🟫 Ingezonden door: NAINA
⚜️ZIJ LIEPEN DRIE DAGEN LANG⚜️ DEEL 4
—————————
Hij bleef bidden en bidden. En op den duur bad hij luid op. Na enkele gebeden opgezegd te hebben gilde hij: ‘’ soema na ju?’(wie ben jij?). De anderen waren muisstil. Niemand durfde zelfs luidop adem te halen. Er kwam geen antwoord. Weer vroeg Oemar: ‘’ soema na ju?’(wie ben jij?). Hij moest dit enkele keren herhalen toen Sergio ineens boos reageerde: ‘’Un kir mi vrouw nanga ptjieng, mo kir unu ala mala!!( Jullie hebben mijn vrouw en kind vermoord, ik vermoord jullie allemaal).
De jongens schrokken toen ze Sergio z’n stem hoorden. Het klonk helemaal niet als Sergio en enkelen begonnen hem uit te schelden. Oemar schreeuwde op hun dat ze allemaal hun mond moesten houden en Sergio moesten laten praten. Sergio brieste steeds hetzelfde: ‘’Un kir mi vrouw nanga ptjieng, mo kir unu ala mala!!( Jullie hebben mijn vrouw en kind vermoord, ik vermoord jullie allemaal).
De jongens begonnen nu onderling te praten van wat dit precies te betekenen had. Waarover had Sergio het nou? Ze hebben niemand vermoord. Ze begonnen elkaar onderling te vragen of 1 van hun ooit zoiets gedaan hadden. Ze gaven allemaal toe dat dit niet het geval was. Maar Sergio bleef maar dezelfde ding herhalen. Oemar vroeg de jongens stil te blijven en begon weer luid op te bidden. Hij vroeg de Allemachtige weer voor hulp en kracht.
En ondertussen bleef hij steeds weer Sergio roepen. Hij ging aan 1 stuk door totdat Sergio eindelijk antwoord gaf. Hij stelde weer enkele vragen om te controleren of het echt Sergio was en vroeg hem daarna of hij weet wat er zojuist gebeurd was. Sergio zei van niet. Hij zei dat hij wel steeds een zwangere indiaanse vrouw doodgeschoten ziet worden. Daarna wordt ze in een zak gezet en weg gedragen. Dat is het enige wat hij zei en daarna was een ieder stil. Iedereen dacht diep na wat dat geweest kon zijn. In de tussentijd begon het getril en gezoem weer om hun heen.
De jongens waren wel bang, maar bleven nu op 1 plek zitten. Ze zaten dicht bij elkaar en spraken over alles wat er met hun gebeurde, en wanneer het precies allemaal begonnen was. Ineens herinnerde Tjieng boi zich dat de hert die ze doodgeschoten hadden vol was, kon dat soms hieraan gerelateerd zijn? Iedereen kreeg een shock. Ze kwamen na een poos overleg tot de conclusie dat het alleen dat geweest kon zijn en niets anders. Ze vroegen Sergio wat ze nu moesten doen. Aangezien hij Indiaan was dachten ze dat hij wel iets zou weten wat er in zo een situatie gedaan moest worden.
Sergio snauwde ze af dat hij niets van zijn cultuur afwist omdat hij nog nooit in zijn dorp geweest was. Hij was in Nieuw Nickerie geboren en nooit terug geweest. Nu keek iedereen naar Oemar. Ze vroegen hem wat ze nu moesten doen. Ze namen alles heel serieus en wilden niet doodgaan zoals Sergio dat steeds gezegd had. Oemar zei dat er alleen 1 optie is, dat ze allemaal moesten bidden en vergiffenis moesten vragen voor hetgeen ze in onwetendheid gedaan hadden. De jongens begonnen allemaal hun gebeden op te zeggen als nooit tevoren, enkelen smeekten zelfs om vergiffenis. Ze zeiden dat ze nog te jong waren om dood te gaan, en dat ze alstublieft vergeven konden worden voor hun onwetendheid. Ze hebben geprobeerd de hele avond te bidden en te smeken totdat ze in slaap vielen.
Iedereen sliep behalve Oemar, hij wist dat het niet wijs was om in slaap te vallen, maar hij kon het z’n vrienden niet kwalijk nemen. Hij wist hoe uitgeput ze waren. Hij kon zelfs nauwelijks z’n ogen openhouden. Maar hij bleef moedig doorbidden. Nu bad hij voor zichzelf en ook voor z’n vrienden. Ineens zag hij op afstand een soort licht verschijnen. Niet al te helder, maar hierin kon hij een Indiaanse heer zien staan. Hij leek zo uit een verhaal te stappen, met hoofdtooi en al. Oemar verroerde zich niet. Hij vroeg zich af of hij droomde of dit de werkelijkheid was en bleef naar de man kijken en ineens sprak de man tot hem.
Hij was op afstand maar toch leek Oemar hem heel duidelijk te horen. Hij zei: ‘’ Ik zie nu dat je spijt hebt van het geen jullie gedaan hebben, ik zie ook hoe onschuldig je vrienden zijn. In plaats van jou te ondersteunen liggen ze allemaal te slapen’’. Oemar begon te huilen. Hij zei dat de man hun moest vergeven. Ze hadden op de hert geschoten niet wetende wie of wat het precies was. Ze hadden erg veel spijt en wilden van alles doen om het goed te mogen maken, alleen moest hij hun niet hier op zo een wrede wijze doden.
Ze hadden nog hun familie thuis en die zouden nooit weten wat er met hun gebeurd was. De indiaan leek nog erg boos, maar hij luisterde toch nog. Oemar bad en pleitte een hele poos nog. Totdat de indiaan weer begon te praten. Hij zei:’’ jullie hebben gedaan wat jullie hebben gedaan, hieraan kunnen wij nu niets meer doen. Mijn vrouw en kind krijg ik niet meer terug, maar jullie moeten mij 1 ding beloven. Begraven jullie haar alstublieft vroeg s’morgens als eerst. Oemar beloofde plechtig dat hij dat als eerst zou doen zodra het weer licht werd. De indiaan zei niets meer en leek weer op te lossen in het niets.
Niet lang daarna werd het licht. Oemar maakte meteen alle jongens wakker. Hij zei dat ze direct iets moesten doen. De jongens waren meteen klaarwakker. Oemar zei dat ze alle vis moesten weg gooien en de hert meteen moesten begraven. Alhoewel de jongens nog uitgeput waren luisterden ze naar hem. Ze gebruikten hun houwers en handen om een gat te maken, legden de hert erin en maakten het toen weer dicht. Elk jongen deed toen weer een zegje van hoeveel het hun speet en dat ze niets mee zouden nemen van hier, maar of ze alsnog naar huis mochten terug keren.
Toen alle jongens hun zegje gedaan hadden begonnen ze weer te lopen. Dit alles had hun zeker 3 kwart van de dag gekost. Een gat graven met de hand is geen malligheid. Het had heel veel tijd in beslag genomen, maar ze besloten meteen te vertrekken van de plek. Ze liepen nu niet meer in hoog tempo omdat ze inmiddels te te te moe waren. Enkelen waren gewoon te zwak omdat ze zo lang niets meer gegeten en gedronken hadden. Ze liepen dus echt stapje voor stapje.
Ineens zei 1 van de jongens kijk een rood licht daar in de lucht. Iedereen schrok en dacht wat nu weer! Ze bleven ernaar kijken terwijl ze liepen. Het licht bleek niet te bewegen, maar was op 1 plek. Steve zei: ‘’ ik denk dat ik weet wat dat is. Kijken jullie goed. Het is een mast! Het is de mast van Radio X. We zijn dus bijna bij de oever!! Uit enthousiasme begonnen ze nu sneller te lopen. Ze wisten al waar ze waren. Als dat werkelijke Radio X was dan moesten ze bij de oever gewoon een stuk westwaarts lopen en zouden ze hun boot vinden. De jongens begonnen blij te worden.
Ze wisten dat ze verlost waren uit de nachtmerrie. Na een poos vonden ze hun boot. Ze wilden wel lachen en dansen, maar uit zwakte en vrees voor hetgeen ze meegemaakt hadden zeiden ze niets. Ze lieten hun boot in ’t water en startten de motor. De motor deed het in 1 keer. Ze haalden hun flashlights nu weer tevoorschijn. Nu hadden ze wel hoop dat het weer aan zou gaan, en inderdaad. Ze floepten allemaal 1 voor 1 aan. De jongens schenen hun licht in het water en Diggy voer de boot voorzichtig naar de overkant.
Aan de overkant aangekomen renden ze naar de plekken waar ze hun fietsen verscholen hadden, haalden die tevoorschijn en fietsten gauw allemaal naar de winkel. Ze leken ineens zoveel kracht en energie gekregen te hebben, maar het was gewoon de adrenaline. Toen ze in de winkel aankwamen zakten ze allemaal neer. De ouders werden gebeld en geroepen en aan de ander kant rende men met water en brood voor de jongens.
De jongens dronken alsof ze nooit water gedronken hadden. Enkelen vroegen zelfs om cola. Ze aten ook wat stukjes brood. Inmiddels waren alle ouders al gearriveerd en de jongens vertelden in grote lijnen dat ze verdwaald waren en dat ze met veel moeite weer de weg gevonden hadden, dankzij de mast van Radio X. Alhoewel de ouders andere vermoedens hadden vroegen of zeiden ze niets. De jongens waren uitgeput en ze wilden hun niet nog meer belasten.
Mijn oom was de eerste die het verhaal te horen kreeg. De jongens zouden later nog onderling afspreken of ze alles wel of niet aan hun ouders zouden vertellen. Aangezien mijn oom voor ‘’even’’ wegging en zo laat thuis kwam, zat iedereen nog op hem te wachten. Iedereen was toch benieuwd om te weten wat er met de jongens gebeurd was. En om niet in de problemen te raken voor het “laat naar huis komen’’ vertelde hij meteen het verhaal aan ons.
🌺HET EINDE
⭐️= Het verhaal is geplaatst zoals die ontvangen is
Reactie plaatsen
Reacties