🟦 Ingezonden door: ANNA
⚜️IK TWIJFELDE TEVEEL⚜️
———————
Goedemorgen mijn lieve OST leden, het volgende verhaal speelde zich ongeveer 25 jaren geleden af, de periode waarbij ik nog best nieuw was op het spiritueel vlak.
Uiteraard had ik de gave al, daar ben ik mee geboren, maar ik was toen nog niet op het punt waarbij ik mijn gave volledig wist te ‘controlen’. Door de jaren heen ben ik mij meer en meer gaan specialiseren en verdiepen in mijn spirituele krachten. En natuurlijk door te proberen, experimenteren en onderzoeken, begreep ik dingen beter, wist ik hoe, waar en wanneer mijn gave het beste te gebruiken. De tijd en ervaringen die ik opdeed waren mijn leermeester.
Maar sinds de geboorte van me zoon, 10 jaren geleden, hield ik mij niet echt meer bezig op het spiritueel vlak. Ik was enorm bang dat er verkeerde ‘dingen’ op mijn kinderen zouden komen. Mijn kinderen betekenen alles voor me en ik wilde dat niks ze zou overkomen. Maar ik was steeds weer geneigd te beginnen met mijn ‘spiritueel werk’ wegens één reden, mijn roeping om anderen te helpen. Daarover vertel ik jullie in een ander verhaal.
Bij een ieder stond ik bekend als die lieve dame die massages doet. Heel weinig mensen wisten dat ik een spirituele, helderziende en heldervoelende gave had, omdat ik niet echt ermee te koop liep. Als ik zag dat mensen dringend hulp nodig hadden en echt dringend hulp nodig hadden, dan bood ik mijn hulp aan.
Maar goed, ik was deze betreffende dag helemaal alleen thuis en had niks te doen, ik had alle klanten al geholpen die geweest waren voor massages. Dus besloot ik naar mijn jongere zus te gaan die niet ver van mij woonde. Éénmaal daar aangekomen hebben we gezellig zitten babbelen over van alles en nog wat. Het kwam ter sprake dat een oude buurvrouw, mevr. Soemie, een kleinzoon had die enorm ziek was.
Ik kende Mevr. Soemie toevallig ook, omdat ze van de buurt was, wij kwamen mekaar regelmatig op buurtfeestjes tegen, maakten dan praatjes met elkaar en ze is weleens bij me komen masseren. Ze was geen onbekende voor mij en ik vond dit vreselijk nieuws, dus besloot ik naar hun toe te gaan.
Ik ging daar echt specifiek om mijn hulp aan te bieden voor haar kleinzoon. De zon was verschrikkelijk heet, ik voelde het gewoon branden op mijn huid toen we daarheen liepen. Onderweg stopte ik bij een chineze winkel om wat snoep en lekkers te kopen voor de kleine Armando (de kleinzoon). Ik hou niet van lopen en al helemaal niet in de velle zon, maar gelukkig hoefden we niet al te ver te lopen. Mevr. Soemie woonde ongeveer 8 huizen verder verwijdert van de Chineze winkel op de hoek.
Ik stond voor hun huis, alles was pot dicht. Ik klopte aan de deur en hoopte dat ze thuis waren. Ik hoorde aan de andere kant van de deur een stem “wie is daar?”. Het was mevr. Soemie. Ze maakte de deur open en nodigde ons uit naar binnen.
Daar zag ik haar kleinzoon Armando liggen op de sofa. Hij zag er mager, lusteloos, bleek en zwak uit. Ik nam plaats naast hem. Mevr. Soemie vertelde ons met een droevige blik in haar ogen wat er gaande was. Het maakte mij ook verdrietig van binnen, omdat ik meteen binnen kreeg dat ik deze jongen niet zou kunnen helpen. Ik weet niet waarom, maar zoals ik al eerder zei, soms kan ik helpen en soms krijg ik ook meteen de boodschap van mijn bescherm engelen dat ik iemand niet kan helpen. In dit geval kreeg ik ook meteen door dat ik de jongen niet zou kunnen helpen.
Het feit dat Armando nog zo jong was, pas 7 jaar oud, dit maakte mij intens droevig. Zo een jong ventje diende nog te genieten van het kind zijn, lachen, plezier maken, rennen en spelen buiten met vriendjes.
Ik vroeg mevr. Soemie als ik reikie (hand oplegging) mocht doen voor haar kleinzoon, in de hoop dat het een beetje verlichting zou brengen.
Zoals ik al zei, tegen die periode had ik nog niet zoveel "krachten" als nu, ik was mezelf nog aan het ontwikkelen.
Maar sinds ik de woning van Mevr.Soemie betrad, had ik meteen een heel zwaar gevoel alsof wang sani tjokro mi neki (alsof iets mij greep aan mijn keel). Een duister vervelend gevoel, maar ik kon niet uitmaken wat er precies gaande was in haar woning. Het liet me een beetje in ademnood komen, alsof er een tekort aan zuurstof was, en de energie in de woning heel anders was. Kortom, het voelde gewoon heel fout in de woning en de alarmbellen in mijn hoofd gingen allemaal af. Ik probeerde te onderzoeken wat het precies was dat zo fout was, maar kon mijn vinger er niet meteen op leggen.
Ik was spiritueel niet voldoende ontwikkeld en nog twijfelachtig betreffende mijn gave, dus durfde niet om uitsluitsel te geven dat er slechte energieen aanwezig waren in mevr. Soemie's huis.
Mevr. Soemie vertelde me dat haar kleinzoon sinds hij 3 jaar oud was, last had van zijn oog. Zijn oog is zodanig verslechterd door de jaren heen, dat hij aan één kant bijna blind is. Zijn pupillen waren vreemd genoeg bijna wit geworden, alsof er iets over ze heen groeide. Artsen konden geen ziekte bij hem vinden en wisten niet wat de oorzaak was dat zijn ogen achteruit gingen.
Ook vertelde ze dat haar kleinzoon, sinds hij 3 jaar oud was, altijd aan haar zei dat hij een zwevend hoofd (Een skelet bedoelde hij) zag en een eng uitziende man. Maar ze geloofde niet in zulke dingen, dus heeft ze het gelaten hoe het is. Eigenlijk dacht ze ook dat het gewoon fantasie was van een kind.
Ik legde mevr. Soemie uit, dat er slechte energiën in het huis kunnen zijn die de "ziekte" van haar kleinzoon ‘bedekten’, waardoor de artsen geen oorzaak konden vinden. Ze wilde eerst niet geloven dat haar huis verkeerde energieën had, maar stemde uiteindelijk wel ermee in mij een rondleiding door haar woning te geven, zodat ik kon checken als er werkelijk iets mis was en als ik kon ‘voelen’ wat dit precies was.
“Zolang haar kleinzoon maar weer de oude zal worden, ben ik bereid te doen wat maar nodig is” zei de oude vrouw. “Mag ik eventjes alleen door uw woning lopen, zodat ik beter de ruimtes aan kan voelen” vroeg ik. Dat mocht van haar dus liep ik allereerst de woonkamer en keuken binnen, deze twee waren aan elkaar verbonden. Ik liep daarna een gang in, die leidt naar twee slaapkamers. Aan het eind van de gang waren de badkamer en wc gesitueerd.
Ik liep door de donkere gang en meteen stonden alle haartjes in mijn nek rechtop. Kippenvel over mijn armen en mijn rug …. Brrrrrr, tintelingen gingen in rap tempo door mijn lijf.
Ik maakte de eerste slaapkamer deur open, de kamer waarin mevr. Soemie sliep. Daar was er niets, ik voelde niks verkeerd. Ik liep de slaapkamer uit en ging verder naar de slaapkamer van Armando. Toen ik voor zijn kamerdeur stond, begon mijn hart sneller te pompen, haren van mijn nek begonnen weer recht te staan. Ik was helemaal zenuwachtig, was zo bang de kamer deur open te maken en ik weet niet waarom.. ik kreeg allerlei waarschuwingen tegelijkertijd in mijn hoofd, de alarmbellen gingen hevig tekeer. Wat zou aan de andere kant van de deur zijn?
Maar ik sprak tegen me zelf en zei dat ik sterk diende te zijn, ik moest niet opgeven. Ik zette mijn hand bij de deur-hendel. Ik telde tot 3 en maakte de deur met een krachtige zwaai open. En daar zag ik iets, ….iets dat ik nooit in mijn leven heb gezien en van gehoord.
Ik zag een figuur dat op een skelet leek, het zweefde ongeveer 2 meter boven de grond en raakte bijna het plafond. Het zag er akelig, demonisch en slecht uit. De hele kamer voelde ijskoud aan, alsof ik in een diepfries stond. Het keek mij aan met die holle oogkasten en het gevoel van angst dat door me ging is met geen pen te beschrijven. Ik schrok duidelijk van dit ‘ding’ en het leek ergens alsof het ook van mij schrok.
Ik werk altijd met god en beschermengelen, hun geven mij de bescherming en kracht om mijn ‘werk’ uit te kunnen voeren. Als zo een demonisch wezen dit ziet, dat ik bescherming heb van ‘het licht’, dan raken ze gebruikelijk altijd in paniek. Ik meende ook de paniek te zien in dit vies vuil wezen (ja zo zag het eruit) zijn uitdrukking.
Maar van de schrik, rende naar de woonkamer en vertelde mevr. Soemie overstuur, trillend en bijna in tranen wat ik mee gemaakt had. Ze keek me aan alsof ze wilde zeggen “deze is helemaal gek geworden volgens mij” en ik zag dat ze me niet geloofde. Ik zei dat ik even naar huis ging om mijn spullen te halen die ik allemaal nodig zou hebben om dat ‘ding’ weg te halen. Mijn beschermengelen informeerden mij wat ik nodig zou hebben hiervoor. Aangezien mevrouw Soemie bereid was alles te doen om Armando beter te maken, zei ze dat ik mijn ding mocht doen.
Ik rende de woning uit, richting mijn zusje haar huis, ik voelde de verdomde hete zon niet eens meer. Daar aangekomen stapte ik meteen in mijn auto die voor de poort geparkeerd stond en reed met alle spoed naar mijn huis. Daar aangekomen, begon ik al de spullen die nodig waren voor verdrijving van deze demoon in te pakken. Ik diende ook een spiegel mee te nemen deze keer, want ik zou dat nodig hebben. Ik reed toen weer naar mevr. Soemi haar woning. Mijn jongere zus was al die tijd nog daar blijven wachten op me.
Ik zat in de woonkamer op de grond met al die spullen voor me en die spiegel in mijn handen. Ik begon mijn rituelen uit te voeren en te bidden en zag dat skeletachtige ding rondom mij zweven. Ik merkte dat zodra ik de spiegel in zijn richting wees, hij bang werd en alles eraan deed op te schuiven. Hij wilde zichzelf niet zien en ik weet niet waarom.
Ik heb toen mijn nodige rituelen ten uitvoer gebracht voor verdrijving, daarna uitvoerig gebeden tot dat het demonisch wezen nergens meer te zien was.
In het begin wilde hij natuurlijk niet weg gaan uit de woning, ging behoorlijk tekeer. “Ik wil deze jongen, hij is van mij, zijn ogen heb ik nodig. Ga weg, verlaat deze plek anders zal je spijt hebben” zei het ding dreigend tegen me. Ik negeerde hem en liet zien dat ik me niet bang liet maken door zijn dreigementen. Kamer voor kamer liep ik, begon te bidden en te bestraffen. Opeens zag ik in Armando zijn slaapkamer weer een andere entiteit, ik weet niet vanwaar deze ineens kwam. Hij vertoonde zich als een enorm groot gebouwde man, hij was zwart van kleur en ook in het zwart gekleed. “Wat doe je hier in dit huis?” Vroeg ik.
Hij weigerde mij te woord te staan, maar na heel veel gedoe kreeg ik hem eindelijk aan de praat. Het was een heel lang verhaal, maar hij was een dwalende geest die daar zijn intrek genomen had. Ik heb toen gebeden voor hem, zodat hij rust kon vinden en stuurde hem naar het licht. Gelukkig was deze niet al te moeilijk om weg te krijgen omdat hij uiteindelijk wel meewerkte nadat ik met hem gesproken had. Hij hoorde daar gewoon niet thuis en de bewoners wilden hem weg.
Long story short, met behulp van mijn beschermengelen heb ik de dwalende geest en de demonische aanwezigheid kunnen verwijderen. De ene ging veel moeilijker dan de andere, maar het is mij gelukt.
Ik ben na mijn werk uitgevoerd te hebben uitgeput naar huis gegaan. Ik heb mevr. Soemie gevraagd om een paar spiegels in het huis te zetten. Vooral in de slaapkamer van haar kleinzoon, omdat dit hem zou beschermen tegen de demoon die bang voor spiegels was. Uiteraard zijn er demonische wezens die spiegels juist als portaal gebruiken, maar in dit geval was die ene die een last vormde enorm bang voor spiegels. Daarom gaf ik het advies veel spiegels te plaatsen zodat Armando geen last meer zou hebben.
Een paar weken daarna, kreeg ik een telefoontje van Mevr. Soemie. Ze zei dat het stukken beter gaat met de kleine Armando en de artsen eindelijk uitgevonden hebben wat de oorzaak was.
En nog even dit ….
Herinneren jullie je in het begin van het verhaal toen ik zei dat ik deze jongen niet zou kunnen helpen?
Nou, dit gevoel kreeg ik omdat ik toen nog nooit zo een heftig geval gekregen had om op te lossen. Mijn krachten waren nog niet zo ontwikkeld en ik verwarde de vele gevoelens, berichtjes en ingevingen die ik vanuit de spirituele wereld binnen kreeg.
Bij mensen die heldervoelend/ helderziend zijn, ben je net als een radio die allerlei signalen binnenkrijgt. Zo kreeg ik op dat moment ook ontzettend veel signalen binnen die verwarrend voor me werkten omdat ik nooit zoveel alarmbellen tegelijkertijd hoorde rinkelen in mijn hoofd. Dit verwarde ik met “er is geen hoop meer voor hem”, terwijl die alarmbellen mij juist lieten weten dat er demonische activiteit was in de woning en dat ik daarvoor op diende te passen.
Maar ondanks ik dacht dat er geen hoop voor de jongen was, heb ik mijn uiterste best gedaan toch te ‘vechten’ met alles in mij om hem toch te helpen en dit is uiteindelijk gelukt. Ik heb door dit geval van Armando meer geleerd over mijn gave, wat ik allemaal kan en waartoe ik in staat ben. Zolang je blijft geloven in god, zijn kracht en wijsheid, kan niks sterker dan hem zijn.
🌸Bedankt voor het willen lezen,
tot de volgende keer!
———
Heeft u hulp nodig?
Bel Anna:
☎️ +597 8500385
———
⭐️⭐️= Het verhaal is 95% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton
Reactie plaatsen
Reacties