STORY 287:
🟩 Ingezonden door: Alexandra
⚜️DOE ALSOF JE NIKS HEBT GEZIEN⚜️
————————
Hallo alle beheerders en OST Leden. Mijn naam is Alexandra en ook vandaag zal ik een korte gebeurtenis schrijven. Dit heb ik zelf meegemaakt. Ik breng jullie vandaag weer naar een dorp in Marowijne.
Ik was een tiener en rond die tijd ging ik haast elke vakantie naar mijn dorp. Ook deze keer was het zo. Ik besloot mijn vriend, Maickel, mee te nemen. Maickel en ik scharrelden al een poos met elkaar en daarom besloten we samen op vakantie te gaan. Hij was een grote en sterke creoolse jongen en hield zich veel bezig met zijn cultuur.
Zijn moeder zat in een wintie-vereniging en zo deed hij soms ook mee met activiteiten. Aan de andere kant ben ik altijd iemand geweest die vrij is met mensen. Ik doe altijd ook heel spontaan mee met activiteiten. Zo ook werd mij tijdens deze vakantie gevraagd om in te vallen als omroepster bij de locale radiostation. Elke middag zou ik dan tussen 5 en 8uur moeten werken. Op zich vond ik het heel leuk om de mensen op deze manier bezig te houden.
Ik werkte samen met een andere dame. Zij hield zich bezig met het technisch gedeelte en ik deed het spraakgedeelte. Ik vond het heel leuk en gezellig met haar. Rond 8uur werden we afgehaald door onze vriendjes of andere nichten. Dit moest wel, want in de avond was het pikdonker in het dorp en haast iedereen liep met een flashlight.
Op een middag liep ik met mijn nicht naar het radiostation. Ze zou daarna doorlopen naar haar schatje en mij rond 8uur weer ontmoeten en vandaar uit zouden we weer samen naar huis lopen. Ze had strenge ouders en soms maakte ze dus stiekem afspraakjes met haar vriendje. Toen we in de middag naar het station liepen besloten we een ‘boropasie’ (binnenweg) te nemen.
We liepen heel rustig toen we plotseling geluiden van spelende kinderen hoorden. Ik keek om, maar zag niets. Mijn nicht keek ook maar ook zij zag niets. We liepen rustig verder en weer hoorden wij het geluid van lachende kinderen. Moet je denken, deze boro-pasie ging dwars door het bos. Maar het was niet eng ofzo, vandaar we dus daar liepen. Maar deze middag was het anders.
Het geluid van de lachende kinderen stopte maar niet en ik weet niet hoe mijn nicht op het idee kwam om te bukken en door haar benen naar achteren te kijken. Ze zei me dat ik het ook moest doen en geloof het of niet, ik zag kinderen aan het voetballen. Ze keken niet naar ons, maar ze lachten wel luid. Mijn hoofd voelde toen echt groot aan. Ik kreeg kippevel en ik voelde mijn nicht mijn handen vasthouden.
Ze zei” Lex, kijk niet meer naar achteren. Doe also je niets hebt gezien en blijf gewoon tot me praten”. Ik was niet bang ofzo, maar wilde wel zo snel mogelijk weg vandaar. Mijn nicht durfde niet verder en stopte bij het radiostation. We spraken niet meer over het geval, maar langzaam aan werd het 8uur. Tijd dus om naar huis te lopen. We waren gelukkig niet alleen. Mijn nicht haar schatje kwam haar daar ontmoeten en ook Maickel was gekomen.
We besloten dus samen naar huis te lopen. Juist deze avond had geen van ons een flashlight, maar we vonden het niet erg want we waren toch met zijn viertjes. Wel besloten we zoveel als mogelijk langs de huizen te lopen want die waren wel verlicht. Op een gegeven ogenblik kwamen we toch in een donker gedeelte van het dorp terecht waar er veel manjabomen stonden.
We liepen nog steeds met zijn viertjes, maar besloten dus dicht bij elkaar te lopen. Eigenlijk waren de jongemannen niet bang hoor. Ze maakten gewoon grappen en spraken ook luid over voetbal enzo. Plotseling hoorden we een geluid uit 1 van die manjabomen. We keerden ons, om te kijken wat het geluid was en zagen plots een grote zwarte gedaante. Het was zo zwart, maar je kon er gewoon door zien. Het zat gehurkt op een manjatak en keek naar ons en het leek alsof hij steeds dichterbij kwam.
Ik denk dat het gewoon groter werd ofzo. Ondanks het geen gezicht had leek het wel te kunnen kijken. Zo raar en vreemd was het. Toen werd ik wel bang en wilde zelfs gillen. Plotseling raakte Maickel in trance. Maickel begon een taal te praten die ik niet verstond en ik schrok, want ik had hem nooit eerder zo gezien. Maickel zijn postuur leek plotseling groter te worden en hij begon richting huis te lopen.
De anderen en ik keken verbaasd en ik keerde mij weer om, om te zien als ik dat zwart ding nog zag. Ik zag niets meer op de plek en ook mijn nicht zei dat ze niets meer zag maar dat het wel nog eng aanvoelde. We liepen snel achter Maickel aan. Maickel was duidelijk niet zichzelf. Hij liep een beetje zigzag. Zo een beetje schuin. Het leek alsof hij dansend liep en alsof hij ondersteund werd. Mijn nicht en ik liepen dapper achter Maickel aan en we hadden zelfs moeite om hem bijtehouden.
Het schatje van mijn nicht is onderweg bij een familielid gestopt, want hij kon niet verder met ons( hun relatie was toen nog geheim). Toen we thuis bij mijn tante zijn aangekomen, waar we op dat moment logeerden, ging Maickel zitten en ik vroeg hem als hij wilde drinken. Hij gaf mij geen antwoord en we vertelden mijn tante wat er was gebeurd. Ze ging voor Maickel zitten en sprak heel rustig en lief tot hem en bedankte hem dat hij er was en dat hij ons beschermd had.
Toen pas kwam Maickel weer bij. Die boze gloed in zijn ogen verdween en het leek alsof hij heel moe was. Hij kon zich niets meer herinneren. Het enige dat hij nog wist was dat hij een zwarte gedaante zag en daarna wist hij helemaal niets meer. Hij dacht zelf dat hij was flauwgevallen en dat mensen hem naar huis hadden gedragen. Gelukkig is niemand ziek geworden na dit geval. Maickel en ik zijn daarna wel uit elkaar gegaan, omdat het op den duur gewoon niet meer ging in de relatie, maar we zijn tot zijn dood goede vrienden gebleven.
Zijn dood was trouwens ook een beetje een mysterie, maar dat is weer een ander verhaal voor een heel ander keer…
⭐️= Het verhaal is geplaatst zoals die ontvangen is.
Reactie plaatsen
Reacties