Reactie plaatsen
Reacties