🟨 Ingezonden door: Radj
⚜️SUMATRAWEG: TAP YU BEK⚜️
————————
Beste OST beheerder, Hier heeft u nog een ervaring, die ik (Rajeshwar) heb mogen meemaken aan de Sumatraweg (omgeving Lelydorp, Paramaribo).
Ik reed 3 jaartjes geleden "taxi" voor een closed group mensen, die tegenwoordig een bepaalde status hebben in de samenleving. Het waren van die high-class type mensen die gebruik maakten van mijn diensten, zodra ze iets nodig hadden of ergens beetje 'undercover’moesten gaan. Ik zo een geval was ik de aangewezen persoon die ze daarheen moest brengen. Soms moest ik spullen kopen of ophalen ergens voor ze, als ze het op dat moment niet zelf konden.
De reden dat er voor mij gekozen werd, is omdat ik eens een tas terug bracht naar de rechtmatige eigenaar. Een grote tas die in de haast achtergelaten was door een klant in mijn auto na een taxi rit. Naderhand bleek er in de tas enorm veel geld te zitten en ook een aantal belangrijke papieren. U kunt zich dus voorstellen hoe blij de meneer was toen ik de tas terug bezorgde op zijn adres. Hij kon zijn ogen niet geloven dat er nog zulke mensen bestonden, want menig ander persoon zou het geld gewoon gehouden hebben. Vooral zo een bedrag zou niemand terug willen geven.
Waar het geld vandaan kwam en hoe het verkregen was, dat boeide mij niet en ging me niks aan.
Ik ben iemand die niet van problemen houdt, ik had ook geen zin opgejaagd te worden en me leven door te brengen met aldoor over me schouder heen te kijken. Plus hou ik niet van oneerlijkheid, als ik iets kwijt was zou ik het ook netjes terug willen als iemand dat gevonden zou hebben.
Ik ben geen heilig boontje ofso hoor, verre van eigenlijk, ben behoorlijk ondeugend at times …. maar stelen is niet mijn ding, daarom bracht ik de tas gauw terug voor de toen nog onbekende klant. Door mijn (in zijn ogen) heldendaad, kwam er een vertrouwensband tussen ons. En natuurlijk door mond op mond reclame, nadat ik de tas terug gebracht had, zorgde het ervoor dat ik meer Upper class klanten kreeg als ze eens een dagje niet zelf wilden rijden of stiekem ongezien ergens heen moesten.
Precies zo, was er een vrijdag avond dat ik een karton whiskey voor ze moest gaan kopen en naar een privé party op Lelydorp diende te brengen.
Het was rond 23.00u toen ik wakker werd gebeld. Ik vroeg Charles, een maatje van me, om mij te joinen. Charles was ook pas thuis van werk. Hij wilde wel mee, maar hij gaf vooraf aan dat ie onderweg zou slapen omdat hij gewoon veel te moe was. Ik had daar geen issues mee. Belangrijk was dat ik niet alleen ging en iemand naast me had voor onderweg.
We reden naar jozef israelstraat bij die night shop van Ramcharan. Daar hebben we de whiskey genomen en hebben wij onze weg vervolgd. We reden via de stad en nadien pakte ik Highway kant. Ik wilde zo snel mogelijk de whiskey afgeven en weer naar huis, dus had daarom die kant gereden. Pad van wanica lai file deng yuru datie na deng weekend.
Ik pakte vervolgens de Tout-lui-faut kanaalweg en reed het uit tot ik de Sumatraweg bereikte. Ik sloeg daar linksaf en reed verder. Charles sliep intussen al mooi diep. Ik draaide de flauwe bocht aan het begin en reed door. Plotseling zag ik iets wit bewegen over de straat ter hoogte van de hoek met verlengde bergenshoopweg. Naarmate ik dichterbij kwam (ongeveer op 80m afstand) zag ik een gedaante, of figuur dat op een oude vrouw leek.
Ik was me er wel bewust van dat er dit soort tijden allerlei entiteiten rond dwalen. Ook over deze omgeving zijn er veel vreemde verhalen die je vaak hoort van de mensen uit deze omgeving. Natuurlijk had ik gehoopt dit zelf nooit mee te maken, maar bij het zien van dit figuur die zich zo vreemd voortbewoog wist ik dat het geen normaal mens was, mijn intuïtie liet alle alarmbellen rinkelen … een soort van reflex reactie. Ik heb toen heel snel in de zijspiegels gekeken. Achterin helemaal vrij. Voorin helemaal vrij. Well guys. Ik heb gewoon plankgas gegeven en recht door die “vrouw” heen gereden. Ik zag gewoon hoe ze dwars door de auto heen ging.
Charles die kort voor dit gebeuren zijn ogen open gemaakt had, kon nog net zien dat ik door die vrouw gereden was, hij keek verschrikt uit zijn ogen en vroeg "Saide ye race so man? Wachtie. San na san dja?".( Waarom ben je zo hard aan ‘t rijden? Wacht eens even, wat is dit ding van daarnet?)
Ik keek hem aan en snauwde “tab yu ka0L0 bek mi mang. Deng san dja no 100. Dalijk me wenk yu, te ie mag tak’ baka". (houd gewoon je bek, er is hier iets niet in orde. Ik zal je zo laten weten als je weer kan praten). We hebben de hele weg niet meer gesproken tot we op onze eindbestemming aangekomen waren. Na de delivery heb ik gewoon over pad van wanica gereden. Deels uit vrees. Deels omdat het vrij was. Ik heb daarna gelukkig niks vreemds meer gezien die avond.
Achteraf heb ik mijn mattie wel uitgelegd wat er gaande was en waarom hij niet erover moest praten.
In suriname leer je altijd van ouderen, met verstand van zaken, dat als je ooit iets bovennatuurlijk ruikt of ziet s’nachts, je er op dat moment niks over moet zeggen. Anders kan je hevige koorts krijgen, ineens een harde klap krijgen van iets onzichtbaars of zelf erger. Het beste is dus om gewoon op zo een moment te doen alsof er niks aan de hand is. Dit is ook de reden waarom ik op ruwe wijze tegen Charles snauwde zijn bek dicht te houden. Het was gewoon voor zijn eigen bestwil, dat begreep hij gelukkig ook.
Voor de mensen die zich zullen afvragen “Wat als het werkelijk een levend persoon was?”. Ik kan jullie verzekeren dat dit niet het geval was, ik ben dwars door die entiteit gereden en er was geen slag of geluid te horen. Het was gewoon geen mens.
🌺 Dit was mijn ervaring voor deze keer ..
⭐️⭐️= Het verhaal is 55% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton.
—————
✨ LEES OOK:
(Mijn eerste ervaring)
🌸 MIJN WERK IS NOG NIET KLAAR
https://www.facebook.com/groups/2108348632725373/permalink/3669622129931341/
✨Bedankt voor het lezen.
Reactie plaatsen
Reacties