⬜️ Ingezonden door: Naina
⚜️DE VREEMDE LIFTER⚜️
——————————
Lieve OST leden, Mijn vader was in zijn jonge jaren een stoere boy. Hij is nog steeds stoer, alleen een stoere opa nu. Stoer in de zin van, hij was voor niets of niemand bang. Misschien kan ik liever ’t woordje moedig gebruiken, maar voor zijn dochter blijft hij altijd “stoere papa”. Dit is 1 van de vele dingen die hij meegemaakt had in zijn jonge jaren.
Het huis van mijn grootouders stond op 30min rijden van de stad. Let wel, rijden met de bromfiets. Toen mijn vader nog niet getrouwd was met mijn moeder reed hij op een bromfiets. Zoals het normaal was in die tijd, bij de meeste jongeren van toen, gingen zij vaak naar de film. Dit was 1 van de dingen die er te doen viel in hun jonge jaren. Zo ging mijn pa ook elk weekend naar de film.
1 van de avonden besloten hij en een paar vrienden nog ergens wat te gaan drinken voordat hij naar huis ging. Al z’n vrienden woonden in de stad en hij moest alleen terug rijden, maar aangezien hij voor niets of niemand bang was, maakte het niet voor hem uit hoe laat het werd. Hij dronk geen alcohol, maar hij bleef wel in het gezelschap met de andere heren, totdat zij besloten dat ’t tijd werd om naar huis te gaan. Ze groetten elkaar en gingen hun eigen weg.
In die tijd was het nog niet erg bewoond. En de weg naar huis was dus op vele plaatsen erg verlaten. Verder was er veel bos langs de weg en ook geen straatverlichting. Brr..als wij eraan denken dan zeggen we dat wij daar echt niet in ons eentje zouden gaan rijden , nog erbij zo laat in de avond (of liever gezegd: vroeg in de ochtend).
Onderweg naar huis moest mijn vader langs 1 begraafplaats rijden. Het was er niet zo lang daar, maar mijn pa stoorde zich niet eraan. Hij liep niet met vervelende gedachten rond, dus het hinderde hem echt niet dat hij langs een begraafplaats moest rijden. Ok, hij reed dus langs en er gebeurde helemaal niets. Hij reed gewoon rustig verder en floot een liedje. Op gegeven moment voelde hij wel dat zijn brommer zwaarder aanvoelde. “Heh, wat vreemd”, dacht hij. “ Het lijkt bijna erop alsof er iemand achter mij zit”, dacht hij ook. Alle haren op zijn nek en armen stonden echt recht overeind. Hij voelde koude rillingen langs zijn hele lichaam gaan. Heel snel durfde hij even over zijn schouder te kijken, maar zag niets. Nu begon hij aan zichzelf te twijfelen. Hij dacht of hij het zich verbeeldde of er echt “iets”/ “iemand” achter hem op de brom zat. Maar omdat hij niets zag in het donker liet hij het voor wat het was.
Zoals ik al eerder zei dat hij niet met vervelden gedachten rondliep, lachte hij in zichzelf en dacht dat hij zeker erg veel slaap had, omdat hij dacht dat zijn brommer zwaarder was. Alhoewel zijn brommer nog steeds zwaar aanvoelde, reed hij gewoon rustig verder. Hij floot zijn liedje dapper verder, maar zijn gedachten gingen nu naar alle kanten. Hij dacht wat dit voorstelde, en hij had een vermoeden dat er “iets” vanuit de begraafplaats met hem meegekomen was. Hij brak zijn hoofd erover hoe hij ervan af zou komen, alhoewel hij nu wel een beetje bang begon te worden, reed hij gewoon rustig verder. Hij was ook nieuwsgierig van aard, en wilde zien hoe dit zou eindigen. Hij reed rustig verder tot het einde van de straat. Hier moest hij afslaan, rechtsaf was er een smalle paadje omgeven door bos. Linksaf moest hij over de brug en zo kwam hij in de weg van zijn huis. Intussen voelde zijn brommer nog steeds zwaar aan.
Nu dacht mijn vader wat hij moest doen, als hij door reed kwam hij dus thuis aan met het “ding”. Hij wilde niet ervoor zorgen dat zijn broertjes of zusjes in gevaar kwamen, vooral niet zijn jongste zusje die zijn lieveling was. Met al deze gedachten in zijn hoofd ging hij linksaf en hij reed over de brug. Ineens voelde hij de brommer lichter worden. “Het extra gewicht” was weg, en mijn pa voelde zich erg opgelucht en hij durfde toch weer eens over zijn schouder te kijken. Hij zag een gedaante in het wit gekleed, met lang haar over de reling van de brug naar beneden kijken. Door dat lang haar maakte hij dus uit dat het misschien een vrouwspersoon geweest kan zijn. Hij keerde z’n gezicht snel weer om en reed verder. Nu vroeg hij zich af wie dat geweest kon zijn. Hij wist wel zeker dat dit een geest was, maar hij probeerde zich te herinneren of hij ooit gehoord had of er iemand van de brug gesprongen was en dood was of niet.
Ineens hoorde hij een vrouwenstem in zijn hoofd. Het zei: “Maak je niet druk met mij. Ik heb maar een lift bij je genomen. Het is mij niet gelukt om bezit van je te nemen zoals ik van plan was. Rij niet meer zo laat in je eentje over straat, het is mij niet gelukt, maar het kan een ander wel lukken”. Mijn pa dacht wat dit nou weer te betekenen had. Wat voor gekke gedachten had hij nu weer. Hij dacht dat hij eerst waanbeelden zag, en nu ook stemmen in zijn hoofd hoort. Realistisch als hij was, vroeg hij zichzelf af of zijn vrienden toch niet iets stiekem in z’n drinken hadden gedaan waardoor hij nu dronken was en aan gekke dingen zat te denken. Hij lachte zichzelf een beetje uit. Hij zei hardop: “Man, je hebt echt slaap. Het wordt tijd dat je gauw naar bed gaat”. Hij vervolgde verder fluitend zijn weg en kwam thuis aan zonder verder iets vreemds gezien of gehoord/ meegemaakt te hebben. Nu was hij er echt van overtuigd dat de slaap hem parten speelde, en hij ging zonder te douchen gauw naar bed.
En denk je dat hij gehoor heeft gegeven aan het stemmetje dat zei dat hij niet tot zo laat over straat moest gaan? Nee hoor! Hij bleef nog steeds elk weekend uit gaan. Zelfs na hun huwelijk, toen nam hij mijn ma ook nog mee. Gelukkig voor hun hebben ze nooit iets vervelends meegemaakt onderweg.
Inmiddels zijn wij heel veel jaren verder. Die ene weg is inmiddels al geasfalteerd, overal is al ontbost, maar er wonen nog steeds heel weinig mensen in die weg. Het is erg eng om in de avonduren daar langs te rijden dus nemen wij altijd een andere weg naar huis.
🌺Bedankt voor het lezen.
⭐️= Het verhaal is geplaatst zoals die ontvangen is
Reactie plaatsen
Reacties