STORY 196 : ZIJ LIEPEN 3 DAGEN LANG ( DEEL 1 )

🟥 Ingezonden door: NAINA

         ⚜️ZIJ LIEPEN DRIE DAGEN LANG⚜️ DEEL 1
—————————

Goeiemorgen OST leden, Zo ongeveer 20 jaren geleden besloten de vrienden van mijn oom om te gaan jagen en vissen.

Mijn oom was zoals altijd van de partij, maar toen hij thuis kwam en toestemming vroeg om mee te gaan begon mijn oma gelijk een hele ‘’babari’’ te maken. Van:’’ nee daar ga je echt niet naar toe. Nooit en nog eens nooit moet je zelfs om toestemming vragen om naar daar te gaan. Denk er zelfs niet aan’’.

Mijn oom was toen jong, in zijn tiener jaren en kon maar niet vatten wat er ineens met mijn oma aan de hand was. Hij was zo kwaad dat hij niet mee mocht en ging gelijk mopperend douchen en slapen. De volgende dag was hij nog steeds kwaad en hij ging zelfs zijn vrienden niet groeten en een fijne tijd toewensen. Het was vrijdag. De jongens zouden vroeg met een boot de Nickerie rivier oversteken en dan een eindje lopen totdat de plek kwam waarover ze gehoord hadden dat er veel vis daar was.

De volgende ochtend gingen zijn vrienden al heel vroeg weg. De planning was, de hele dag vissen en jagen en tegen 5u terug te keren naar de boot en dan weer over te steken. Mijn oom was de hele dag niet aanspreekbaar en iedereen liet hem maar met rust. Hij deed z’n dingen die hij moest doen met een gezicht als een donderwolk en keek t.v. en sliep voor het eerst na lange tijd in de middag uren. Hij voelde zich gewoon incompleet zonder 1 van z’n vrienden om zich heen. Eeuwig hingen er jongens thuis bij m’n oma.

Mijn oma trok zich er niets van aan. Ze bleef voet bij stuk houden dat hij nooit dan maar ook nooit naar de overkant mocht. Tegen 7u in de middag kwam mijn oom schoorvoetend naar haar toe, hij had de hele dag zijn manieren getoond, maar nu wilde hij wel weer naar zijn vrienden naar toe gaan om te horen hoe het allemaal geweest was en wat zij allemaal beleefd hadden die dag. Hij vroeg aan oma of dat mocht en dat mocht wel.

De ouders van 1 van de vrienden hadden een winkel en daar was de vaste ‘’ontmoet plek’’ van de jongens. Toen mijn oom daar aankwam zag het er verlaten uit. Hij raakte een beetje geïrriteerd omdat hij dacht dat de jongens weer op stap waren zonder hem. Hij liep de winkel binnen en vroeg aan de moeder van z’n mattie waar de jongens waren en ze zei dat ze nog niet terug waren. Mijn oom zei : “Hoe bedoelt u dat ze nog niet terug zijn? Ze zouden toch de hele dag alleen wegblijven, er was niet gepland om te overnachten!” Eerlijk gezegd wist mijn oom nu niet op wie hij boos moest worden. Op mijn oma, omdat hij van haar niet mee mocht of op zijn vrienden, die zonder hem besloten om te kamperen in het bos. Boos dronk hij nog een cola en rookte een sigaret en ging naar huis. Toen hij thuis aankwam zag iedereen zijn boos gezicht en niemand vroeg of zei wat. Hij ging maar meteen naar bed.

De volgende middag ging hij weer rond 6u naar de winkel van z’n matie. Daar aangekomen zag hij dat het weer verlaten was. Geen van de jongens waren daar! Hij liep meteen naar binnen en vroeg waar de jongens waren. En de mevrouw zei ongerust dat de jongens nog steeds niet terug waren. Mijn oom schrok toen hij het bezorgde gezicht van z’n matie’s moeder zag. Hij vroeg of er misschien iets gebeurd was ofzo. De dame zei dat ze niets weet of gehoord heeft. Ze heeft wel bij de ouders van de andere jongens geïnformeerd, en ook zij hadden geen enkel nieuws.

Mijn oom zat na te denken wat er gebeurd kon zijn. Aangezien er die tijd geen mobiele telefoons waren kon er dus niet gebeld worden naar de jongens om te kijken waar zij zo lang bleven. Enkele van de ouders waren ook boos. Ze zeiden dat dit de laatste trip was die de jongens maakten, want ze hebben het te bont gemaakt. De afspraak was dat ze 1 dag weg zouden blijven en nu waren er reeds 2 dagen verstreken en ze waren nog niet terug. Enkelen waren ook diep ongerust, ze waren bang dat de jongens verdwaald waren, en of ze genoeg te eten hadden of wat. Mijn oom kwam met ’t idee om te gaan naar de plek waar ze overgestoken waren. Aangezien de rivier daar niet zo breed was konden ze misschien de boot zien, of misschien de jongens in geval ze hun boot kwijt waren. De anderen vonden het een goed idee en enkele vaders en andere vrienden gingen mee.

Aangekomen op de plek was het inmiddels al 10u s’ avonds. De oversteekplaatsen zijn geen geweldige steigers ofzo, maar gewoon ’t achtererf van iemands huis, of bij een lege kavel. In dit geval was het dus een lege kavel en was het heel erg donker. Zonder een flashlight kon je dus niets zien daar. Toevallig had 1 van de heren wel 1 en liepen ze ermee tot naar de rivier. Het was overal erg donker en de heren wisten al dat het moeilijk voor hun zou zijn om iets aan de overkant te kunnen zien. Ze hoopten wel dat de jongens slim waren en ook met hun flashlight zouden schijnen indien ze licht aan de overkant zagen.

De heren bleven ongeveer een half uur langs het water schijnen en wachten op enig teken vanuit de overkant, maar helaas niets. Enkelen wilden een boot huren om over te steken om op zoek te gaan, maar weer zeiden anderen dat het op zo een moment gevaarlijk was en dat ze in het donker ook niet veel zouden kunnen doen. Ze besloten de volgende ochtend eerst naar de politie te gaan en dan te kijken wat ze zouden doen.

De volgende dag was al maandag, dus de jongens waren inmiddels al 2 volle dagen vermist.

Maandag ochtend vroeg gingen enkele ouders naar de politie om aangifte te doen. De politie zei dat ze zouden kijken wat ze konden doen, maar als de ouders een boot kunnen vinden en over steken dan kunnen ze alvast gaan. Tegen de tijd dat enkele heren aan de overkant kwamen was het al 2u in de middag. Ze liepen te zoeken en te roepen, maar hoorden of zagen niets. Tegen 5u begon het al donker te worden en de heren waren bang om in het donker verder te gaan. Ze dachten eraan wie er voor hun gezin zou zorgen als iets hun zou overkomen en besloten toen gezamenlijk terug te keren en de volgende morgen vroeg weer te komen zodat ze langer konden zoeken en dieper in het bos konden gaan. Zij zouden dan meer voorbereid komen met houwers, geweren, voeding en licht.

Mijn oom was nu ook ongerust. Hij miste zijn vrienden en was bang dat hij ze nooit meer terug zou zien. Inmiddels had hij al aan mijn oma verteld wat er aan de hand was en toen vertelde mijn oma dat zij hierom geen toestemming gegeven had. Ze zei dat de plek gevaarlijk is en er gebeuren altijd vreemde dingen daar. Mijn wijlen opa had een goede vriend die jager was, hij woonde langs de rivier en stak elke dag over om te gaan jagen. Dit wild vlees verkocht hij om zo zijn gezin te onderhouden.

Door de jaren heen had hij heel veel meegemaakt, ook een aantal keren verdwaald, maar ik denk dat hij goede beschermengelen had waardoor hij z’n weg toch wel altijd terug kon vinden. Het feit dat hij al als kleine jongen naar de overkant met z’n vader ging speelde ook een rol. Hij kende het bos op zijn 5 vingers. Mijn opa en hij waren heel erg lang bevriend en zo kende mijn oma dus ook heel veel verhalen van “abra liba” (overkant van de rivier). Dit was dus de reden dat mijn oom niet mee mocht. Nu was hij dus aan 1 kant wel blij dat hij niet meegegaan was, maar aan de andere kant was hij doodongerust over zijn vrienden. Tegen 10u in de avond ging de telefoon.

Het was 1 van zijn vrienden die gilde lachend in de telefoon “kill, un doro. Kong snel” (jongen, we zijn terug. Kom snel). Mijn oom gilde het uit van blijdschap. Toen mijn oma vroeg wie het was zei hij dat het 1 van de vrienden was en hij zei dat ze terug waren. Hij vroeg of hij even mocht gaan, aangezien het al een beetje laat was wist hij dat mijn oma bezwaar zou hebben. Daarom zei hij “even”, maar die even duurde 2 uren lang.

Mijn oom reed met top snelheid naar de winkel. Hij wist gewoon dat ze allemaal daar zouden zijn. Bij de winkel aangekomen zag hij een drukte van jewelste. Iedereen stond in een kring en hij wist dat zijn vrienden daar in het midden zouden zijn om hun verhaal te vertellen. Hij was niet meer ongerust omdat zijn vriend gelachen had aan de telefoon, dus hij wist dat er niets ergs aan de hand kon zijn. Toen hij z’n vrienden uiteindelijk zag schrok hij wel. Het leek alsof hij naar een zwart-wit film keek. Ze zagen er zo vies grijs en moe uit.

Het leek alsof alle kleur van hun lichaam en kleding weg was en ze zagen er ook zo vermagerd uit. Dit had hij niet verwacht en hij stormde op hun af om ze allemaal te omhelzen. Hij zei dat hij blij was dat ze allemaal terug waren. “Het wederzien” verliep erg luidruchtig zoals dat te verwachten is bij tieners. Ze maakten nog enkele grappen over dat ze weggelopen waren van huis, maar nu terug waren enzo tot 1 van de ouders zei dat het al laat werd en de jongens maar moesten gaan baden en slapen.

Ze hebben hun rust nodig. Mijn oom keek naar zijn maties en zei ja, dat moeten ze maar doen. Mijn oom maakte ook aanstalten om weg te gaan toen zijn matie Rewie van de winkel aan zijn mouw trok, hij zei: “Blijf nog even. Terwijl mijn Tjing boi(zijn broertje) zich gaat opfrissen kunnen we nog even praten”. Mijn oom wist dat hij nu alles te horen zou krijgen en bleef dus graag.

🌺 VOOR VERVOLG:
( LEES DEEL 2 )

⭐️= Het verhaal is geplaatst zoals die ontvangen is.