🟥 Ingezonden door: F.S
⚜️HIJ ZAL NIET ALLEEN BIJ JOU BLIJVEN⚜️
————————
Hallo OST beheerders en leden, als mijn man niet vreemd ging, was dit mij nooit overkomen. Het begon toen ik hem de eerste keer met een andere vrouw in huis had betrapt.
Beiden lagen naakt in ons eigen bed. Op gegeven moment stond ik verbaasd naar het tweetal te kijken, zij hadden mij nog niet gezien – omdat de kamerdeur op een kier stond. Ik werd toen plotseling agressief en wierp me op die vreemde vrouw in bed. Ik probeerde haar te wurgen, maar mijn man reageerde op tijd. Bliksemsnel pakte zij haar kleren en rende de voorkamer in. Even later hoorde ik haar het huis uitgaan met de woorden: “HIJ ZAL NIET ALLEEN BIJ JOU BLIJVEN”.
Mijn man zat intussen aan de rand van het bed even verlegen naar het plafond te kijken. Hij had zich intussen aangekleed. Hij sprak geen woord tot me, ondanks die verwijten. Een paar dagen later ging mijn man bijna iedere avond weg. In het weekend bleef hij tot de ochtend weg. Het voorval hield me bezig. Ik at minder en piekerde over de problemen die hij nu had veroorzaakt. Ik kon nauwelijks de slaap vatten. Met behulp van slaappillen ging ik naar bed. Ik wilde mijn man voor mij alleen...geen andere vrouw mocht hem bezitten.
De gedachte dat hij een minnares (buitenvrouw) had, kon ik niet uit mijn hoofd halen. Ik zou deze vrouw doden. Maar hoe? Ik vertelde een vriendin die mij afraadde het te doen. “Je hebt kinderen”, zei ze. “Wees verstandig, eens zal je man beseffen dat hij niet goed bezig is. Misschien is hij ook niet de juiste man voor je. Hij heeft zijn keuze gemaakt. Laat los!” verwonderd keek ik mijn vriendin aan nadat ze uitgesproken was. Was dat mijn hartsvriendin die mij dit waardeloze advies gaf. Nee, ik moest niets meer van haar hebben.
Ik bewandelde toen mijn eigen weg en volgde de stem van mijn hart. Maar was dat de stem van mijn hart? Ik zou de vriendin van mijn man met eigen handen vermoorden. Ik zocht een oude vrouw aan de Indira Gandhiweg (district Wanica) op, die mij een flesje gaf dat ik moest begraven bij de voordeur van de minnares van mijn man. Wat er in het flesje zat kan ik moeilijk beschrijven. Maar een flesje met inhoud. Hiervoor betaalde ik een redelijk bedrag aan SRD.
Twee dagen later werd ik ziek. Ik huilde toen als een kind en liep verschillende keren om het huis heen. Ik ging tekeer en voerde tweerichtingsgesprekken. Mijn man vond mijn gedrag erg vreemd en bracht me naar zijn grootmoeder.
Thuis bij zijn grootmoeder raakte ik in trance en sprak vreemde talen die niemand kon verstaan. Ik mocht een kruidenbad nemen en kreeg van die oude vrouw een vies drankje. Een week later voelde ik me weer normaal. Dat dacht ik eigenlijk, want precies 10 dagen later sprongen alle zekeringen in mijn lichaam weer los. Ik raakte in trance en zei dingen die ik nooit aan mijn man zou hebben gezegd. Gelukkig, hij begreep me en zei later dat ik kwade bedoelingen tegen zijn “buitenvrouw” forceerde. Het kwaad dat ik naar haar toestuurde is op mij teruggevallen. Zij was dus sterker. “A seni wan drai baka obia gi yu” (Zij heeft jou met gelijke munt terug betaald), zei de grootmoeder van mijn man. Ik weet niet wat zij daarmee bedoelde, maar ik heb er heel erg onder geleden.
Wat nu? Mijn man is laf geweest vanwege de wijze waarop hij mij heeft bedrogen. Het vreemdgaan op zich, daar kan ik nog mee leven. Maar de leugens en het feit dat hij mij jaren in het ongewisse heeft gelaten doet pijn. Ook dat hij, in zijn sms-berichten, mijn intieme momenten met hem aan haar heeft verteld. Hij heeft iemand die ik niet ken, in mijn leven toegelaten. Dit is moeilijk te vergeven. Te meer omdat hij haar dingen heeft verteld die niet waar zijn.
Hiermee heeft hij mijn eigenwaarde aangetast. Ik blijf me verbazen hoe dit soort vrouwen er altijd in trappen. Verblind door liefde geloven ze, dat het altijd aan de partner in kwestie ligt dat de man vreemdgaat. Zelfs wanneer hij elke partner met wie hij is geweest, heeft bedrogen. Het ligt nooit aan hem. Het onbegrip blijft dat hij wederom heeft gekozen om mij op deze manier te verraden. Waarom heeft hij niet eerst met mij zijn gevoelens besproken en kenbaar gemaakt wat hij miste in onze relatie?
Dan had ik een keuze gemaakt om hieraan te werken. Maar nu heeft hij jaren de kans gehad om gevoelens voor een ander op te bouwen. En heeft hij die ander gevoelens voor hem laten ontwikkelen. Deze nieuwe gevoelens verliezen het immers altijd van de oude.
Hij heeft voor een nieuw leven gekozen in plaats om te blijven en te vechten voor zijn gezin. Zijn daden hebben veel schade aangericht. Ik vraag mezelf steeds af wat er mis is met mij? Waarom ben ik niet voldoende geweest? Heeft wat wij met elkaar hebben meegemaakt nooit iets betekend?
Rationeel kan ik deze vragen positief beantwoorden, maar mijn hart laat deze antwoorden nog niet toe.
Intussen gaat zij ervan uit, de strijd te hebben gewonnen. Maar ik vraag me af of ze ondanks haar donkere bril door heeft wat ze heeft gewonnen? De man die ze krijgt is nog steeds: Een man die zo gemakkelijk afstand van zijn kinderen kan nemen.
Een man die goed kan liegen en er ook mee wegkomt.
Een man die alle vrouwen waarmee hij tot nu toe een relatie had, heeft bedrogen.
Een man die zijn beloften nooit heeft kunnen waarmaken. Een man die verslaafd is aan seks.
Oprecht en dankbaar kan ik concluderen dat, ondanks het enorme verdriet, ik blij ben dat mij dit is overkomen. Dit heeft moeten gebeuren, zodat ik er achter zou komen dat deze man nooit iets om mij heeft gegeven.
Mijn focus ligt nu op het welzijn van mijn kinderen. Ik zal hen opvoeden met normen en waarden. En wanneer ze volwassen zijn, zullen de woorden 'trouw' en 'loyaliteit' een belangrijke rol spelen in hun leven. Ze zullen weten dat het grootste goed van een vrouw haar eigenwaarde en zelfrespect is, en ze zullen dit nimmer verloochenen.
🌺 Ik voel me thans gelukkig zonder man. Maar ik heb geleerd dat het niet nodig is jaloers te zijn, wanneer een man niet van je houdt.
⭐️= Het verhaal is geplaatst zoals die ontvangen is
Reactie plaatsen
Reacties