🟫 Ingezonden door: ANNA
⚜️RINGWEG: DE VROUW EN HAAR KIND⚜️
————————
Dag lieve mensen van OST,
Vandaag wil ik iets met jullie delen wat ik een paar jaren geleden persoonlijk heb meegemaakt op één van de bekendste wegen in Suriname: de Ringweg.
GERUCHTEN DIE JE NIET KUNT ONTKENNEN
Er ging in die periode een hardnekkig gerucht rond over een vrouw en haar kind die regelmatig in Paramaribo-Noord gesignaleerd werden. De verhalen waren overal. Mensen zeiden dat deze vrouw en haar kindje bij een verkeersongeval op de Ringweg waren omgekomen en dat hun geest sindsdien ronddoolde. Veel automobilisten beweerden dat ze hen lastigvielen, anderen ontkenden alles — want niet iedereen kan zulke dingen waarnemen.
Maar ik kan jullie zeggen, met volle overtuiging:
het was écht waar.
Die vrouw en haar kind dwaalden werkelijk rond.
Ik zag hen met mijn eigen ogen. Ze deden mij niets, maar het was duidelijk dat ze de weg naar huis zochten — een weg die ze na hun plotselinge overlijden niet meer konden vinden. Ik voelde aan alles dat ze niet beseften dat ze niet meer leefden.
DE DAG DAT ALLES VERANDERDE
In die tijd woonde ik in Paramaribo-Noord en bezocht ik elk weekend mijn ouders. Toevallig moest ik altijd langs de straat rijden waar dat tragische ongeluk had plaatsgevonden.
Die bewuste dag zat ik alleen in mijn auto. Mijn dochters wilden niet mee, dus reed ik rustig weg met de radio aan, zon op het dak, romantische muziek — het soort ritje waarbij je nergens bij stilstaat.
Na ongeveer vijftien minuten bereikte ik het stuk weg waar de vrouw en haar kind waren verongelukt. Ik dacht er niet eens aan; ik reed daar immers bijna dagelijks.
Maar toen gebeurde het.
EEN STUUR MET EEN EIGEN WIL
Zonder dat ik het wilde, begon mijn auto langzaam naar de zijkant te trekken. Het stuur draaide zichzelf — alsof het een eigen wil had.
In eerste instantie probeerde ik het terug te draaien, maar er was iets dat mij tegenwerkte. Het voelde niet dreigend, maar wel vreemd… bijna alsof ik werd geleid.
Het draaien gebeurde geleidelijk, bijna zorgvuldig. Uiteindelijk besloot ik het gewoon te laten gebeuren, om te zien wat er zou volgen.
Toen de auto volledig aan de kant stond, zette ik hem op Park en stapte uit.
DE ONVERWACHTE ONTMOETING
Ik wist ineens precies waarom ik naar die plek getrokken werd. Ik liep naar de goot waar hun auto ooit in was beland, en begon hardop te praten.
Ik vroeg:
“Wat willen jullie van mij? Waarom hinderen jullie mij?”
Ik draaide mij om — en op dat moment schrok ik zó hard dat mijn hart bijna stilviel.
Daar stond ze.
LINKS achter mij.
Met haar kind.
Haar gezicht was bleek, bijna blauwachtig, alsof ze lange tijd in het water had gelegen. Donkere lippen. Nat haar dat in slierten langs haar wangen hing. Niet agressief… maar intens verdrietig.
Haar ogen staarden diep in de mijne, en het maakte me doodsbang.
WAAROM ZE MENSEN LIET VERONGELUKKEN
Ik vroeg haar waarom ze mensen de sloot in liet rijden.
“Die mensen hebben jou toch niks aangedaan?” zei ik.
“Je straft de verkeerde.”
Destijds lazen we bijna wekelijks over aanrijdingen op die plek. Sommige mensen overleefden het niet eens. Bestuurders vertelden dat ze ineens iemand op hun achterbank zagen zitten en daardoor de controle verloren. Anderen zeiden dat het stuur uit hun handen werd getrokken — onzichtbaar, zonder waarschuwing.
Tijdens mijn gesprek met haar kwam het hoge woord eruit:
Ze deed het zelf.
Niet om kwaadaardig te zijn.
Maar omdat ze zich alleen voelde.
Ze zocht mensen om haar heen, gezelschap. Ze klom bij bestuurders op de achterbank omdat ze de weg naar huis wilde vinden — maar het lukte haar nooit.
En elke keer nam ze iemand mee, in de hoop dat die haar zou kunnen helpen. Of simpelweg… omdat ze niet alleen wilde zijn met haar kind.
DE OVEREENKOMST DIE ALLES VERANDERDE
Ik voelde medelijden, maar ook verantwoordelijkheid.
Dus deed ik haar een voorstel — eentje waarvan ik wist dat ze het niet zou weigeren:
Ik zou elk jaar naar die plek komen om eten voor haar en haar kindje neer te zetten.
Op één voorwaarde:
Ze mocht geen onschuldige mensen meer meenemen.
Ze keek me lang aan, verdrietig maar ergens opgelucht.
En ze accepteerde mijn aanbod.
Sinds die dag zijn er jarenlang geen dodelijke ongelukken meer op dat stuk Ringweg geweest. Ik ga nog steeds elk jaar naar die plek om eten voor hen neer te zetten, zodat ze weten dat ze niet vergeten zijn.
DE ANDERE ZWERVENDE ZIELEN
Tijdens mijn aanwezigheid ontdekte ik nog iets:
De Ringweg zit vol geesten.
Mensen die bij ongelukken waren overleden, maar nooit door familie waren opgehaald of “weggebracht”. Zielen die vastzaten tussen hier en daar.
Zij zorgen nog steeds voor onrust — dáárom komen er nog steeds onverklaarbare ongelukken voor op dat stuk weg.
———
Heeft u hulp nodig?
Bel Anna:
☎️ +597 8500385
———
⭐️⭐️ = Dit verhaal is herschreven door OST Beheerder Yvanna Hilton
Reactie plaatsen
Reacties