⬛️ Ingezonden door: Potjororo Bee
⚜️ONTVOERD DOOR EEN ZEEMEERMAN⚜️ DEEL 1
—————————
Lieve OST Leden, Dit is een lang verhaal en verschijnt in delen dus oeng no foega. Dit verhaal gaat over trisha, zoals zij dat zelf verteld heeft aan haar familie, haar eigen ervaring en dit alles wat ik nu zal vertellen, is door familie leden van Trisha en mensen uit het dorp aan mij toevertrouwd. Het klinkt voor sommigen misschien ongeloofwaardig, maar er is zeker meer op deze wereld dan wat wij weten. Mocht u twijfelen over dit verhaal, informeer dan bij surinaamse binnenlandse stammen en u zult dan bevestig krijgen dat dit allemaal op waarheid berust.
Het verhaal gaat zo:
in een inheems dorp ver van de stad. Vroeg in de ochtend wordt Trisha wakker en voelt dat haar slaapjurk en ondergoed nat en plakkerig is, “ojee denk ze ik heb geplast", ze spring uit de hangmat en loop snel naar buiten, want het begon al dag te worden. Haar ouders waren ook al buiten, moeder was bezig thee op te warmen op een hout vuur.....en dan ziet ze haar jurk in het midden bij haar kruis rood bevlekt met bloed, ze schrikt en wilde haar moeder roepen, maar dan denkt ze meteen aan de rituelen die ze zal moeten ondergaan en daar heeft ze echt geen zin in. Zij besluit maar niks te zeggen.
Ze loopt snel weer naar binnen en pakt haar baddoek, tandenborstel, tandpasta, badzeep en haast zich dan snel richting de rivier. Bij de rivier aangekomen, zet ze haar spullen op haar slippers. Ze keek rondom, gelukkig was er niemand te zien. Het was nog best vroeg dus er was nog niemand bij de rivier. En dan spring ze in het water en trekt haar jurk en broekje snel uit en begin ze te wassen met zeep.
Niet lang daarna begon het water naast haar te borrelen, van schrik blijft ze daar staan en ze ziet een hoofd met kort blond haar uit het water komen. Ze wilde schreeuwen maar er komt geen geluid uit haar mond, dan ziet ze een mooi jong blank jongens gezicht naar haar kijken en hij zegt lachend "niet bang zijn meisje, ik doe je niks aan hoor". Ze is in paniek geraakt, wil wegrennen ....weg uit het water want ze heeft er al eerder van gehoord dat dit bestaat, het is een watra papa, maar dan grijpt hij haar bij de enkels en ze gaat kopje onder en beland in een grote belle blaas (luchtbel) en dan ziet ze hem in volle glorie ..
In de lucht bel zag trisha de mooie blanke jongeman maar hij was half vis en half mens. Dit had ze nog nooit gezien, ze wilde schreeuwen maar er kwam geen geluid, ze huilde zonder geluid en zag hoe die watra papa de lucht bel voort duwde ... steeds dieper en dieper richting de bodem en ze raakte in paniek, “ik ga dit niet overleven, ik ga dood... ik ga nu echt dood, dit is het einde“ waren haar laatste gedachten, toen zag ze plotseling alles zwart, ze verloor haar bewustzijn, het werd allemaal even teveel voor haar om te verwerken.
Intussen had iemand haar spullen gevonden langs de rivier en degene sloeg alarm in het dorp, hij pakte de spullen rende terug naar het dorp en schreeuwde “wang sma dede na watra ....mi feni ding sani foe ing”, iedereen kwam toen ze hoorden wat er was gebeurd was en de ouders van trisha kwamen er natuurlijk ook bij staan.
Toen herkende haar moeder trisha slippers en baddoek “na mi ptjing abi ding san dati “schreeuwde trisha’s moeder helemaal overstuur en rende naar huis terug en ze riep “ trisha trisha trishaaaaa”....ze rende naar binnen in haar kamphuis en liep naar trishas hangmat en zag een grote bloed vlek in de hangmat. En ze wist direct wat er was gebeurt en ze begon nog luider te schreeuwen, de tranen rolden van haar gezicht. Ze liep naar buiten en gilde “na trisha ...na trisha, mi gado watrama tjar mi ptjing gwe”.
Direct rende iedereen naar de rivier, maar waren bang om in het water te gaan , families huilden trisha s moeder schreeuwde het hardst . een oma vroeg aan de moeder sang psa en toen vertelde trisha’s moeder wat er was gebeurt, isde neti trisha tmenda maar a no taki noti (gisteravond heeft trisha haar eerste menstruatie gehad, maar heeft aan niemand iets gezegd ) en ze is smorgens vroeg gaan baden bij de rivier.. dat mag helemaal niet, om ongesteld te zijn en zo naar de rivier te gaan. Iedereen in het dorp wist dat. Maar trisha was te jong, ze wist dat niet, ieder was in pure paniek.
Intussen diep onder het water komt trisha weer bij en ziet de mooie blanke jongen weer, maar hij heeft geen visse staart . hij knielt naast haar en hij zegt, niet bang zijn meisje ik zal je geen kwaad doen .hij geeft haar een kleine mand met lekker uitziende bolletjes en vruchten en drinken in porselein flesjes , en direct krijgt trisha erge honger, want sinds de vorige nacht had ze thuis samoeroe gedronken en toekoese gegeten (pap gemaakt van cassave brood -en vers gebakken dikke cassave brood)dus begon ze gulzig te eten .....de bolletjes waren lekker en ze dronk van flesjes, die ook lekker smaakten naar honing. Maar wat ze niet wist ; is als je van hun eet dat je dan bij hun wil blijven en dat wou die jongeman want hij wilde dat ze zich op haar gemak voelde.
Zij wist uiteraard van niks; trisha had van de voeding gegeten en was minder bang, ze voelde zich een beetje op haar gemak.....En dat doet hun voedsel met je als je ervan eet. de jonge ZEEMEERMAN was blij dat ze had gegeten, want hij wist dat zij niet meer weg zou willen gaan, ze zou bij hem willen blijven, zij behoorde hem toe nu. De bloeding tussen trisha haar benen stopte meteen nadat zij gegeten had van het voedsel die hij haar gaf. “ nu bloed je niet meer, maak je geen zorgen... ons voedsel zorgt daarvoor, van binnen zal je gereinigd worden” zei hij tegen Trisha. Ze begreep er helemaal niks van, maar ze merkte wel dat de bloeding werkelijk gestopt was.
Intussen was het inheems dorp in rep en roer want trisha was meegenomen door watergeesten volgens hun , er werd kontakt gemaakt met de politie van paramaribo .de volgende dag was de politie en militairen bezig met het zoeken naar trishas lichaam , want ze geloofden de indiaanse verhalen niet over water geesten dus bleven ze zoeken .En tegen die tijd waren het de blanke militairen die niet meededen aan culturele dingen, ze vonden dat allemaal bijgeloof. Dus uitleggen aan hun over watergeesten was verloren tijd. trishas moeder werd ziek van verdriet...
trisha vroeg aan de jongeman wie ben je , hij keek haar aan met zn blauwe ogen en zei “mijn naam is aquan, jullie noemen ons watra mama en watra papa maar wij zijn het water volk . wij waren voor de mensheid op de wereld en onze wetenschappers hebben de formule gevonden om ons zelf onzichtbaar te maken en hebben een onzichtbare wereld onder water gecreëerd.maar begrijp je wel wat ik zeg?” Vroeg hij daarna aan haar “ nee “ geeft trisha als antwoord. “ ok laat maar, je zal nog wat in de war zijn, dit is allemaal nieuw voor jou” zei aquan.
Hij vervolgde “ Ik ben je komen halen, omdat ik een vrouw nodig zal hebben en ik was elke dag in de buurt van jullie dorp om te kijken welke vrouw ik moest kiezen . ik kan niet met mijn ras trouwen, want mijn vader is een heel belangrijk persoon in onze wereld en ik als zijn zoon moest een menselijke vrouw zoeken om mee te trouwen, omdat dat ergens een soort van aparte gebeurtenis is .....en vooral omdat het een uitdaging voor ons is...of.... uhm, misschien.......misschien wil ik gewoon een mens als mijn vrouw, dat boeit mij”
“Dat gebeurd niet zo vaak bij ons watervolk om met een mens te trouwen.......uhmmm, maar ja ...eigenlijk zijn er meerdere redenen om een menselijke partner te kiezen, maar dat zul je niet begrijpen, veel te ingewikkeld voor jou om te begrijpen”. Maar toen trisha iets over trouwen hoorde, schrok ze zodanig en ze zei “ ik kan niet met je trouwen, ik ben nog maar een klein meisje..... ik ben pas 12jaar. Ik wil helemaal nog niet trouwen, ik ben er nog niet klaar voor”.
“ dat is niet erg, je blijft met ons tot je 16e jaar ben en dan trouwen we, ik heb alle geduld” zei aquan. Door de voeding dacht trisha helemaal niet meer aan haar familie. “ kom zeg aquan ....we gaan naar huis bij mn ouders” vroeg trisha ineens. Aquan had op dat moment de menselijke vorm aangenomen en had benen, dit omdat hij trisha niet overstuur wilde maken met zijn staart. Hij ging even weg en kwam terug met een vreemd uitziende vaartuig, zonder geluid en zonder wielen. Trisha was verbaasd en had nog nooit eerder zoiets gezien, “ stap in en welkom in onze onderwater wereld” zei hij en het vaartuig schoot vooruit in de diepte van het water....
De militairen en politie zochten dagen lang naar het lichaam van trisha maar er werd niets gevonden, uiteindelijk keerde men terug naar paramaribo. De dokter die ook erbij was gehaald gaf trisha’s moeder kalmerende spuitjes , ze was helemaal overstuur en in de war, familie en vrienden hadden medelijden met haar. sinds de verdwijning van trisha had ze niets meer gegeten, men deed moeite om haar aan het eten te krijgen, er werden allerlei soep soorten voor haar gekookt, maar ze kon niets eten.....
trisha stapte in het vreemde vaartuig, met het vreemde vaartuig gingen zij dieper het water in en op den duur gingen ze een soort van opening binnen, ze schoten door een lange donkere gang naar binnen en ineens kwamen ze weer boven water in een rivier, ergens op een heel oogverblindend mooie plek. Ze keek rondom zich heen want dit was echt prachtig om te zien, het vaartuig zat rustig te varen naar de oever, daarna gleed het gewoon over het droge. Dit vaartuig kon dus ook gewoon op het land vooruit komen. “ hoe kan dat nou? Is dit een boot of een auto? Of een duikboot? Hoe rijdt het op land terwijl het geen banden heeft? Daarnet kon het gewoon varen en duiken diep onder water... hoe dan?” Wilde ze hem vragen, maar ze was zo onder de indruk van de omgeving om zich heen en vergat hem te vragen.
ze waren nu op droog stuk land en ze keek rond, overal waren er heerlijk geurende bloemen ....ook de grote bomen zaten vol met bloemen, bloemen van alle soorten kleuren, het zag er gewoon prachtig uit....zoiets had ze nog nooit gezien overal was zo mooi en netjes . Aquan zei “jou heb ik gekozen om mijn vrouw te worden, daarom moet je ook alles weten over mij en mijn leven. Om naar mijn land te komen moet je door een dimensie poort dat onzichtbaar is voor gewone stervelingen....zoals ons wereld ook onzichtbaar is voor hun, alleen mensen met een sterke geest of mensen die een paranormale gave bezitten, kan het lukken om door de onzichtbare poort te gaan.....maar dit alles ga je nog niet begrijpen want je bent nog te jong en je bent pas hier”.
In de verte begon trisha gebouwen te zien die heel anders zijn van bouw/ uiterlijk dan de woningen van haar dorp en ook anders dan de huizen van de stad . “waar zijn we?” vraagt trisha aan aquan, “ dit is wat jullie een stad noemen ..... dit is onze stad” zeg aquan tegen trisha. Ze kan niet geloven wat ze ziet zoveel zeemeerminnen en zeemeermannen heeft ze van haar leven nog nooit gezien. Ze was nog net bezig te verwerken dat ze contact had met aquan die een wezen was van een andere wereld en nu ineens zag ze zoveel verschillende soorten overal voorbij gaan. Gewoon in hun menselijke vorm en met benen....
Mooie grote gebouwen, mooie straten met een gouden glans, het leek wel goud en zoveel voertuigen die anders eruit zagen dan zij kende en de mensen waren alleen maar blanken. “ wacht... zijn we in Holland? Zoveel witte mensen zijn er hier” vroeg ze verbaasd. Aquan begon hard te lachen “holland ?..hier is geen holland gekkerdje, hier is heel anders dan jou wereld en veel beter eigenlijk, want hier kennen wij geen oorlog en er is liefde onder het volk” zei hij lachend .
“Waarom lach je?”vroeg trisha , “ik lach om jou, je boeit me, zo puur en zo naief ben jij ....later zal je merken dat ik gelijk heb als jij onze wereld leert kennen, dat er vrede heerst en dat negativiteit niet past binnen onze wereld” zei aquan en plotseling stopte hij voor een enorm gebouw. “ we zijn thuis” zegt hij en stapt uit het voertuig , hij liep om het voertuig heen en maakte de deur voor haar open maar ze bleef zitten .hij trekt haar zachtjes uit het voertuig en tilde haar als een baby op in zijn sterke armen en begon naar binnen te lopen ....tijdens het lopen stelde hij haar gerust, want ze leek wat onwennig en bang in deze vreemde wereld.
🌺VOOR VERVOLG:
( LEES DEEL 2 )
⭐️⭐️⭐️= Het verhaal is 85% herschreven door de OST Beheerder paris Simson
Reactie plaatsen
Reacties