🟨 Ingezonden door: C.S
⚜️MIJN EIGEN ERVARING: IETS KWAM MEE⚜️ DEEL 1
——————
Beste OST lezers, ik heb heel lang na moeten denken als ik dit verhaal wel moet neerpennen voor jullie, want ik heb een vreselijk moeilijke tijd achter de rug gehad.
Zoals de titel het al doet vermoeden, dit verhaal kan als antwoord of vervolg gezien worden van het verhaal genaamd “ IETS ANDERS KWAM MEE ” die audrey Denkers gepost had in Original Spuku Tori enkele weken geleden, .....wel mensen, ik ben namelijk de persoon waarover Audrey het had, die bezeten was door een entiteit. Ik ben de persoon over wie het verhaal ging, ja ik had iets in mijn lichaam. Ik wil graag het verhaal vanuit mijn zijde bekeken, aan jullie vertellen.
Het was vrijdag 6 april 2018, de planning voor de dag was dat ik een video clip zou moeten shooten op plantage AYO met een half brasiliaans model genaamd ARTHUR. Onnodig te vertellen dat het een enorm zware lange dag was, waardoor wij pas in de avond uren klaar waren met shooten. Er was een heel team daar om te filmen voor de videoclip. Tegen ongeveer half 10 besloten wij richting huis te gaan, want op ayo is er geen electriciteit aanwezig, dus was het beter om te vertrekken, want het was enorm donker daar plus een ieder was vermoeid en verlangde naar een fris bad en zijn eigen bedje.
Arthur en ik vertrokken dus van Ayo, hij en ik in de auto... de rest bleef achter op Ayo, ik was zo blij dat ik eindelijk naar huis kon. De rit naar huis leek voorspoedig te verlopen, maar op een onverklaarbare reden konden wij ineens onze weg terug naar huis niet vinden, wij deden er alles aan om de weg weer te vinden, het lukte ons best moeizaam. Wij waren gewoon verdwaald om eerlijk te zeggen.... uiteindelijk met verdomd veel moeite en met behulp van google maps, die zelf op een of ander manier verkeerde info gaf, hebben wij toch nog Suralco kunnen bereiken.
Ineens zei arthur “ zou je willen zien, waar ik in mijn jeugd gewoond heb? Hier woonde ik jarenlang”. Ik vondt dat wel boeiend dus zei ik “ ja natuurlijk wil ik dat zien, maar hoe ga je mij dat laten zien, want hier is zo donker en onbewoond? “. Op een verdrietige toon zei arthur toen “ ja... ik voel me ook verdrietig hoe het hier zo verlaten is tegenwoordig, men doet gewoon niks meer hier in de omgeving,.. toen ik hier opgroeide was het heel anders, er was leven hier en wij woonden in de omgeving waar de huizen staan”.
Ik weet niet hoe dat kwam, maar ik voelde me ineens erg zwaar, alsof een enorme last op mijn schouders was..... een vreselijk zwaar gevoel gewoon en dat beangstigde mij vreselijk. Ik vroeg nog aan Arthur, aangezien ik alleen met hem in de auto zat “ is dit een normaal gevoel?”... ...een domme vraag natuurlijk, want hij kon onmogelijk weten hoe ik mij voelde op dat moment, maar ik was zo van slag door het slecht gevoel ineens, ik deed meteen het portier waar ik zat op slot. Arthur zag dat en zei “ maak je geen zorgen”.... ik moet wel eerlijk zeggen dat ik voor het eerst het Suralco project bezocht had en het zag er verlaten en heel erg eng uit, zo levenloos....gewoon een zielig aangezicht was het, erg somber. Wij blijven daar even rondhangen en uiteindelijk hebben we besloten om maar onze weg te vervolgen naar huis. Ik bleef maar met een vervelend raar zwaar gevoel zitten, ik kon het gewoon niet plaatsen.... vanwaar dit gevoel kwam en waarom? Wij begonnen dus terug te rijden en ik bleef maar zeggen tegen arthur hoe rot en vreemd ik me voelde, ......” blijkbaar komt het door die plek, dat ik mij zo raar en vervelend zwaar voelde” zei ik tegen hem. “ ik blijf het project maar voor mijn gezicht zien, net als een film...” zei ik weer tegen hem toen ik het gevoel kreeg alsof hij mij niet serieus nam, hij zei “ hou op mang, doe normaal”. Maar goed, mensen ... ik kwam gelukkig veilig thuis aan. Ik ging meteen in bad, want ik voelde me vies en moe ... plus dat zwaar gevoel bleef maar drukkend op mij inspelen.
Die nacht kreeg ik meteen een droom, waarin een jongen mij om hulp vroeg...Een heel prachtig lijf had hij, hij was 27 jaar vertelde hij mij, goed uitziend tot zover ik kon zien, hij wilde wel steeds zijn gezicht niet tonen. Hij keek aldoor naar beneden......maar goed, In de droom woonde ik vlak naast de jongen. Ik was verbaasd dat zo een beeldschone jongen hulp van mij nodig had....en ik vroeg de jongen, waarmee ik hem dan moest helpen? Hij zei “ kan je tegen mijn ouders zeggen, dat ik erg veel van ze houd?”. Ik vondt het uiterst raar en vroeg hem “ waar zijn je ouders dan? Waar kan ik ze vinden?”...... de jongen zei “ ik vertel het je later”. Uiteindelijk zijn de jongen en ik vrienden geworden, wij besloten samen te wandelen en basketbal te spelen. Nadat we in de droom veel gezelligheid mee gemaakt hadden en weer thuis aankwamen, vroeg de jongen mij weer “ ga je mij nog helpen?”. Ik zei “ ja natuurlijk, maar waarmee ?”. Hij antwoorde “ mijn moeder wilde mij niet meer hebben, daarom heeft ze besloten om mij los te laten....Ik woon hier vlak beneden “. Daarmee bedoelde hij in de grond, daar woonde hij. Ik schrok mij kapot en zei “ maar als je beneden blijft... dan ben je al dood?!!! Want niemand kan toch beneden in de grond blijven?”. Als antwoord gaf de jongen”ja ... ik ben een pure ziel”. Ik werd echt heel bang en trok mij terug. De angst was zo enorm dat ik wakker schrok.
Ik was dus wakker met een enorm depressief gevoel en ik bleef maar het Suralco project voor mijn gezicht zien, als een film bleef dat maar voor mijn ogen draaien, ik begreep er niks van en het hield me ook bezig. Een goed gevoel had ik niet, iets knaagde aan mij, iets was niet juist, ik voelde me slecht en werd alsmaar depressiever met het moment. Ik begon onbedaarlijk te huilen en ook begon ik ineens een vreemde taal te praten, om eerlijk te zijn... ik weet niet eens als het wel een taal was, maar het was een voor mij onbekende taal. Ik hoorde dit allemaal van mijn familie die het me later vertelde, wat er afgespeeld heeft. Ik sprak dus een andere taal, terwijl ik me er niks en ook niks van kon herinneren. Mijn zus was helemaal overstuur en belde toen naar Arthur om te vragen wat er precies gaande was, want sinds ik thuis was... was ik me zelf niet echt, ik gedroeg mij vreemd. Toen mijn zus Arthur aan de lijn had, vertelde hij dat ik het de hele weg naar huis aldoor sprak over “ Suralco... suralco... suralco”. Mijn zus werd helemaal paniekerig en vroeg aan Arthur “ maar mijn god, wat deden jullie tegen middernacht daar op die plek? ....”
“Het was een toeval dat wij daar bij Suralco beland waren” zei arthur. Ik begon nog erger te huilen en bleef aandringen, “ik” wilde terug naar huis gaan.......” ik wil naar huis gaan” bleef ik maar zeggen, zo vertelde mijn zus mij naderhand. Ik vertelde tegen mijn zus dat ik daar woonde. Ze was echt heel bang geworden. Kort daarna belde arthur mij op om te kijken wat er met me aan de hand was en ik smeekte hem om mij terug te brengen naar Suralco project. En hij was echt rustig gedurende het heel gesprek en hij zei “jaa .......ik breng je morgen om 10:00 pm weer terug”. Ik denk dat hij me gewoon niet serieus nam op dat moment en misschien dacht dat ik een grap aan het maken was, ondertussen wachtte ik vol ongeduld op de volgende dag, zodat ik weer naar “mijn huis” kon gaan en ik viel toen weer in slaap, ik kreeg weer een droom.
“Bedankt, dat je mij morgen maar huis gaat brengen, want hier hoor ik niet thuis. Als ik weer thuis ga, heb ik wel mijn eigen soort mensen om me heen. Ik ben blij dat je geprobeert hebt, mij te helpen. Alleen jammer .....dat jij niet sterk genoeg bent. Ik zal wachten tot mijn ziel wordt genomen. Ik ben jou heel dankbaar, dat ik een goeie band met jou heb kunnen delen”. Ik ben vroeg wakker geworden en heb een rode soft mee genomen. Ik wachte op arthur en hij was ook netjes op tijd. Ik begon echt abnormaal veel te praten, zei hij en letterlijk over alles......En ook de waarheid. Ik heb aldoor gehuild voor arthur vanaf het moment dat hij “mij” kwam ophalen thuis en heb hem bedankt voor alles wat hij gedaan heeft en ook de moeite die hij nam mij naar me huis te brengen natuurlijk, ......( natuurlijk was ik me zelf niet die zoveel sprak, het was “ imi” de geest die in mijn lichaam zat)
Okay wij begonnen de rit vanuit mijn huis richting Suralco, want de geest in mij wilde echt terug. Via mij sprak de entiteit: “ ik ben mee gekomen met jullie arthur, maar het kon ook iemand anders geweest zijn, die met jullie meegekomen kon zijn. Dus wees voorzichtig waar je naar toe gaat in deze tijden” .... arthur, wist meteen dat ik het niet was, toen ik in de auto met hem sprak. En zoals ik zei, ik kan me er niks van herinneren.....Maar arthur zei me achteraf, dat de entiteit in mij, gewoon alles over hem wist. Dingen die ik normaliter niet zou weten. Zelf Familie problemen....echt alles wist ik over arthur zijn leven, daar schrok arthur zelf behoorlijk van, want k wist niets van zijn geheimen en niks van zijn prive leven. Dus arthur wist toen op dat moment heel erg zeker dat ik het niet was....
🌺Voor vervolg :
( LEES DEEL 2 )
⭐️⭐️⭐️⭐️= Het Verhaal kwam tot stand, doormiddel van een gesprek die plaatsgevonden heeft tussen de verteller en de OST Beheerder Paris Simson
Reactie plaatsen
Reacties